Κινηματογραφική εβδομάδα με 10 ταινίες στη διανομή! Εκ των οποίων 4 ντοκιμαντέρ και 3 παιδικά.

Δυστυχώς δεν θα γράψουμε για όλα τούτα, υποσχόμαστε όμως να επανέλθουμε! Δυο υπέροχες μυθοπλασίες μας έκλεψαν την καρδιά και αφοσιωθήκαμε εκεί!

Επίσης, αυτό το Σαββατοκύριακο 24 και 25/1 έρχεται το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους στην Ταινιοθήκη! Το φετινό φεστιβάλ στην Αθήνα θα προσπαθήσει να μας μεταφέρει μια γεύση όσων διαδραματίζονται κατά τη διάρκειά του στον Πύργο! Θα παρακολουθήσουμε τις ξεχωριστές δημιουργίες των παιδιών και των νέων της 25ης Camera Zizanio, ένα πανόραμα των βραβευμένων ταινιών του 28ου Φεστιβάλ (4 μεγάλου μήκους και 7 μικρού μήκους) και αρκετές δράσεις για παιδιά και μεγάλους! Φυσικά και σας προτείνουμε να το επισκεφθείτε!

Υπάρχουν όμως και αρκετές ενδιαφέρουσες προβολές αυτές τις μέρες. Και ξεκινάμε... 14 χρόνια μετά τον θάνατο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, η οικογένεια του σκηνοθέτη παρουσιάζει σε συνεργασία με το Cinobo μια βραδιά αφιερωμένη στη μνήμη του. Το Σάββατο 24/1, στις 20.30, το Cinobo Οπερα φιλοξενεί «Το Βλέμμα του Οδυσσέα» για μια και μόνο προβολή. Από τις 23/1/2026 θα είναι διαθέσιμες για streaming 13 ταινίες μεγάλου μήκους και 2 μικρού μήκους - δηλαδή όλη η φιλμογραφία του Θόδωρου Αγγελόπουλου αποκλειστικά στο cinobo.com.

Tην Κυριακή 25/1 στις 17.00 στον κινηματογράφο «Τριανόν» θα προβληθεί η ταινία «Νευρικός Εραστής»/ «Annie Hall» του Γούντι Αλεν (93', 1977) στο πλαίσιο των προβολών «Σινεμά με τον Φρόυντ» που διοργανώνει η Ελληνική Ψυχαναλυτική Εταιρεία.

Επίσης, την Κυριακή 25/1 στις 17.45 στο Cinobo Πατησίων θα προβληθεί ολόκληρο το αριστούργημα του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι «1900 / Novecento», διάρκειας 317 λεπτών. Μια ταινία που δεν χρειάζεται συστάσεις!

Τέλος, η ΚΟΒ Οπτικοακουστικού Καλλιτεχνών της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ συνεχίζει τις προβολές της στο Στέκι Πολιτισμού και Νεανικής Δημιουργίας της ΚΝΕ «Μάνος Λοΐζος», στο πλαίσιο της Οικονομικής Εξόρμησης. Αυτή την Παρασκευή 23/1 στις 19.00 θα προβάλει τη σοβιετική ταινία «Το Πριμ» ( 1974/81') του Σεργκέι Μικαελιάν. Μια ταινία που δυστυχώς παίζεται σπάνια, γιατί έχει πολλά να πει για τη σοσιαλιστική οικονομία και τον κεντρικό σχεδιασμό!

Λίγα λόγια για κάποιες από τις υπόλοιπες ταινίες. Μην περιμένετε πολλά από την «Εσχάτη των Ποινών / Mercy» του Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ, η οποία θίγει το θέμα της ΑΙ δικαιοσύνης με τόση αμερικανιά που δεν αντέχεται! Το «SOS» των Κυρηναίου Παπαδημάτου και Ακριβής Κόλλια μας δείχνει πόσο παρατημένοι στην τύχη τους είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα! Πώς αφήνονται να ζουν έτσι σε αυτό το σάπιο σύστημα οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη κοινωνικής στήριξης; Η ταινία εκπέμπει πραγματικό SOS! O «Φρου-Φρου ο Σκανδαλιάρης» του Μάρκους Ρόζενμουλερ μοιάζει να έχει βγει από τη χρονοκάψουλα του '80! Μόνο και μόνο για τη σύνδεση των γενεών έχει την πλάκα της και είναι μεταγλωττισμένη για τις πολύ μικρές ηλικίες.

Αγγλία, 1580. Ο φτωχός δάσκαλος λατινικών Ουίλιαμ Σαίξπηρ και η ανοιχτόμυαλη Ανιες βιώνουν έναν παθιασμένο δεσμό που οδηγεί σε γάμο. Θα αποκτήσουν τρία παιδιά και όσο εκείνος καταξιώνεται επαγγελματικά στη θεατρική σκηνή του μακρινού Λονδίνου, εκείνη αναλαμβάνει μόνη της την οικογένειά τους. Ενα τραγικό γεγονός κλονίζει τον άλλοτε ισχυρό δεσμό τους, όμως αυτή η κοινή εμπειρία θα γίνει ο σπόρος για τον Αμλετ, το διαχρονικό αριστούργημα του Σαίξπηρ.

Η ταινία στηρίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Μάγκι Ο'Φάρελ. Δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται στη μεγάλη οθόνη μια μυθοπλαστική εκδοχή της προσωπικής ιστορίας του Σαίξπηρ. Αλλες δυο ταινίες το επιχείρησαν, ο «Ερωτευμένος Σαίξπηρ» (1998) του Τζον Μάντεν και το πιο πρόσφατο «All Is True» (2018) του Κένεθ Μπράνα. Δυστυχώς, στην πραγματικότητα υπάρχουν λίγα και αντικρουόμενα στοιχεία για τη ζωή, ίσως και το πλήρες έργο, του σπουδαίου συγγραφέα, γι' αυτό η φαντασία είναι ο μόνος τρόπος να μιλήσεις για εκείνον. Εκείνο που σίγουρα γνωρίζουμε είναι ότι ο Σαίξπηρ παντρεύτηκε την Αννα (Αγκνες) Χάθαγουει και μαζί έκαναν τρία παιδιά. Δυστυχώς το ένα από αυτά, ο Αμνετ, πέθανε στα 11 του χρόνια. Πιθανολογείται ότι έδωσε το όνομα Αμνετ ο συγγραφέας στο σπουδαίο έργο του, που γράφτηκε μετά τον θάνατο του γιου του, για να μείνει στην ιστορία. Στην ταινία η προσωπική ζωή του Σαίξπηρ μοιάζει πολύ λιτή και ανθρώπινη για να την περάσεις για παραμύθι! Εάν δεν γνωρίζεις τη ζωή του, σε ξεγελάει. Μοιάζει σαν να έχει στόχο να «αποκαταστήσει» στα μάτια των απογόνων του σπουδαίου συγγραφέα την πιο ουσιαστική ιστορία του, την οικογένειά του! Δηλαδή τη σχέση με την Αγκνες, που τον στήριξε με την απέραντη αγάπη της στην πραγματοποίηση των ονείρων του, δηλαδή να γράφει και να παίζει στο θέατρο με κάθε κόστος. Ακόμα κι όταν χάνουν το παιδί τους. Τούτη εδώ η γυναίκα που εμφανίζεται σαν μια «μάγισσα των δασών», είναι ουσιαστικά μια πιο «απελευθερωμένη» γυναίκα σε σχέση με την εποχή της, εξ ου και «μάγισσα». Μπορεί να μην αντιλαμβάνεται την τέχνη της γραφής και το θέατρο, αντιλαμβάνεται όμως τη βαθιά ανάγκη του Σαίξπηρ να δημιουργήσει απερίσπαστος μακριά από την οικογένειά του και ταυτόχρονα εκείνη να ζει κοντά στη φύση με τα παιδιά τους. Δεν είναι τυχαίο ότι εκείνη ζει στη φύση, εκεί δημιουργεί, εκεί μονάχα είναι ο εαυτός της. Περισσότερο όμως απ' όλα η ταινία, πέρα από την προσωπική ζωή, θέλει να δείξει το έργο του. Τη λειτουργία του θεάτρου και της τέχνης στον άνθρωπο, στον δημιουργό αλλά και στον θεατή. Η τέχνη λυτρώνει, θεραπεύει, φέρνει κοντά τους ανθρώπους και τελικά είναι σπουδαία, διαχρονική και αιώνια! Αυτό εισπράττουμε. Εκείνο που δεν έθιξε η Ζάο είναι ότι ο Σαίξπηρ, αυτός ο απλός άνθρωπος, ήταν ταυτόχρονα τιτάνας της κριτικής σκέψης, της αμφισβήτησης, της ανάδειξης των πιο σπουδαίων προβληματισμών της κοινωνίας και του ανθρώπου! Χαλάλι της όμως, της δίνουμε την αγάπη μας μόνο και μόνο για τις τελευταίες σκηνές της ταινίας, στο θέατρο του Σαίξπηρ! Αυτές θα μείνουν στην ιστορία του σινεμά!

Μόναχο, 1962. Σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί η σιωπή και η ντροπή, η 12χρονη Κάρλα παίρνει μια σπουδαία, αλλά και ασυνήθιστη απόφαση: Στέλνει τον κακοποιητικό πατέρα της στο δικαστήριο. Αρνούμενη να σιωπήσει, επιμένει να διηγηθεί την ιστορία της με τον δικό της τρόπο, επιλέγοντας τι θα αποκαλύψει και τι θα μείνει ανείπωτο. Βασισμένη σε πραγματική ιστορία, η ταινία αποκαλύπτει τόσο το θάρρος ενός παιδιού που αναζητά δικαιοσύνη, όσο και τα κοινωνικά ταμπού που συνωμοτούν για να την κρατήσουν σιωπηλή.

Εξαιρετική η πρώτη μεγάλου μήκους της Τουρνατζή! Αναδεικνύει με πολύ τρυφερό τρόπο ένα τόσο δύσκολο θέμα, δημιουργώντας πολλούς προβληματισμούς και συναισθήματα στον θεατή, ορίζοντας τη στάση που θα έπρεπε να κρατήσει κάθε άνθρωπος, πόσο μάλλον οι λειτουργοί της (αστικής) δικαιοσύνης απέναντι στα κακοποιημένα παιδιά. Υποδειγματικές η λεπτότητα και η ευαισθησία με τις οποίες χειρίζεται το θέμα της. Εκπληκτικές οι ερμηνείες που αποσπά από τους ηθοποιούς της, ιδιαίτερα από την μικρή Κάρλα (Ελίζε Κριπς). Αντιγράφουμε από το σκηνοθετικό σημείωμα το σκεπτικό που διέπει την ταινία! «Το σημαντικότερο στοιχείο για εμάς ήταν η οπτική γωνία της αφήγησης: Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Καθώς ο θεατής ακολουθεί την Κάρλα, αντιλαμβάνεται ότι ο εσωτερικός της κόσμος δεν διαχωρίζει πάντα ξεκάθαρα το πραγματικό από το φανταστικό - μια κατάσταση απολύτως σύμφωνη με την εμπειρία παιδιών που έχουν υποστεί σοβαρό τραύμα. Η ίδια η Κάρλα διεκδικούσε να ακουστεί η ιστορία της, χωρίς να υποχρεωθεί να πει όλα όσα δεν άντεχε». Και πράγματι, τούτο το δράμα που καταλήγει να γίνεται δικαστικό, μας δείχνει ότι αυτά τα παιδιά θέλουν να τα πιστέψουν, θέλουν να έχουν το δικαίωμα να μην τα αμφισβητήσουν επειδή είναι παιδιά... Νομίζουμε ότι θα ανήκει στις ταινίες που θα ξεχωρίσουμε στο τέλος της χρονιάς...

Ο Τίτους Μίλεχ, Γερμανός ψυχίατρος, μετά από πολλά χρόνια άρνησης της καταγωγής του, λόγω της ναζιστικής κληρονομιάς, ξεκινά ένα ταξίδι επιστροφής στη γενέτειρά του, τη Γερμανία. Επισκέπτεται τόπους μνήμης και ανθρώπους σε μια προσπάθεια κατανόησης της ιστορικής αλήθειας και αναζήτησης απαντήσεων για τον παραλογισμό του παρελθόντος.

Η ταινία θα προβάλλεται από τις 22 μέχρι τις 28/1 στον κινηματογράφο «Δαναό», παρουσία των σκηνοθετών της. Οι σκηνοθέτες βασίστηκαν στο βιβλίο του Τίτους Μίλεχ, «Ο τόπος του εγκλήματος. Γερμανία, η ανοίκεια πατρίδα», στο οποίο ο Μίλεχ περιγράφει τις επισκέψεις του στη Γερμανία, μετά από πολλά χρόνια που συνειδητά έφυγε από εκεί, προσπαθώντας να κατανοήσει τι ήταν εκείνο που οδήγησε τους συμπατριώτες του στη ναζιστική ιδεολογία. Οι σκηνοθέτες πραγματοποίησαν μαζί του τρία ταξίδια τόσο στους τόπους της προσωπικής του ιστορίας, όσο και σε τόπους μαρτυρίου, στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά και κιβωτούς της μνήμης, όπως εκθέσεις ζωγραφικής, εκδόσεις προσωπικών αφηγήσεων και μαρτυρίων κ.λπ. Ο ίδιος μιλάει με τους ανθρώπους του παρελθόντος που άφησε πίσω του, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσει τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους. Τον απασχολεί ιδιαίτερα ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά της γερμανικής κουλτούρας που οδήγησαν στον ναζισμό. Ο Μίλεχ μοιάζει σαν να αναζητά τη συγχώρεση επισκεπτόμενος τους τόπους μαρτυρίου και μας δείχνει με κάθε τρόπο ότι δεν πρέπει να οδηγηθούμε στη λήθη. Αραγε όποιος είναι Γερμανός είναι αυτόματα και ναζιστής; Εκεί οδηγεί το σκεπτικό που παρουσιάζει ο ίδιος. Γιατί ναι μεν η ταινία έχει αρκετό ενδιαφέρον για το πώς αντιμετώπισε το παρελθόν του, όμως παρατηρούμε ότι αφήνει εκτός την κοινωνικοοικονομική και πολιτική ανάλυση της περιόδου, χωρίς την οποία δεν μπορούμε να αποσαφηνίσουμε ούτε τις αιτίες ανόδου του φασισμού, ούτε τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Παρ' όλα αυτά η προσωπική ιστορία και το ταξίδι ζωής ενός ανθρώπου που αρνείται να συμβιβαστεί έχουν πάντα ενδιαφέρον!