Πίσω, όμως, απ' αυτά τα ανυπόστατα που ξεστομίζουν εναντίον της «Πανσπουδαστικής» κρύβεται μια βαθύτερη πολιτική επιλογή. Να χτυπηθεί η δύναμη που τα τελευταία χρόνια αποτέλεσε τον πιο σταθερό, συνεπή και μαχητικό πόλο αντίστασης, συλλογικής διεκδίκησης και αλληλεγγύης μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους. Πρόκειται για μια γραμμή όχι μόνο πολιτικά αβάσιμη, αλλά βαθιά εχθρική απέναντι στο φοιτητικό κίνημα, γιατί στο κέντρο της βρίσκεται η αμφισβήτηση της ίδιας της δυνατότητας του οργανωμένου φοιτητικού κινήματος να επιδρά στις εξελίξεις. Και ακριβώς εδώ πρέπει να ειπωθεί καθαρά η αλήθεια, γιατί η πραγματικότητα μέσα στις σχολές είναι πεισματάρικα διαφορετική.

Η «Πανσπουδαστική» δεν υπήρξε απλώς μια δύναμη που «ήταν πρώτη». Υπήρξε η δύναμη που άλλαξε τα δεδομένα μέσα στις σχολές. Αυτή που σήκωσε το κύριο βάρος της οργάνωσης των αγώνων των Φοιτητικών Συλλόγων, των Γενικών Συνελεύσεων, των κινητοποιήσεων, των μαζικών διαδηλώσεων απέναντι στην εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ.

Δεν υπήρξε ούτε μία κρίσιμη μάχη μέσα στις σχολές, που η ΠΚΣ να μην είχε καθοριστικό ρόλο: Από το να «γίνουμε φοιτητές ξανά», όταν η ΝΔ έκλεινε τις σχολές για 1,5 χρόνο, την περίοδο της πανδημίας, αφήνοντας ανοιχτά τα ξενοδοχεία, μέχρι την ακύρωση της πανεπιστημιακής αστυνομίας, της απόσπασης της παιδαγωγικής επάρκειας από τα πτυχία των καθηγητικών σχολών, τα εμπόδια στις διαγραφές που επέτρεψαν σε 30.000 φοιτητές να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Από το να πραγματοποιηθούν τα μεγαλύτερα φοιτητικά συλλαλητήρια των τελευταίων δεκαετιών απαιτώντας να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη, βάζοντας στο στόμα δεκάδων χιλιάδων φοιτητών το σύνθημα «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας», μέχρι να καταδικαστούν μαζικά στη συνείδηση των φοιτητών αντιεκπαιδευτικοί νόμοι, όπως ο νόμος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, στριμώχνοντας την κυβέρνηση. Από το μπλοκάρισμα των διδάκτρων στα προπτυχιακά και των επί πληρωμή συγγραμμάτων μέχρι την οργάνωση της πάλης τώρα ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16. Και από το να εναντιωθούμε στην εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στη διαμόρφωση «κουλτούρας φέρετρων», στα πολεμικά σεμινάρια μέσα στις σχολές, στην απαράδεκτη μείωση των αναβολών στράτευσης για τους φοιτητές, μέχρι να παλέψουμε από κοινού με τα εργατικά σωματεία για μέτρα στήριξης στους εργαζόμενους φοιτητές, οργανώνοντας παράλληλα την αλληλεγγύη μας στους φοιτητές από αγροτικές οικογένειες δίνοντας το «παρών» στα μπλόκα του αγώνα.

Αντίθετα, οι πολιτικές δυνάμεις που εξαπολύουν επίθεση εναντίον της ΠΚΣ, σε κρίσιμες στιγμές ήταν απούσες, υπονόμευαν τη συλλογική δράση και εχθρεύονταν την κοινή πάλη των φοιτητών με το εργατικό κίνημα!

Το σίγουρο είναι πως όποιος θέλει να καταδικάσει την πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ δεν ψηφίζει ΠΑΣΠ, αφού η ψήφος στην ΠΑΣΠ σημαίνει πάνω από 70% ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ έχει ψηφίσει πάνω από το 70% των νόμων της κυβέρνησης της ΝΔ, ανάμεσά τους οι διαγραφές των φοιτητών, η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, η απελευθέρωση των διδάκτρων. Μάλιστα, έχει δηλώσει ότι η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος για την κατάργηση της δημόσιας δωρεάν Παιδείας είναι δική του πρόταση που την κλέβει η ΝΔ! Μαζί, ΝΔ - ΠΑΣΟΚ ιδιωτικοποίησαν τον σιδηρόδρομο και γι' αυτό καταψήφιζαν στις σχολές τη συμμετοχή των ΦΣ στις απεργιακές κινητοποιήσεις για το έγκλημα στα Τέμπη, δηλώνοντας πως και «τα πανό με τα ονόματα των θυμάτων έχουν κουράσει». Αλλωστε, ήδη «συγκυβερνούν» στη ΓΣΕΕ, ψηφίζοντας από κοινού τον εκατομμυριούχο, ελεγχόμενο για οικονομικά εγκλήματα, πρόεδρο της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλο. Δεν είναι τυχαίο πως φέτος έχουν δώσει ρεσιτάλ με τη στάση τους, καταψηφίζοντας μέχρι και την πρόταση για έκφραση αλληλεγγύης στις οικογένειες των εργατριών στη «Βιολάντα» και τις διεκδικήσεις για μέτρα ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, λέγοντας ότι «οι εργαζόμενες έχουν ευθύνη γιατί ήξεραν πού δούλευαν»...

Η άλλη παράταξη που έχει δώσει τα ρέστα της στην επίθεση στις δυνάμεις της ΠΚΣ είναι τα ΕΑΑΚ, η συμμορία που λειτουργεί με όρους μαφίας και δεν έχει καμία σχέση με τους φοιτητές που αγωνίζονται. Ολη τη χρονιά είχαμε βγάλει amber alert, γιατί νομίζαμε ότι τους είχανε απαγάγει. Αφαντοι από τις σχολές, όχι μόνο μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά... Η ανυπαρξία δράσης, η συκοφάντηση του κινήματος, ο συνολικότερος ρόλος τους ταιριάζει «γάντι» στην πολιτική τους γραμμή. Γραμμή ενσωμάτωσης και υποταγής, που εμποδίζει τη ριζοσπαστικοποίηση συνειδήσεων και οδηγεί σε ένα κίνημα βολικό και διαχειρίσιμο για το κράτος και τις κυβερνήσεις. Από κοντά και η Attack παπαγαλίζει πιο «ντροπαλά» την ίδια γραμμή που σπέρνει τον συμβιβασμό και την απογοήτευση.

Οταν, λοιπόν, λένε ότι «η ΠΚΣ ήταν πρώτη δύναμη αλλά δεν άλλαξε τίποτα», στην ουσία δεν χτυπάνε απλώς την «Πανσπουδαστική». Υποτιμούν το ίδιο το φοιτητικό κίνημα. Μηδενίζουν τις μάχες που δόθηκαν. Πετάνε στον κάλαθο των αχρήστων τις κινητοποιήσεις, τις συνελεύσεις, τις συγκρούσεις που έβαλαν εμπόδια και δυσκόλεψαν την εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Σαν να μην υπήρξε τίποτα. Σαν να μην αντιστάθηκε κανείς. Σαν να μη μετράει η συλλογική πάλη όταν δεν ανατρέπει μονομιάς ολόκληρη την πραγματικότητα και τη στρατηγική κυβερνήσεων και ΕΕ για την Παιδεία. Και αυτή ακριβώς είναι μια βαθιά αντιδραστική λογική. Γιατί οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ένας αγώνας δεν έχει αξία αν δεν καταφέρει σε αυτή τη φάση να εμποδίσει την ψήφιση κάποιων μέτρων. Οτι αν δεν πέτυχες όλα σου τα αιτήματα, τότε δεν άξιζε να παλέψεις. Αλλά αυτή δεν ήταν ποτέ η λογική του κινήματος.

Οι αγώνες δεν μετριούνται μόνο από το αν μια κυβέρνηση ψηφίζει έναν νόμο. Μετριούνται από το αν καθυστερούν την εφαρμογή του, αν δυσκολεύουν τον αντίπαλο, αν αλλάζουν συνειδήσεις, αν κρατούν ζωντανή την πεποίθηση ότι τίποτα δεν είναι παντοδύναμο όταν βρίσκει απέναντί του τον οργανωμένο λαό. Και σ' αυτήν την κατεύθυνση η πρωτιά της «Πανσπουδαστικής» έχει δώσει νέα πνοή στους αγώνες, έχει γεμίσει με αισιοδοξία και ελπίδα κάθε νέο άνθρωπο. Εχει γίνει εφιάλτης για την κυβέρνηση και διάφορα επιχειρηματικά συμφέροντα μέσα στα ΑΕΙ και γι' αυτό εντείνουν την καταστολή, τις πειθαρχικές διώξεις, τις απαγορεύσεις ενάντια σε αγωνιστές φοιτητές.

Αντικειμενικά, λοιπόν, αυτή η επιχειρηματολογία που επικαλούνται κάποιοι ελλείψει άλλων επιχειρημάτων, καταλήγει να συναντιέται με τη γραμμή της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ και της κυβέρνησης. Από διαφορετική αφετηρία καταλήγουν να υπηρετούν το ίδιο αποτέλεσμα: Να υποτιμάται ο ρόλος και η δύναμη του φοιτητικού κινήματος, να σβήνεται η πραγματική του δράση, να καλλιεργείται η αμφιβολία για το αν μπορεί τελικά να βάζει εμπόδια. Μάλλον για όλους αυτούς θα ήταν καλύτερα τα πράγματα αν παρέμενε η ΔΑΠ 1η στους φοιτητικούς συλλόγους!

Αυτή είναι μία πολιτική γραμμή επικίνδυνη, που λειτουργεί ως η καλύτερη πατερίτσα στην πολιτική που απαξιώνει τις σπουδές και το πανεπιστήμιο που έχουμε ανάγκη. Και αυτή είναι η πιο χρήσιμη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει κανείς στο σύστημα, σπέρνοντας την ηττοπάθεια και φωτογραφίζοντας πως το μόνο που μπορούν να κάνουν οι φοιτητές είναι να αναμένουν μια κυβερνητική εναλλαγή, πείθοντας τους νέους ανθρώπους ότι δεν υπάρχει λόγος να παλέψουν, ότι οι αγώνες που έδωσαν, δικαίωσαν τελικά τον αντίπαλο. Για αυτό και αντίπαλος του φοιτητικού κινήματος είναι και όσοι επικαλούνται αυτά τα επιχειρήματα. Και ως τέτοιοι θα αντιμετωπιστούν από τους φοιτητές στις 13 Μάη. Θα πάρουν την απάντησή τους από αυτούς που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή εδώ και τέσσερα χρόνια, τους ίδιους τους φοιτητές.

Σε αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, η κυβέρνηση, αξιοποιώντας ως «λαγούς» διάφορες διοικήσεις πανεπιστημίων, επειδή ξέρει και φοβάται ότι η οργή φουντώνει, εντείνει τον αυταρχισμό και την καταστολή! Νομίζει ότι μπορεί με απαγορεύσεις και λογοκρισία να βάλει φρένο στον αγώνα και να φιμώσει τη φωνή των φοιτητών. Θα φάει ξανά τα μούτρα της!

Συγκεκριμένα, μόνο το τελευταίο διάστημα η διοίκηση του ΕΚΠΑ μετράει τον εξής άθλιο λογαριασμό:

- Απαγορεύει εκδήλωση της «Πανσπουδαστικής» στις 30/4, με ομιλητές δικηγόρους των οικογενειών στις δίκες των Τεμπών και της Χρυσής Αυγής, τη συμμετοχή της Μάγδας Φύσσα και θέμα «Από τη δίκη της Χρυσής Αυγής στη δίκη των Τεμπών. Πώς μπορεί να νικήσει το δίκιο;», στο προαύλιο της Νομικής Σχολής.

- Αρνήθηκε την παραχώρηση αίθουσας πάλι στη Νομική Σχολή, για εκδήλωση των Οργανώσεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στις 2/4, με τη συμμετοχή βουλευτή του ΚΚΕ και θέμα τη συνταγματική αναθεώρηση. Φυσικά, η εκδήλωση της ΚΝΕ πραγματοποιήθηκε με επιτυχία, παρά τις απαγορεύσεις. Αξίζει ωστόσο να σημειώσουμε ότι ΔΑΠ και ΠΑΣΠ διοργανώνουν κανονικά εκδηλώσεις μέσα στη σχολή, ορισμένες εκ των οποίων η διοίκηση προβάλλει στη σελίδα της.

- Αρνούνται να παραχωρήσουν αίθουσα για εκδήλωση της «Πανσπουδαστικής» στο Τμήμα Φαρμακευτικής της ΣΘΕ του ΕΚΠΑ στις 4/5, με θέμα την Ερευνα στο Φάρμακο και ομιλητές καθηγητές - μέλη ΔΕΠ (!) των Τμημάτων Φαρμακευτικής και Χημείας.

- Στις 23/3 με εντολή της διοίκησης η αστυνομία προχώρησε σε προσαγωγές και αναίτιες συλλήψεις 3 εκλεγμένων οικότροφων φοιτητριών στη ΦΕΠΑ, μελών της ΚΝΕ, οι οποίες ενημέρωναν τους συμφοιτητές τους για τις διεκδικήσεις του Συλλόγου Οικοτρόφων. Συγκεκριμένα, οι φοιτήτριες συνελήφθησαν στο κτίριο όπου διαμένουν, επειδή μοίραζαν ανακοινώσεις με τα αιτήματα του Συλλόγου των Οικοτρόφων, με αιτιολογία υποτιθέμενη «διατάραξη λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας»...

- Αποκορύφωμα της αθλιότητάς τους είναι η άρνηση παραχώρησης της Πανεπιστημιούπολης Ζωγράφου για τις ανάγκες του Φεστιβάλ της Σπουδάζουσας Αθήνας της ΚΝΕ στις αρχές Ιούνη.

Ομολογούν λοιπόν ποιος είναι ο μοναδικός τους αντίπαλος και ο φόβος τους. Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, η ανατρεπτική γραμμή και οι θέσεις τους, η πρωτοπόρα δράση τους είναι που ενοχλούν!

Δεν θα τα καταφέρουν! Δεν θα τους περάσει!

Οσο αυτοί παίρνουν «πτυχίο» στη λογοκρισία και στις απαγορεύσεις, τόσο οι φοιτητές και οι φοιτήτριες θα δυναμώνουν τον αγώνα και τη συλλογική δράση! Σε αυτόν τον αγώνα τα μέλη της ΚΝΕ θα είναι στην πρώτη γραμμή.

Στις φοιτητικές εκλογές στις 13 Μάη οι φοιτητές θα πάρουν θέση για τις σπουδές και τη ζωή τους. Με «Πανσπουδαστική» 1η δύναμη μπορούν να στείλουν δυνατό μήνυμα διεκδίκησης, αποφασιστικής εναντίωσης στην καταστολή και στον αυταρχισμό.