Τη ...ζωάρα τους κάνουν οι εργατοπατέρες των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ στην Κρήτη, στο 5άστερο ξενοδοχείο που έκλεισαν για το συνέδριο της ΓΣΕΕ, όσο γίνεται πιο «μακριά κι αλάργα» από την εργατική τάξη. Εκεί που δίνουν και παίρνουν τα μαγειρέματα για τις καρέκλες, προσπαθώντας να μείνουν βιδωμένοι πάνω τους. Εκεί που σε πανοραμική εικόνα ξετυλίγονται οι βρωμοδουλειές τους, με τις νοθείες που έκαναν σε μια σειρά Εργατικά Κέντρα σε όλη τη χώρα και οι οποίες αποκαλύφθηκαν με «αποδείξεις και ονόματα» από το ΠΑΜΕ. Νοθείες για να αναπαράγονται οι πλαστοί συσχετισμοί και να μην ξεκουνιέται η απαξιωμένη ηγεσία, ώστε να τρέφει τον «κοινωνικό εταιρισμό» και την «ταξική συναίνεση». Αυτή η αποκρουστική εικόνα κορυφωνόταν τη στιγμή που οι πολιτικοί «προϊστάμενοι» των εργατοπατέρων κονταροχτυπιόνταν στη Βουλή για το ποιος εκπροσωπεί το «κράτος δικαίου» και ποιος τη «διαφθορά».

Τι είναι «κράτος δικαίου» για όλους αυτούς; Είναι η «ψηφιακή κάρτα εργασίας», όπως κόμπαζε στη Βουλή ο Μητσοτάκης, δηλαδή το εργαλείο για τη γενίκευση της δουλειάς όσο, όποτε και όπως θέλει ο εργοδότης, το οποίο βέβαια σύσσωμη η ηγεσία της ΓΣΕΕ (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ) στήριξε με χέρια και με πόδια. «Κράτος δικαίου» είναι να μην παραβιάζεται η «ευρωενωσιακή κανονικότητα», απαντά η συστημική αντιπολίτευση. Αυτή δηλαδή που υπερασπίζονται και οι συνδικαλιστές τους στη ΓΣΕΕ, δίνοντας άλλοθι στην κυβέρνηση, ενώ μέσα από τα αμαρτωλά ευρωπαϊκά προγράμματα της Κατάρτισης στήνεται το μεγάλο φαγοπότι και επιχειρείται ο εκφυλισμός των συνδικάτων. Μια ματιά να ρίξει κανείς στον βούρκο της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, όπου κουμάντο κάνουν πρωτοκλασάτα στελέχη των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, βλέπει σε ...υψηλή ευκρίνεια τι σηματοδοτεί στην πράξη το «κράτος δικαίου» που υπερασπίζονται: Χτύπημα στα εργατικά δικαιώματα για τη θωράκιση του κεφαλαίου, ξήλωμα της συνδικαλιστικής δράσης και διεκδίκησης, τάισμα της σαπίλας στις πλάτες των εργαζομένων.

Από πού να το πρωτοπιάσει κανείς με τον τραγικό θάνατο της 19χρονης στην Κεφαλονιά... Από την ευκολία με την οποία τα ναρκωτικά κυκλοφορούν σε έναν «τουριστικό παράδεισο»; Από τον σάπιο κόσμο του διαδικτύου και των social media, όπου σε κάθε στροφή παραμονεύει κι ένας μεγαλύτερος κίνδυνος; Από τις «αξίες» όπως «ο θάνατός σου η ζωή μου» που καλλιεργεί το σύστημα του κέρδους και της ατομικής ευθύνης για τα πάντα; Από το γεγονός ότι σε ένα από τα μεγαλύτερα νησιά του Ιονίου δεν υπήρχε το αναγκαίο προσωπικό στο νοσοκομείο την ώρα της ανάγκης, για να δώσει η 19χρονη με καλύτερους όρους τη μάχη για τη ζωή της; Οπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, δεν φταίει «η κακιά η ώρα» που χάθηκε ένας νέος άνθρωπος με τέτοιον τρόπο. Οσο κι αν προσπαθούν τα ΜΜΕ να επιβάλλουν όρους κλειδαρότρυπας και καφενείου, καμιά λαϊκή οικογένεια δεν πρέπει να κλείσει τα μάτια μπροστά στον βούρκο που επιφυλάσσει το σύστημα για κάθε νέο, καμουφλάροντας συνειδητά τη σαπίλα του με την αστερόσκονη του γρήγορου και εύκολου πλουτισμού, των δήθεν «ευκαιριών» για όλους, της εικονικής ευμάρειας του διαδικτύου. Σήμερα είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ τα αγωνιστικά πρότυπα απέναντι στον συμβιβασμό με τη μίζερη ζωή, η συλλογική δράση απέναντι στον ατομισμό, η διεκδίκηση απέναντι στην αυταπάτη του «θα πιάσω την καλή», η σύγκρουση με το σύστημα που θέλει τους νέους νάνους, ενώ μπορούν να γίνουν γίγαντες για την ανατροπή του.