Απευθυνόμαστε συνειδητά σε κάθε φοιτητή και φοιτήτρια που νιώθει ότι τα όνειρά του συνθλίβονται από μια πολιτική που υπηρετεί σταθερά και με συνέπεια τα κέρδη των λίγων. Από μια πολιτική που δεν υπολογίζει ούτε τις ανάγκες της νέας γενιάς, ούτε την αξία των σπουδών, ούτε την προοπτική ενός πανεπιστημίου που θα υπηρετεί την κοινωνία και όχι τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Και ακριβώς έτσι θα πάμε και στην κάλπη. Με το κεφάλι ψηλά. Με σιγουριά ότι στεκόμαστε στη σωστή μεριά της Ιστορίας. Από τη μεριά που δεν κάνει πλάτη στους ΝΑΤΟικούς φονιάδες για να μπουν μέσα στα πανεπιστήμια. Από τη μεριά που δεν έχει καμία σχέση με τη σαπίλα, τη διαφθορά, τα πλαστά πτυχία, την εξαγορά συνειδήσεων της κυβέρνησης και της παράταξής της στα πανεπιστήμια, ΔΑΠ - ΝΔΦΚ. Από τη μεριά που δεν σκύβει το κεφάλι στην καταστολή, στις απαγορεύσεις, στις απειλές. Με τη ζωή και τις σπουδές μας και όχι με τα κέρδη των λίγων, που για χάρη τους θυσιάζονται οι ανάγκες μας.

Η καταστολή και τα εμπόδια όμως δεν μας σταμάτησαν, δεν στάθηκαν ικανά να περιορίσουν τη δράση μας. Με την αποφασιστικότητα και τη δύναμη του οργανωμένου αγώνα τσακίσαμε κάθε απόπειρα εκφοβισμού και παρεμπόδισης της συλλογικής δράσης.

Αν οι φοιτητικοί σύλλογοι ήταν αδιάφοροι, αν οι αγώνες δεν είχαν αποτέλεσμα, δεν θα υπήρχε τέτοια επιμονή στην καταστολή τους. Η ένταση αυτών των φαινομένων αποτελεί, στην πραγματικότητα, ομολογία αδυναμίας. Δείχνει ότι αυτό που φοβούνται είναι η δυνατότητα ενός οργανωμένου φοιτητικού κινήματος να βάζει εμπόδια στην πολιτική τους.

Ετσι, αντικειμενικά προκύπτει ένα από τα πιο κρίσιμα ερωτήματα των εκλογών:

Ποιος θα σταθεί απέναντι σε αυτήν την επικίνδυνη πολιτική την επόμενη μέρα;

Γιατί η επόμενη μέρα θα κριθεί από το αν θα υπάρχουν πιο μαζικοί και πιο δυνατοί φοιτητικοί σύλλογοι, από το αν θα ενισχυθεί η κατεύθυνση σύγκρουσης με την κυβερνητική πολιτική, με την εμπορευματοποίηση της Παιδείας. Γιατί πριν λίγες μέρες ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι ξεκινά τη διαδικασία για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, δηλαδή για το τσάκισμα των πτυχίων και των σπουδών των φοιτητών! Η κυβέρνηση κήρυξε πόλεμο στους φοιτητές και στα πανεπιστήμια. Ζυγίζει τις αντιδράσεις και πετάει το μπαλάκι στους φοιτητές, αναμένει τι θα βγει από την κάλπη των φοιτητικών εκλογών. Γι' αυτό και τώρα κρίνονται όλοι. Θα υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις μας με την ψήφο μας ή θα παραδώσουμε τα πτυχία και τους κόπους μας; Θα απαντήσουμε στον πόλεμο που μας κήρυξε η κυβέρνηση, δυναμώνοντας τους Συλλόγους μας, ή θα καταθέσουμε τα όπλα, θα κάνουμε τη χάρη στην κυβέρνηση μένοντας στην αποχή;

Η κάλπη των φοιτητικών εκλογών μετατρέπεται πλέον από την ίδια την κυβέρνηση σε ένα πανελλαδικό φοιτητικό δημοψήφισμα: ΝΑΙ ή ΟΧΙ στη διάλυση των σπουδών μας με την αναθεώρηση του άρθρου 16. Μόνο η μαζική συμμετοχή, η ψήφος στην «Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας» και το γκρέμισμα της κυβερνητικής παράταξης ΔΑΠ - ΝΔΦΚ μπορούν να αποτελέσουν μήνυμα καταδίκης της κυβέρνησης και της πολιτικής της, των κατευθύνσεων της ΕΕ που επιδρούν στις σπουδές μας.

Γι' αυτό και πάμε στην κάλπη περήφανοι. Γιατί όλοι μας, εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες σε όλη τη χώρα, δεν έχουμε καμία σχέση με τις ιδέες που εκπροσωπεί η κυβέρνηση και η παράταξή της, η ΔΑΠ. Δεν έχουμε σχέση με τη λογική που θέλει τα πανεπιστήμια ανώνυμες εταιρείες, με τον φοιτητή πελάτη, που η αξία του μετριέται από το πορτοφόλι του. Δεν έχουμε σχέση με αυτούς που θεωρούν φυσιολογικό να πληρώνεις για να σπουδάσεις, με αυτούς που εξισώνουν τα πτυχία μας με αμφιβόλου ποιότητας, επί πληρωμή τίτλους. Με αυτούς που κάνουν καριέρα πάνω στη διάλυση των δικαιωμάτων μας, αναπαράγοντας χυδαίο αντικομμουνισμό, μαζί με τα «συνεταιράκια» τους στην ΠΑΣΠ.

Από αυτήν τη σκοπιά, μας χωρίζει μια τιμητική άβυσσος από αυτές τις παρατάξεις και τις ιδέες που εκφράζουν. Μιλάμε για μια αντίληψη που αντιμετωπίζει το πανεπιστήμιο ως χώρο επενδύσεων, τον φοιτητή ως πελάτη και τη γνώση ως εμπόρευμα. Μια αντίληψη που συμβαδίζει με τη διάλυση των πτυχίων, τη γενίκευση των ανισοτήτων και την υποβάθμιση των δικαιωμάτων των αποφοίτων.

Και ας το πούμε καθαρά: Στις κάλπες των φοιτητικών εκλογών τύποι σαν τον Λαζαρίδη, τον «Φραπέ» και τον Αδωνι θα ψήφιζαν ΔΑΠ, και τύποι σαν τον εκατομμυριούχο, ελεγχόμενο για οικονομικά σκάνδαλα, ισόβιο πρόεδρο της ΓΣΕΕ Παναγόπουλο, θα ψήφιζαν ΠΑΣΠ.

Ευτυχώς απέναντι σ' αυτούς, από την άλλη πλευρά, βρίσκονται οι φοιτητές που έχουν όνειρα, που θέλουν να υπηρετήσουν την επιστήμη τους, που θέλουν Παιδεία που να έχει στο επίκεντρο τον φοιτητή και το μέλλον του, την επαγγελματική αποκατάσταση, τη δουλειά με δικαιώματα. Και αυτοί οι φοιτητές βρίσκουν στο ψηφοδέλτιο της «Πανσπουδαστικής» αυτό που τους εκπροσωπεί.

Απέναντι σε αυτήν τη διαχωριστική γραμμή, η επιλογή της στήριξης της «Πανσπουδαστικής ΚΣ» αποκτά το πραγματικό της νόημα. Την ενίσχυση μιας δύναμης που έχει αποδείξει στην πράξη ότι συγκρούεται με την πολιτική και το σύστημα του κέρδους, της εκμετάλλευσης, της αδικίας, δεν συμβιβάζεται με τη λογική «ο θάνατός σου η ζωή μου», με το μότο «όλα πουλιούνται και αγοράζονται». Αντιθέτως, συμβάλλει στο να μπαίνουν εμπόδια στην υλοποίηση αντιλαϊκών νόμων, στο να αναπτύσσονται συλλογικές διαδικασίες αλληλεγγύης και δράσης ως «φάρμακο» στη σαπίλα του ατομισμού και του «βολέματος». Συμβάλλει στην ανάπτυξη πανελλαδικά συντονισμένων αγώνων, στο να έχουμε κατακτήσεις για τις σπουδές μας.

Αυτός είναι και ο λόγος που η στάση αυτή συνοδεύεται από ένα ιδιαίτερο αίσθημα, όχι αυτάρεσκης «δικαίωσης», αλλά ευθύνης. Ευθύνης απέναντι στην ανάγκη να μην κυριαρχήσει η μοιρολατρία, να μην εμπεδωθεί η αντίληψη ότι «τίποτα δεν αλλάζει». Η σύγκρουση με τη σαπίλα ενός συστήματος που αναπαράγει ανισότητες, διαφθορά και υποταγή δεν είναι εύκολη υπόθεση, αλλά είναι αναγκαία.

Γι' αυτό νιώθουμε χαρά! Γιατί αναλαμβάνουμε την ευθύνη να τσακίσουμε από τις συνειδήσεις της νεολαίας τη σαπίλα αυτού του κόσμου, των ιδανικών που θέλουν να μας σύρουν στον βούρκο, της λογικής «τίποτα δεν αλλάζει» και της σιωπής.

Γι' αυτό στις 13 Μάη πάμε στην κάλπη με την αξιοπρέπεια του αγώνα. Με πίστη στη δύναμή μας. Για να δυναμώσουν οι φοιτητικοί σύλλογοι. Για να υπάρχει πραγματικό αντίπαλο δέος στην κυβερνητική πολιτική. Για να μην περάσει η πολιτική που διαλύει τα πτυχία και το μέλλον μας, να βρει τείχος η καταστολή. Για να δώσουμε νέες μεγάλες μάχες, να έχουμε νέες κατακτήσεις. Για να ακουστεί πιο δυνατά από ποτέ: Δεν κάνουμε βήμα πίσω!

Με ισχυρή «Πανσπουδαστική ΚΣ», 1η δύναμη ξανά!