«Επιτελικό» ή «αποκεντρωμένο» κράτος; Τεχνοκράτες υπουργοί ή εκλεγμένοι βουλευτές; Αυτά τα κάλπικα διλήμματα κυριαρχούν στην αντιπαράθεση των τελευταίων ημερών, στη σκιά της συγκάλυψης των σκανδάλων για να μείνει στο απυρόβλητο ο πραγματικός ένοχος: Το κράτος του κεφαλαίου, που κάθε λειτουργία του υπηρετεί την πολιτική του κέρδους, με την οποία τσακίζει τον λαό και πάνω της φύονται η διαφθορά και η διαπλοκή.

Η συζήτηση δεν είναι καινούργια... Σε συνθήκες απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, μεγαλώνει η ανησυχία για τη σταθερότητά του, ειδικά τώρα που τα δύσκολα είναι μπροστά: Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος κλιμακώνεται μαζί με την ελληνική εμπλοκή. Οι προοπτικές της οικονομίας χωλαίνουν. Οι συμμαχίες ΝΑΤΟ και ΕΕ που αποτελούν διαχρονικά σημείο αναφοράς για την αστική τάξη και τα κόμματά της σπαράσσονται από τις αντιθέσεις τους. Ολα αυτά κάνουν ακόμα πιο δύσκολο να προκύψει δίλημμα εγκλωβισμού του λαού από τις διεργασίες για την κυβερνητική εναλλαγή.

Η κυβέρνηση υπερασπίζεται το «επιτελικό κράτος» ως φορέα υλοποίησης της άγριας αντιλαϊκής πολιτικής χωρίς παρεκκλίσεις και υποχωρήσεις απέναντι στις λαϊκές αντιδράσεις. Είναι αποκαλυπτικές οι χτεσινές δηλώσεις Μητσοτάκη, που είπε ότι μόνο ένα τέτοιο κράτος θα μπορούσε να διαχειριστεί τα 36 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης, συμπληρώνοντας προκλητικά ότι αυτά δαπανήθηκαν «επ' ωφελεία των πολιτών»!

Κομπάζουν για το «μνημόνιο των μνημονίων», που φόρτωσε στις πλάτες εργαζομένων και βιοπαλαιστών 600 και πλέον αντιλαϊκά προαπαιτούμενα για να πάρουν τα μονοπώλια δεκάδες δισ. σε επιδοτήσεις και πάμφθηνα δάνεια, που θα πληρωθούν μέχρι τελευταίας δεκάρας από τις τσέπες του λαού και της νεολαίας. Αυτό είναι το κατόρθωμα του «επιτελικού» κράτους!

Η ευθύνη γι' αυτήν την εγκληματική πολιτική βαραίνει την κυβέρνηση και όλους τους βουλευτές της. Βαραίνει όμως και τα άλλα κόμματα, που όχι μόνο στήριξαν το Ταμείο Ανάκαμψης, αλλά ψήφισαν εκατοντάδες από τα αντιλαϊκά προαπαιτούμενα, καθησυχάζοντας τον λαό ότι το κάνουν ...για το καλό του. Με τις ψήφους όλων των βουλευτών της ΝΔ το «επιτελικό» κράτος επέβαλε το 13ωρο. Οπως με την υπογραφή συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ έκανε νόμο την «Κοινωνική Συμφωνία», που σέρνει τους κλαδικούς μισθούς στο επίπεδο του κατώτατου.

Το «επιτελικό» κράτος, με τη στήριξη όλων των κυβερνητικών βουλευτών και τη σύμπλευση των άλλων κομμάτων, «τρέχει» το ευρωατλαντικό σχέδιο μετατροπής της χώρας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο για λογαριασμό της αστικής τάξης, με προαπαιτούμενο την βαθύτερη εμπλοκή στα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Το ίδιο κράτος διαλύει το λαϊκό εισόδημα με τα ψηφιακά εργαλεία της φοροληστείας, είναι όμως επιλεκτικά ανίκανο να προστατέψει τον λαό και την περιουσία του από πλημμύρες και πυρκαγιές.

Χωρίς να αμφισβητούν την «επιτελικότητα», βουλευτές της ΝΔ ανησυχούν ότι το κράτος «αποκόπτεται από την κοινωνία των πολιτών» όσο υποβαθμίζεται και απαξιώνεται ο δικός τους ρόλος στην ενσωμάτωση και εκτόνωση της λαϊκής δυσαρέσκειας. Αυτή είναι η αφετηρία των αντιδράσεων που αξιοποιήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης για να αναζωπυρώσουν τα κάλπικα δίπολα περί «δημοκρατικής λειτουργίας» και «κράτους δικαίου».

Ο λαός έχει ζήσει το κράτος από την καλή και την ανάποδη, σε κάθε εκδοχή του: Εκσυγχρονισμένο, τεχνοκρατικό, επιτελικό, ψηφιακό, συγκεντρωτικό, αποκεντρωμένο και πάει λέγοντας. Ο αντιλαϊκός ρόλος του όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά το κράτος γίνεται όλο και πιο επιθετικό απέναντι στον λαό, τα δικαιώματα και τις ανάγκες του, επειδή πιο επιθετική γίνεται η αστική τάξη για να θωρακίζει τα συμφέροντά της απέναντι στη λαϊκή δυσαρέσκεια που μεγαλώνει.

Καμιά «διόρθωση», κανένα «μερεμέτισμα» δεν παίρνει το κράτος της εκμετάλλευσης και του πολέμου! Είναι μηχανισμός επιβολής της εξουσίας μιας ισχνής μειοψηφίας πάνω στη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, που τα συμφέροντά του δεν συναντιούνται πουθενά με αυτά των εκμεταλλευτών του. Γι' αυτό στόχος της πάλης του δεν μπορεί να είναι άλλος από την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και το ξερίζωμα του κράτους της. Για την εργατική εξουσία και το δικό της κράτος, που θα βάλει κάθε λειτουργία του στην υπηρεσία της ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών.