Γύρισε σελίδα στο ημερολόγιο, μπήκαμε στο 2026, και οι κυνικοί και οι ρεαλιστές λένε πως μια σελίδα δεν αλλάζει τίποτα, κι ας ξέρουμε όλοι εμπειρικά ότι όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος. Τα φετινά επετειακά είχαν τις λιγότερες ανασκοπήσεις από ποτέ, αντιστρόφως ανάλογα από τα τρακτέρ στους δρόμους στα καθ' ημάς. Υπάρχει όμως μια γενικευμένη ολότελα πραγματική αίσθηση ότι η χρονιά θα είναι φανερά απομαγεμένη, που σημαίνει θα 'χει περισσότερα πράματα από θάματα. Και για τα μεν και για τα δε, είναι και πρέπει να είναι ένα κόμμα παντός καιρού, σαν το ΚΚΕ, που δεν δειλιάζει απέναντι στα πράματα όταν σκουραίνουν και βαραίνουν, κι οφείλει να μην τεμπελιάζει κι ευωχεί στα τυχόν πυκνωμένα θάματα. Κατά τους Κινέζους είναι χρονιά του Αλόγου, και δη η φετινή του Πύρινου, που εμφανίζεται κάθε εξήντα χρόνια στο καλεντάρι. Οι λέξεις από μόνες τους προϊδεάζουν, πυρ και καλπασμός, μια παράξενη ομορφιά, και δεν χρειάζεται κανείς να μελετάει τα ζώδια για να το καταλάβει...
Ας μείνω στη φωτιά, τη ζωοδότρα και παρεξηγημένη, που έκαψε πενήντα ανθρώπους συντριπτικά νέους, σε μια πολυτελή πλούσια χώρα, τόπο διεθνών χειμερινών διακοπών και κραυγαλέα αποτυχημένων συνομιλιών για το Κυπριακό στο Κραν Μοντανά. Δεν έφταιγε η φωτιά, η χρήση της έφταιγε, η αφροσύνη, όπως λένε η χρήση βεγγαλικών σε κλειστό χώρο με μια μόνη στενή έξοδο κινδύνου. Κι εδώ πάμε στην ουσία, που είναι τα μέτρα ασφαλείας, το άλλο πρόσωπο της τραγωδίας του χρήματος, το μεδούλι της καπιταλιστικής ιδεολογίας. Οταν λείπουν τα λεφτά μιλάμε για πενιχρά μέτρα ασφαλείας. Οταν υπάρχουν λεφτά μιλάμε μόνο για τυπικά και συμφέροντα μέτρα ασφαλείας, κι όταν φτάσουμε επιτέλους κάποτε στα θύματα αναρωτιόμαστε αν απ' το μπαρ της διασκέδασης ως το τρένο της ανάγκης που διασχίζει τα Τέμπη, οι όποιοι «υπεύθυνοι» σε κάθε σχεδιασμό, σε κάθε προσπορισμό οφέλους, σε κάθε πρόθεση βρε αδερφέ, λογάριασαν τον άνθρωπο πάνω και πέρα απ' την τσέπη τους και τις εντυπώσεις.
Κι ας μείνω στις εντυπώσεις, στις οποίες οι διαδικτυακοί μας καιροί παγιδεύονται τεμπέλικα κι ευκολοπούλητα απ' τον τίτλο της ταινίας κι ο θεός έπλασε την γυναίκα, μυρίκασαν φθηνιάρικα υμνητικά σεξοσχόλια για την Μπριζίτ Μπαρντό, και την πρόσφεραν στα παιδαρέλια του Tik Tok, σαν θηλυκό σύμβολο της Ευρώπης. Χρειαζόταν σκάψιμο γιορτάρες μέρες για να βρεις κι άλλες όψεις και δη κυρίαρχες του Μπαρντό νομίσματος. Μια πικρόχολη γυναίκα καταδικασμένη σε φυλάκιση για ρατσισμό και υποκίνηση μίσους, που λάτρευε τα ζώα, απεχθανόταν κατά δήλωσή της το παιδί της και τους ανθρώπους, και ύμνησε τη ναζιστική ζωοφιλία. Εδώ που τα λέμε μάλλον οι υμνητές της παρασύρθηκαν από την πετυχημένη αυτοδιαχείριση του κορμιού της, καθώς το απέσυρε, πριν γεράσει, από την ...αγορά του θεάματος. Σε μια Ευρώπη όμως, που ετοιμάζεται να αποσύρει τα νιάτα της και να τα ρίξει σε πόλεμο, και βολεύεται να πουλάει συντήρηση ομορφιάς σε χαροκαμένες μάνες. Μια προσεκτικότερη πάντως μελέτη στη ναζιστική νομοθεσία περί προστατευόμενων και μη ζώων και φύσης μπορεί να είναι πιο χρήσιμη για την αντιμετώπιση της γενικευμένης περί πολέμου προπαγάνδας, από σπουδαρχίδικες αναλύσεις περί της οικονομίας του πολέμου.
Πυρ τε γυνή και θάλασσα, κι αυτή η τελευταία είναι θέμα οπτικής γωνίας που συναρπάζει όταν την βλέπεις και την κολυμπάς, κι εξοργίζει όταν την εκμεταλλεύεσαι και τη δουλεύεις. Στο κάτω κάτω της γραφής, σε μια θάλασσα δεν ξέρεις ποτέ αν και πότε θα πνιγείς ή θα σκυλοπνιγείς, ως ναύτης, επιβάτης ή μετανάστης. Κι έτσι μπαίνουμε στο 2026 με τη φοβερή και τρομερή πύρινη πληροφορία ότι η Ελλάδα, λέει, είναι ένα από τα τρία θεριά διακίνησης και μεταφοράς θαλάσσιου εμπορίου. (Το 80% της παγκόσμιας διακίνησης αγαθών γίνεται διά θαλάσσης). Τα άλλα δύο είναι, λέει άκουσον άκουσον, η Κίνα και η Ιαπωνία! Το 40% αυτής της... πίτας είναι, λέει, της Ελλάδας. Να αρπαχτώ λοιπόν απ' αυτό στη χώρα που ανήκει στην Ευρώπη και ζει με φθηνά κινέζικα προϊόντα και ηλεκτρικά αυτοκίνητα, την πιέζουν να αμυνθεί με δασμούς, αυξημένα ταχυδρομικά τέλη, κι άλλα τέτοια τραμπικά και να χτυπήσω καμπανάκι για το πληροφοριακό πεπτικό μας σύστημα...
Το 2026 πρέπει ο καθένας και η καθεμιά από μας, σε μια χρονιά και διαφαίνεται και προδιαγράφεται σκληρή, απαιτητική σε αγώνες, δύσκολη και συνάμα ορμητική σε δυνατότητες, οπότε και ελπιδοφόρα, να αντιπαρατεθούμε με τις θέσεις μας, αλλά χωρίς να παραλείπουμε μια κυριολεκτικά πρωτογενή καλλιέργεια ενός συγκεκριμένου νοητικού προϊόντος. Της κριτικής ικανότητας. Με διαλεκτική υπομονή πρέπει, όχι μόνο να μην καταπίνουμε αμάσητα τα πληροφοριακά και υλικά καλούδια που μας πετάνε, σαν τα κυβάκια ζάχαρης στο άλογο μετά από τρεχάλα, αλλά και να βοηθάμε τον συνομιλητή αντίπαλο να κρίνει αν ο Κασιδιάρης πήγε σε όντως μπλόκο κι αν ο ...θεός έπλασε ωραίες τις ναζί γυναίκες και κρέμασε τις θάλασσες από τα τέτοια των Ελλήνων.
ΚΑΛΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.
Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
Feeds
