Καθώς ΗΠΑ και Ισραήλ μακελεύουν τη Μέση Ανατολή και ο Περσικός Κόλπος έχει γίνει αρένα πολέμου, ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ πλέκουν το εγκώμιο των εφοπλιστών, που βλέπουν στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο την ευκαιρία να πολλαπλασιάσουν τη κερδοφορία τους. Το πώς είναι γνωστό: Βάζοντας σε κίνδυνο τους ναυτεργάτες, που εκβιάζονται να δουλεύουν σε εμπόλεμες ζώνες, αντί με ευθύνη της κυβέρνησης και των ναυτιλιακών εταιρειών να επαναπατριστούν όλοι με ασφάλεια.

Τον τόνο έδωσε η αμερικανική «Wall Street Journal» με ένα εκτεταμένο αφιέρωμα στον Ελληνα εφοπλιστή Προκοπίου, που έστειλε τουλάχιστον πέντε δεξαμενόπλοια μέσα από τα Στενά του Ορμούζ την ώρα που ο πόλεμος κλιμακωνόταν. Η εφημερίδα εκθειάζει «μία από τις πιο τολμηρές κινήσεις της 55χρονης καριέρας» του εφοπλιστή, και τον παρομοιάζει με τον Ωνάση και τον Νιάρχο. «Δεν διστάζει να αναλαμβάνει μεγάλα ρίσκα για την επίτευξη κέρδους», γράφει η αμερικανική εφημερίδα. Μόνο που τα ρίσκα δεν είναι του εφοπλιστή αλλά των ναυτεργατών, που βλέπουν τον χάρο με τα μάτια τους και δεν ξέρουν αν θα βγουν σώοι από τις φλόγες του πολέμου...

Στο ίδιο πνεύμα, το «Forbes» παρουσιάζει τον Τσάκο και άλλους πλοιοκτήτες ως τους μεγάλους κερδισμένους της κρίσης, σημειώνοντας ότι οι περιουσίες των 13 πλουσιότερων ιδιοκτητών δεξαμενόπλοιων παγκοσμίως αυξήθηκαν πάνω από 50% μέσα σε έναν χρόνο και έφτασαν συνολικά τα 130 δισ. δολάρια. Πλέον ο ημερήσιος ναύλος για ένα VLCC (Very Large Crude Carrier - Πολύ Μεγάλο Δεξαμενόπλοιο Αργού) στον Κόλπο φτάνει μέχρι και τα 770.000 δολάρια!

Στην Ελλάδα τέτοια δημοσιεύματα αναπαράγονται με ...εθνική υπερηφάνεια για τους «τολμηρούς» Ελληνες εφοπλιστές που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και συνεχίζουν τη «μεγάλη ναυτική παράδοση». Πώς το πετυχαίνουν αυτό; Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι μια ελληνόκτητη ναυτιλιακή που εγκωμιάζεται στα αμερικανικά δημοσιεύματα. Η εταιρεία προσφέρει δεξαμενόπλοια με ημερήσιο ναύλο έως 440.000 δολάρια - τετραπλάσιο από τα προπολεμικά επίπεδα. Τα συστήματα εντοπισμού των πλοίων της είναι απενεργοποιημένα, για να μειωθεί ο κίνδυνος επίθεσης. Ενοπλοι φρουροί περιπολούν στα καταστρώματα, αλλά σε περίπτωση επίθεσης με πυραύλους, drones ή μαγνητικές νάρκες τα πλοία έχουν «ελάχιστα περιθώρια άμυνας», παραδέχεται η «Wall Street Journal».

Οπως κατήγγειλαν τα ναυτεργατικά σωματεία, οι εφοπλιστές βάζουν τα πληρώματα να υπογράψουν τα διαβόητα «θανατόχαρτα» 1 έως 3 ημέρες πριν την είσοδο του πλοίου σε εμπόλεμη περιοχή. Το κείμενο βεβαιώνει ότι ο ναυτεργάτης «ενημερώθηκε» για το ταξίδι, ότι «αντιλαμβάνεται τους κινδύνους που ελλοχεύουν» και ότι «συμφωνεί» με τη διέλευση. Ολα αυτά υπογραμμένα δήθεν «οικειοθελώς, χωρίς καμία πίεση». Στην ουσία οι εφοπλιστές ζητούν από τους εργαζόμενους να υπογράψουν «κηδειόχαρτα» εκ των προτέρων, μετακυλίοντας σε αυτούς την ευθύνη για ενδεχόμενο τραυματισμό ή θάνατο. Οι «ιδιαίτερα υψηλές αμοιβές» που αναφέρει η WSJ ως αντάλλαγμα για τα επικίνδυνα ταξίδια επιβεβαιώνουν απλά ότι γι' αυτά τα παράσιτα η ζωή του ναυτεργάτη είναι άλλο ένα χρηματιστηριακό προϊόν: Με ένα απειροελάχιστο μέρος από τα τεράστια κέρδη τους οι εφοπλιστές δολώνουν τη φάκα που μπορεί να στερήσει ακόμα και τη ζωή των ναυτεργατών.

Ο παραλληλισμός με τον Ωνάση και τον Νιάρχο δεν είναι τυχαίος. Ο Τύπος αξιοποιεί συνειδητά τη «μυθολογία» της ελληνικής ναυτιλίας - την αφήγηση για τους «τολμηρούς» εφοπλιστές που χτίζουν αυτοκρατορίες μέσα στις κρίσεις - για να παρουσιάσει ως «εθνική επιτυχία» την πιο ωμή και κυνική έκφραση του κυνηγιού για το μεγαλύτερο κέρδος. Θυμήθηκαν λοιπόν ότι το 1956 ο Ωνάσης εισέπραττε ναύλους 15 φορές μεγαλύτερους από τους κανονικούς ενώ η Αίγυπτος δεχόταν βομβαρδισμούς. Σήμερα ο Προκοπίου τετραπλασιάζει τους ναύλους ενώ το Ιράν βομβαρδίζεται. Το μοτίβο ίδιο: Η γεωπολιτική αναταραχή και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος ως ευκαιρία για κέρδη. Οι δύο «τολμηρές» ιστορίες έχουν κοινό παρονομαστή: Κέρδη βουτηγμένα στην εκμετάλλευση και στο αίμα.

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά. Μετά την κλιμάκωση του πολέμου στη Γάζα και τις επιθέσεις των Χούθι, οι ναύλοι για εμπορευματοκιβώτια εκτοξεύτηκαν κατά 149%. Ο Κούστας της «Danaos Corporation» διατύπωσε χωρίς περιστροφές την κυνική πραγματικότητα: «Το πιο σημαντικό τρίπτυχο για τη ναυτιλία που οδηγεί στα κέρδη είναι "αναταραχή - αναταραχή - αναταραχή"».

Οταν ο αστικός Τύπος πλέκει το εγκώμιο στους εφοπλιστές, ένα από τα πιο ισχυρά τμήματα της αστικής τάξης, δεν πρόκειται απλά για κολακεία. Το κάνει για να νομιμοποιήσει στις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις ως «κανονικότητα» το αδίστακτο κυνήγι του κέρδους και ως «εθνική υπόθεση» τη στήριξή του από το κράτος, τους εργαζόμενους και τον λαό. Συγκαλύπτεται έτσι το ποιος πληρώνει τον λογαριασμό, σε πόλεμο και «ειρήνη». Δηλαδή ο λαός, που πληρώνει τις 50 και πλέον τις φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών, και οι ναυτεργάτες με την άγρια εκμετάλλευση και τα «κηδειόχαρτα» στην τσέπη.

Τα ταξικά ναυτεργατικά σωματεία μπαίνουν μπροστά για να μην είναι οι ναυτεργάτες αναλώσιμοι στα πεδία των ιμπεριαλιστικών μαχών. Απαιτούν τον επαναπατρισμό όλων, να σταματήσουν τα ταξίδια σε εμπόλεμες ζώνες, στήριξη σε όσους βρίσκονται ακόμα εγκλωβισμένοι σε αυτές. Η αλληλεγγύη σ' αυτόν τον αγώνα είναι τώρα πιο αναγκαία από ποτέ. Για να πάρει απάντηση το θράσος των εφοπλιστών, που εκβιάζουν καταμεσής της θάλασσας, και η εγκληματική πολιτική κράτους και κυβέρνησης, που τους στηρίζει. Είναι υπόθεση όλου του λαού να μη βρεθεί κανένας ναυτεργάτης εκτεθειμένος στον πόλεμο για να συντηρεί τον μύθο του το αδίστακτο εφοπλιστικό κεφάλαιο.