Και επειδή η κυβέρνηση κοκορεύεται ότι αύξησε τάχα τα κονδύλια για την Υγεία (για το Κρατικό διαδίδει ότι έχει 76% αυξημένο προϋπολογισμό), τα στοιχεία του ΚΕΠΥ είναι και εδώ αποστομωτικά: Ακόμα και η επιστροφή στα προ κρίσεων επίπεδα - που σε καμία περίπτωση δεν καλύπτει τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες - θα απαιτούσε αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης των νοσοκομείων κατά 2 δισ. ευρώ ετησίως, 5.778 επιπλέον νοσοκομειακές κλίνες (ισοδύναμες δηλαδή 6 νοσοκομείων, δυναμικότητας το καθένα αντίστοιχης με αυτής του ΓΝ «Ευαγγελισμός» στην Αθήνα ή του ΓΝ «Ιπποκράτειο» στη Θεσσαλονίκη), κάλυψη όλων των αποχωρήσεων σε υγειονομικό προσωπικό, επιπλέον προσλήψεις 11.000 μόνιμων εργαζόμενων και μονιμοποίηση των 9.884 επικουρικών υπαλλήλων που υπηρετούν σήμερα στα νοσοκομεία. Αντίθετα, κράτος και κυβέρνηση παίρνουν όλα τα μέτρα για να απογυμνώνονται τα νοσοκομεία από προσωπικό, ενώ οι όποιες παρεμβάσεις εξαντλούνται σε φτιασιδώματα στα ρημαγμένα κτίρια. Γι' αυτό υγειονομικοί, σωματεία και φορείς περιμένουν τον υπουργό Υγείας με ...λουλούδια σε όποιο νοσοκομείο επισκεφτεί! Η οργή και η αγανάκτηση ξεχειλίζουν, εξαιτίας της εγκληματικής πολιτικής, αλλά και της προσπάθειας της κυβέρνησης να κάνει το μαύρο άσπρο και να εμφανιστεί ως θύμα, ενώ είναι ο αδιαφιλονίκητος ένοχος και θύτης σε βάρος των λαϊκών αναγκών στην Υγεία.

Ολο και περισσότεροι κρίκοι μπαίνουν στην αλυσίδα που ξεδιπλώνει ο στόχος της αστικής τάξης για την Ελλάδα - «ενεργειακό κόμβο» και κάθε βήμα βάζει τον λαό πιο βαθιά στο ναρκοπέδιο. Για παράδειγμα, η σύσκεψη αυτή την εβδομάδα στις ΗΠΑ για τον Κάθετο Διάδρομο αφορά το πώς θα αντιμετωπιστούν τα εμπόδια που βάζουν μια σειρά δυνάμεις εντός της ΕΕ, σε αντιπαράθεση με τον αμερικάνικο σχεδιασμό. «Ντόμινο» ρίχνουν οι ανταγωνισμοί γι' αυτό το ζήτημα και μέσα στην ΕΕ, όπως δείχνει η δυσκολία να αποφασίσουν ένα νέο πακέτο ενεργειακών κυρώσεων για τη Ρωσία την περασμένη Δευτέρα. Επιβεβαιώνεται επίσης ότι η συμφωνία με τη «Chevron» - όπως αποκαλύπτει σήμερα ο «Ριζοσπάστης» - όχι μόνο δεν διασφαλίζει τα κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά τα βάζει πιο βαθιά στο ιμπεριαλιστικό παζάρι, κόβοντας και ράβοντας ανάλογα με τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων. Αυτά συζητάει η κυβέρνηση πίσω από κλειστές πόρτες στις «συναντήσεις των προθύμων» για την Ουκρανία, στις συναντήσεις με τον Ρούμπιο, στα «Λευκά Παλάτια» με τον Ερντογάν. Οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται, καθώς στρώνεται το έδαφος για επώδυνες διευθετήσεις. Κόντρα στην επιχείρηση εφησυχασμού και στοίχισης με τα επικίνδυνα σχέδια, ο λαός χρειάζεται να επαγρυπνεί και να δυναμώσει την πάλη απέναντι στην πολιτική της εμπλοκής που υλοποιεί η κυβέρνηση και στηρίζουν όλα τα κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης.

Οι «γκουρού» του «Guardian» αναλύουν το πώς η Τεχνητή Νοημοσύνη θα δημιουργήσει νέα «εργατικά κινήματα» και θα καταργήσει τους ταξικούς διαχωρισμούς, γιατί μπροστά στον φόβο των ρομπότ και των αλγόριθμων, «όλοι οι καλοί χωράνε»: Από τους CEO των πολυεθνικών μέχρι τους εργάτες αποθήκης... Με ένα δημοσίευμα «μύλο», που βάζει στο ίδιο τσουβάλι τους εργαζόμενους με τους «υπεύθυνους χάραξης πολιτικής» μπροστά στην κυριαρχία της ΤΝ, προσπαθεί να γράψει τον «επικήδειο» της εργατικής τάξης και να πείσει πως οι αλγόριθμοι της Σίλικον Βάλεϊ χαράσσουν νέες διαχωριστικές γραμμές στην ταξική πάλη... Τέτοια είναι η πρεμούρα τους να κρυφτεί ότι εχθρός των εργαζομένων είναι το κεφάλαιο και πως η τεχνολογία στα χέρια του είναι εργαλείο έντασης της εκμετάλλευσης για την αύξηση του καπιταλιστικού κέρδους, αντί να υπηρετεί τη λαϊκή ευημερία. Αυτός είναι ο λόγος που τα τεχνολογικά επιτεύγματα και οι δυνατότητες που διαμορφώνουν για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών είναι αντιστρόφως ανάλογα με τη βαρβαρότητα που ζει ο λαός, την ώρα μάλιστα που ένα μεγάλο μέρος των εφαρμογών Τεχνητής Νοημοσύνης στηρίζει την πολεμική βιομηχανία και την προετοιμασία ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Επιβεβαιώνεται πως η νέα εποχή στην τεχνολογία απαιτεί μια νέα εποχή στην κοινωνία. Κι αυτό το συμπέρασμα κάνει πιο επίκαιρη από ποτέ την πάλη για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, με κινητήρια δύναμη την εργατική τάξη, που είναι ο φορέας του πραγματικά νέου, απέναντι στο παλιό που σάπισε και το «φωνάζει» από παντού.