Η συγκρότηση του λεγόμενου «Συμβουλίου Ειρήνης» (Board of Peace - BoP) από την κυβέρνηση Τραμπ επιδρά στο ανακάτεμα της τράπουλας ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα και στο εσωτερικό τους. Τα στοιχεία που ακολουθούν είναι ενδεικτικά: Την ένταξή τους στο BoP έσπευσαν να δηλώσουν χώρες όπως η Ινδονησία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αλλά και η Αργεντινή, που είτε συμμετέχουν στους BRICS (οι δύο πρώτες), είτε διαπραγματεύονται τη σύσφιξη της συνεργασίας μαζί τους.

Πρόταση να μπει στο BoP απηύθυναν οι ΗΠΑ και στη Ρωσία, όχι ως «επικοινωνιακό τέχνασμα», αλλά ως μέρος της πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στην ισχυρότερη σύμμαχο της Κίνας, με στόχο τη διεμβόλιση της στρατηγικής τους σχέσης. Χαρακτηριστική ήταν επίσης η ανακοίνωση με την οποία το ΥΠΕΞ της Λευκορωσίας (από τους στενότερους συμμάχους της Ρωσίας) ανακοίνωσε την ένταξή της στο BoP, διεκδικώντας «ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση μιας νέας αρχιτεκτονικής, παγκόσμιας και περιφερειακής ασφάλειας». Στο BoP εντάχθηκε ακόμα το Πακιστάν, μια από τις πυρηνικές δυνάμεις της Ασίας και μέλος του «Οργανισμού για την Ασφάλεια της Σαγκάης» (SCO), μία ακόμα διακρατική συμμαχία που ηγείται η Κίνα.

Από την ΕΕ, τα μόνα κράτη που δέχτηκαν να συμμετέχουν στο BoP (προς το παρόν) είναι η Βουλγαρία και η Ουγγαρία, ενώ την πρόταση απέρριψαν η Γαλλία, η Νορβηγία και η Σουηδία. Διέρρευσε μάλιστα ότι οι ΗΠΑ απείλησαν ακόμα και με δασμούς 200% (!) τη Γαλλία στις εισαγωγές κρασιών και σαμπάνιας, ώστε «να ενταχθεί (στο BoP)», αν και «δεν είναι υποχρεωμένη...». Αλλες χώρες αντιμετώπισαν με αμηχανία το εγχείρημα, πιεζόμενες από τις ΗΠΑ και την προσπάθεια της ΕΕ να κρατήσει «ενιαία στάση». Για παράδειγμα, η Κροατία δήλωσε ότι «μετά από ενδελεχή ανάλυση (...) επί του παρόντος δεν θα ενταχθεί στο Συμβούλιο Ειρήνης για πολλούς λόγους» και ότι «εξετάζει προσεκτικά τον ρόλο και τις ευθύνες της σε διεθνείς οργανισμούς, ιδιαίτερα σε αυτούς που συνδέονται με ευαίσθητες γεωπολιτικές περιοχές».

Αλλά και η Σλοβακία ανακοίνωσε ότι δεν θα συμμετάσχει στο BoP, επειδή «είναι απαραίτητο να μεταρρυθμίσουμε τους υπάρχοντες διεθνείς θεσμούς, όπως τα Ηνωμένα Εθνη, αντί να τους καταργήσουμε...». Επιφυλακτικοί για τη συμμετοχή τους εμφανίζονται ακόμα και στενοί σύμμαχοι των ΗΠΑ, όπως η Ιαπωνία, ενώ η Νέα Ζηλανδία ανακοίνωσε πως «δεν θα ενταχθεί στο Συμβούλιο με την τρέχουσα μορφή του, αλλά θα συνεχίσει να παρακολουθεί την εξέλιξη της κατάστασης».

Αντίστροφα, οι ΗΠΑ πήραν πίσω (!) την πρόσκληση που είχαν απευθύνει στον Καναδά για να ενταχθεί στο BoP, λίγα 24ωρα αφότου ο πρωθυπουργός της χώρας «έκλεισε» με την Κίνα προκαταρκτική εμπορική συμφωνία. «Αν ο κυβερνήτης Κάρνεϊ πιστεύει ότι θα κάνει τον Καναδά "λιμάνι - αποθήκη" για να στέλνει η Κίνα αγαθά και προϊόντα στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάνει μεγάλο λάθος (...) η Κίνα θα φάει ζωντανό τον Καναδά, θα τον καταβροχθίσει εντελώς, περιλαμβανομένης της καταστροφής των επιχειρήσεών τους, του κοινωνικού ιστού τους και του γενικού τρόπου ζωής τους», ήταν η απάντηση των ΗΠΑ, που δεν είδαν με καλό μάτι ούτε την αντίστοιχη συμφωνία της Βρετανίας με την Κίνα.

Μέσα στο τετράμηνο που μεσολάβησε από τη δημοσίευση των Θέσεων της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ μέχρι τη διεξαγωγή του Συνεδρίου που ολοκληρώθηκε το περασμένο Σάββατο, οι εξελίξεις επιβεβαίωσαν στο ακέραιο τις εκτιμήσεις του Κόμματος για την πορεία όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, καθώς οι ΗΠΑ προσπαθούν να διεμβολίσουν την επιρροή της Κίνας στην υπό διαμόρφωση συμμαχία των BRICS και να αποδυναμώσουν το σχέδιο του «Δρόμου του Μεταξιού». Η πορεία αυτή δεν αναιρείται από τα παζάρια που εξελίσσονται παράλληλα, ή τους όποιους πρόσκαιρους συμβιβασμούς.

«Η πολιτική των ΗΠΑ οξύνει τις αντιθέσεις μέσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο και οδηγεί σε επιδείνωση των σχέσεων των ΗΠΑ με την ΕΕ, τον Καναδά, την Αυστραλία» τονίζεται στα ντοκουμέντα του Συνεδρίου και προβλέπεται ότι «η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων μπορεί να διευρύνει υπάρχουσες ρωγμές στον ευρωατλαντικό άξονα τα επόμενα χρόνια. Ηδη καταγράφονται σημαντικές διαφορές και αυξάνονται οι αποκλίσεις (...) η ΕΕ χάνει έδαφος και βλέπει να επιδεινώνεται η θέση της στον διεθνή ανταγωνισμό σε σχέση με τις ΗΠΑ και την Κίνα. Σε αυτές τις συνθήκες όλο και λιγότερο μετράνε για τα αστικά κράτη τα διπλωματικά μέσα και παίρνουν προτεραιότητα οι εμπορικοί - οικονομικοί πόλεμοι καθώς και η πολεμική προετοιμασία».

Κι αν για την αστική τάξη είναι νομοτέλεια η φαγωμάρα για τα συγκρουόμενα συμφέροντα στον κόσμο που φλέγεται και ξαναμοιράζεται, για τους λαούς είναι αναγκαιότητα να αξιοποιήσουν αυτές τις ρωγμές στο αστικό στρατόπεδο και τις συμμαχίες του για να το αποδυναμώσουν κι άλλο, να το νικήσουν σε κάθε χώρα, να το ανατρέψουν. Τέτοιες δυνατότητες γεννάει η εποχή μας, που είναι εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό. Τέτοιες προκλήσεις βάζει μπροστά στην εργατική τάξη και τα σύμμαχα στρώματα, τέτοια αυξημένα καθήκοντα αναλαμβάνει και το Κόμμα μας με τις αποφάσεις του 22ου Συνεδρίου!