Αποκαλυπτικές είναι και οι συστάσεις - «οδηγίες προς ναυτιλλομένους» που εξέδωσε η Κομισιόν για ενδεχόμενες κρατικές παρεμβάσεις στο κόστος της Ενέργειας. Σύμφωνα με αυτές, «οποιοδήποτε μέτρο δεν πρέπει να αυξάνει τη συνολική ζήτηση πετρελαίου και φυσικού αερίου (...) θα πρέπει να είναι συμβατό με τις δεσμεύσεις που απορρέουν από το πλαίσιο δημοσιονομικής εποπτείας της ΕΕ (...) να στοχεύει στους πιο ευάλωτους καταναλωτές, συμπεριλαμβανομένων των ενεργοβόρων βιομηχανιών» και «να είναι συνεπές με την πολιτική απανθρακοποίησης». Η Κομισιόν δεν επιτρέπει ούτε τις λεγόμενες «εθνικές ρήτρες διαφυγής», επειδή αυτές έχουν ήδη ενεργοποιηθεί για άλλες περιπτώσεις, όπως για τις στρατιωτικές δαπάνες. Με δυο λόγια, οι λαοί ματώνουν για τον πόλεμο της αστικής τάξης με κάθε τρόπο και συνδυασμό: Με πανάκριβη Ενέργεια, νέα μέτρα στήριξης των ενεργοβόρων μονοπωλίων, δάνεια για πολεμικές δαπάνες και εξοπλισμούς. Καμία αγωνία δεν μοιράζονται όσοι πληρώνουν τα σπασμένα του πολέμου με αυτούς που τα φορτώνουν στην πλάτη τους. Να τους επιστρέψει ο λαός τον λογαριασμό, παλεύοντας για ουσιαστικά μέτρα στήριξης και ενίσχυσης του εισοδήματος, με προμετωπίδα το σύνθημα «καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους των καπιταλιστών».

«Η οικογένεια του Τζορτζ Φράνσις Μιράντα, λιπαντή στο πλοίο MV Mussafah 2, απευθύνει έκκληση για βοήθεια προς τη ναυτιλιακή κοινότητα, καθώς έχει δηλωθεί αγνοούμενος στο Στενό του Ορμούζ. Η τελευταία επικοινωνία με τη σύζυγό του πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαρτίου (...) Η σύζυγός του ζητά οποιαδήποτε πληροφορία θα μπορούσε να βοηθήσει στον εντοπισμό του (...) οποιοιδήποτε διαθέτουν σχετικές πληροφορίες, καλούνται να επικοινωνήσουν με τις αρμόδιες αρχές». Η αγγελία θυμίζει τις αναζητήσεις αγνοουμένων την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σήμερα, σ' έναν νέο ιμπεριαλιστικό πόλεμο που κλιμακώνεται και επεκτείνεται ταχύτατα, η λίστα των αναζητήσεων ξαναβγαίνει από τα συρτάρια και γεμίζει με ονόματα ναυτεργατών που έχουν εγκλωβιστεί στην κόλαση του Περσικού. Το συγκεκριμένο πλοίο χτυπήθηκε από πυραύλους στις 6 Μάρτη με νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους. Εκτοτε έχουν γίνει πολλές ακόμα επιθέσεις σε εμπορικά πλοία, βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές των ναυτεργατών. Η περιοχή είναι εμπόλεμη ζώνη, αλλά αυτό καθόλου δεν απασχολεί τους εφοπλιστές και τις κυβερνήσεις τους, που κρατάνε ομήρους τους ναυτεργάτες και τους εργαλειοποιούν σε βρώμικα σχέδια για ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή, ακόμα και για χερσαία επέμβαση, στο όνομα της «ελεύθερης ναυσιπλοΐας». Κανένας ναυτεργάτης να μη δεχτεί η ζωή του να παίζεται στα ζάρια. Η οργανωμένη συλλογική απάντηση μέσα στα καράβια και η αλληλεγγύη έξω από αυτά μπορούν να τσακίσουν τους εργοδοτικούς εκβιασμούς.

«Η ασφάλεια δεν είναι πλέον δεδομένη», αποφάνθηκε ο υπουργός της «κουλτούρας φέρετρων» σε συνέντευξη στο CNN, περιγράφοντας το «νέο περιβάλλον» που απαιτεί «αμυντική καινοτομία» και νέα δισ. ευρώ για εξοπλισμούς. Τόσα χρόνια μας ζάλιζαν ότι η μετατροπή της χώρας σε απέραντο πολεμικό ορμητήριο και οι «στρατηγικές συμμαχίες» με ΗΠΑ, Ισραήλ και άλλους είναι «εγγύηση για την ασφάλεια». Τώρα ομολογούν χωρίς ντροπή ότι ο λαός είναι πιο εκτεθειμένος από ποτέ σε κινδύνους και παρουσιάζουν ως «φάρμακο» την ...«αμυντική καινοτομία», που σημαίνει προετοιμασία για ακόμα μεγαλύτερη εμπλοκή στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια και τους πολέμους. Η «ασφάλεια» που σερβίρουν είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Το επιβεβαιώνουν οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή: Κράτη που παρουσιάζονταν ως νησίδες «ασφάλειας» και «σταθερότητας», όπως οι πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου, παραδοσιακοί και έμπιστοι σύμμαχοι των ΗΠΑ, με δεκάδες βάσεις στο έδαφός τους, έχουν μετατραπεί σε θέατρα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, ενώ θεωρούνταν τα πιο ασφαλή επιχειρηματικά και τουριστικά «καταφύγια» της αστικής τάξης παγκόσμια. Στον κόσμο που φλέγεται από τις αντιθέσεις και τους πολέμους των ιμπεριαλιστών, δεν υπάρχει κανένας κοινός τόπος, ούτε «εθνικό συμφέρον» ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους. Για την «ασφάλεια» των κερδών, οι λαοί οδηγούνται στα σφαγεία του πολέμου. Στο χέρι τους είναι να μετατρέψουν τους κραδασμούς του συστήματος σε πραγματική αστάθεια. Να σαρώσουν με την πάλη τους το σύστημα όπου η εκμετάλλευση και ο πόλεμος είναι «τρόπος ύπαρξης» για την αστική τάξη.