Τύφλα να 'χει η Κομανέτσι, μπροστά στις φιλότιμες προσπάθειες που κάνουν κυβερνητικά στελέχη και αναλυτές να τετραγωνίσουν τον κύκλο των ανταγωνισμών μέσα σε ΝΑΤΟ και ΕΕ με αφορμή τις εξελίξεις στη Γροιλανδία. Αλλοι υποδεικνύουν στις ΗΠΑ να διασφαλίσουν τις αξιώσεις τους στο νησί χωρίς να το κατακτήσουν στρατιωτικά και άλλοι ψελλίζουν κάτι ακατάληπτα για την «έλλειψη αποφασιστικότητας» της ΕΕ να υπερασπιστεί την εδαφική της ακεραιότητα, απαιτώντας να επιταχυνθεί η πολεμική προετοιμασία. Το πιο αστείο είναι η αμήχανη προσπάθεια να εμφανιστεί το όλο θέμα ως άσκηση ισορροπίας της αστικής τάξης ανάμεσα στην ...πολιτική αρχών για το «διεθνές δίκαιο» και τη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ, με την οποία συνδέει τα ζωτικά της συμφέροντα στην περιοχή. Η υποκρισία περισσεύει απ' αυτούς που δεν «είδαν καμία γενοκτονία» στη Γάζα και δεν έχουν χρόνο να ασχολούνται ούτε με το δικό τους «διεθνές δίκαιο», όταν πρόκειται για την επέμβαση στη Βενεζουέλα ή την αλλαγή συνόρων στη Συρία.

Τι επιβεβαιώνεται; Αυτό που ξέρουν και τα μικρά παιδιά. Οτι καμία σχέση δεν έχουν οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και οι αστικές κυβερνήσεις με «αρχές», το δίκιο και τον σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας, επειδή η εξωτερική πολιτική καθορίζεται από τα συμφέροντα του κεφαλαίου και μόνο. Αυτά είναι που βαφτίζουν κάθε φορά «ρεαλισμό» και «εθνικό συμφέρον», ενώ προσπαθούν να βγουν με τις μικρότερες απώλειες από τις συμπληγάδες των ανταγωνισμών όπου «ξανοίγονται». Αυτά είναι που μπλέκουν και τον λαό σε μεγάλους κινδύνους. Η πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου είναι η μόνη πυξίδα σε φουρτουνιασμένους καιρούς που μπορεί να τον βγάλει από την καταιγίδα.

Τον πόθο του για το πραγματικά νέο - κόντρα στο παλιό και σάπιο που τον πνίγει - το έχει εμπιστευτεί ο λαός σε πολλών λογιών «σωτήρες» τα τελευταία χρόνια: Σε «αντιμνημονιακούς» που αποδείχτηκαν μνημονιακότεροι των μνημονιακών, σε «αντισυστημικούς» που αποδείχτηκαν «σάρκα από τη σάρκα» του συστήματος, σε «ανεξάρτητους» που αποδείχτηκαν το ίδιο εξαρτημένοι από επιχειρηματικά συμφέροντα και ευρωατλαντικές δεσμεύσεις. Τώρα τελευταία, λυτοί και δεμένοι παλεύουν να τον πείσουν ότι έχει έρθει η ώρα να ψάξει για «οξυγόνο» μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο της ΕΕ και του καπιταλιστικού «δίκαιου», εκεί όπου γρήγορα αποκαλύπτεται πως το μόνο που μπορεί να βρει είναι η μούχλα αντιδραστικών ιδεολογημάτων, μαζί με τους σκελετούς που τα υπερασπίζονται. Οσο κι αν ψάξει, τίποτα νέο δεν υπάρχει για τον λαό μέσα στα όρια του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, της εκμετάλλευσης, της φτώχειας, των πολέμων, εκεί όπου η ζωή του μπαίνει παντού και πάντα στο ζύγι των κερδών του κεφαλαίου. Το πραγματικά νέο στη ζωή, στα δικαιώματα, στις αξίες μπορεί να το βρει μόνο στην πρόταση του ΚΚΕ, τη μόνη που οδηγεί σε διέξοδο από το σάπιο σύστημα και αποτελεί «πυξίδα» στην καθημερινή δράση ενάντια στο κεφάλαιο, την εξουσία του και τα κάθε είδους «προοδευτικά» ή συντηρητικά στηρίγματά της. Εκεί βρίσκεται το σύγχρονο για τον λαό και τη νεολαία που ασφυκτιούν και προβληματίζονται για το τι να κάνουν.