Στα καταφύγια του Τελ Αβίβ παίρνεις μαζί σου το ποτό που δεν πρόλαβες να τελειώσεις στο γειτονικό μπαρ, την παρέα σου, κι αν έχεις μοναξιές γνωρίζεις και κόσμο. Αν πάλι ο συναγερμός διαρκέσει περισσότερο, κανένα πρόβλημα! Το καταφύγιο, με λίγη μουσική από το κινητό τηλέφωνο, μετατρέπεται σε πάρτι. Κάτι τέτοια μεταδίδει ο ελληνικός Τύπος από το Ισραήλ αυτές τις μέρες, δίνοντας την αίσθηση ότι η ζωή συνεχίζεται και ότι η «κανονικότητα» του πολέμου δεν είναι τόσο δραματική. Οι ανταποκρίσεις βέβαια δεν είναι τόσο «αθώες». Η εικόνα των «ατρόμητων» κατοίκων του Τελ Αβίβ συμπληρώνει αυτήν του «ανίκητου» ισραηλινού στρατού και προβάλλει την «ψυχραιμία» τους ως αποτέλεσμα της συνήθειας να συμβιώνουν με τον πόλεμο. Μπορεί λοιπόν η Μέση Ανατολή να φλέγεται από τις αμερικανο-ισραηλινές βόμβες, μπορεί ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος να απλώνει τις πύρινες γλώσσες του παντού στην περιοχή και νέα κατεχόμενα εδάφη να μπαίνουν κάτω από την μπότα του ισραηλινού στρατού, μπορεί τα κορμιά παιδιών να διαμελίζονται από δολοφονικούς πυραύλους, αλλά δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας: Στο Ισραήλ η ζωή συνεχίζεται ατάραχα, με ευχάριστες νότες ακόμα και στα καταφύγια...

Δεν σταματούν οι αποκαλύψεις για τον ελεγχόμενο πρόεδρο της ΓΣΕΕ. H σαπίλα των εργατοπατέρων, που έχουν κατσικωθεί στον σβέρκο της εργατικής τάξης και χέρι - χέρι με κυβέρνηση και εργοδοσία αναπαράγουν τον άθλιο μηχανισμό τους, επιβεβαιώνεται καθημερινά. Την ώρα μάλιστα που η κυβέρνηση μπλέκει τη χώρα πιο βαθιά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, οι υπηρεσίες των κυβερνητικών και εργοδοτικών συνδικαλιστών αναβαθμίζονται κι άλλο, για να εμπεδώνεται η γραμμή «τα κεφάλια μέσα» και να εξασφαλίζεται η κοινωνική συναίνεση. Ετσι, μετά την κατάπτυστη «Κοινωνική Συμφωνία» κυβέρνησης - ΣΕΒ - ΓΣΕΕ που έγινε νόμος, ήρθε η εφαρμογή της με τη Συλλογική Σύμβαση στον κλάδο των Ζαχαρωδών, την οποία υπέγραψε η πλειοψηφία της ΠΟΕΕΤ και συνυπέγραψε ο ίδιος ο Παναγόπουλος. Η σύμβαση δίνει ονομαστική αύξηση 9,3 ευρώ μέσα σε 3 χρόνια (2026 - 2028), αλλά στην πραγματικότητα - υπολογίζοντας την ακρίβεια και τον πληθωρισμό - το μεροκάματο του 2028 είναι μικρότερο από αυτό του 2008. Αυτές είναι οι δυο όψεις της πολιτικής τους κεφαλαίου και της στήριξης που προσφέρει ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός: Τσάκισμα μισθών και δικαιωμάτων, προετοιμασία για ακόμα μεγαλύτερες θυσίες από την εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Χώρο σε έκθεση επιχειρηματικών ομίλων του κλάδου των Τροφίμων βρήκε το μπισκοτάδικο της «Βιολάντα», όπου συνέβη το φριχτό εργοδοτικό έγκλημα με θύματα τις πέντε νεκρές εργάτριες στα Τρίκαλα! Ωστόσο, ακόμη πιο αποκρουστική και χυδαία είναι και η προσπάθεια μερίδας του Τύπου να «το τερματίσουν» με το ξέπλυμα της εγκληματικής εργοδοσίας, παρουσιάζοντας το γεγονός ως «επιστροφή μιας ηγετικής δύναμης» και «στρατηγική κίνηση επιβίωσης και διαχείρισης φήμης» που, όπως ξεδιάντροπα γράφεται, γίνεται «προς όφελος των 350 εργαζομένων που ζουν από την εταιρεία». Πρώτον, από αυτόν τον αριθμό λείπουν οι πέντε που έγιναν στάχτη στη μάχη για το νυχτοκάματο, γιατί, όπως αποδείχθηκε, κάθε μέτρο προστασίας της ζωής στο εργοστάσιο - «πρότυπο επιχειρηματικότητας» θεωρήθηκε από την αδίστακτη εργοδοσία «κόστος». Δεύτερον, η παρουσία του μπισκοτάδικου στην εν λόγω έκθεση αποδεικνύει ότι κανόνας της καπιταλιστικής αγοράς είναι να κάνει ό,τι μπορεί για να σώζει τα «παιδιά» της, να προστατέψει τη «φήμη», την «ανταγωνιστικότητα» και κυρίως για να σώσει τα κέρδη τους. Τα οποία προκύπτουν από τα 13ωρα, τη δουλειά «ήλιο με ήλιο» χωρίς μέτρα ασφάλειας σε εργασιακούς χώρους - παγίδες θανάτου, από τη νόμιμη κλοπή της εργατικής δύναμης, από τον ίδρωτα και το αίμα των εργαζομένων, αποδεικνύοντας πως είναι «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». Και αυτός ο κανόνας είναι απαράβατος στη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος...