Η εκδήλωση εντάσσεται στη δραστηριότητα της Οργάνωση Περιοχής Αττικής της ΚΝΕ για τη διάδοση της ιστορικής αλήθειας στους χώρους της νεολαίας, μετά τη δημοσίευση των συγκλονιστικών φωτογραφιών των 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή, και με τις φλόγες του ιμπεριαλιστικού πολέμου να φουντώνουν.

Το σπίτι στην οδό Δουκίσσης Πλακεντίας 3 στους Αμπελόκηπους υποδεχόταν την εκδήλωση με φροντισμένο τον εξωτερικό του χώρο, τον οποίο κοσμούν το σήμα της ΕΠΟΝ, ένα απόσπασμα από τον ύμνο της και η ημερομηνία ίδρυσής της, σε μια κίνηση αποτύπωσης του ιστορικού του χαρακτήρα από την ΚΝΕ.

Τριγύρω, τα μεγάφωνα μετέδιδαν τραγούδια της Αντίστασης και του Αγώνα και κείμενα - μαρτυρίες από τη δράση της ΕΠΟΝ, παραδείγματα με τα οποία είναι γραμμένη η Ιστορία της θρυλικής δράσης της. Ανάμεσά τους, αποσπάσματα από τη «Νέα Γενιά», το εμβληματικό δημοσιογραφικό έγγραφο της ΕΠΟΝ, που περιέγραφαν την ιδρυτική της σύσκεψη, αναβιώνοντας στιγμές της και μαρτυρίες που αναδείκνυαν την ψυχή του ΕΠΟΝίτη αγωνιστή.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε ο Νίκος Σοφιανός, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

Στην ίδρυση και ηρωική δράση της ΕΠΟΝ, στα «άφταστα πρότυπα αυτοθυσίας και λαϊκής αλληλεγγύης» που έδωσε στη νεολαία, και στο περιεχόμενο που αποκτά η πρωτοβουλία της ΚΝΕ μέσα σε ένα σκηνικό πολεμικών εξελίξεων, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στην ομιλία της η Γεωργία Γκούφα, μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ.

«Η ΚΝΕ τιμά τις ρίζες της και βρίσκεται εδώ, μπροστά από το "Σπίτι της ΕΠΟΝ"», τόνισε χαρακτηριστικά. Σημείωσε πως «η δημοσίευση των φωτογραφιών των 200 κομμουνιστών έφερε με χαρακτηριστικό τρόπο στο προσκήνιο τη σημασία της διάδοσης της ιστορικής αλήθειας, της ιστορικής μνήμης που μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης και διδαγμάτων», ενώ κατήγγειλε την απαράδεκτη εγκατάλειψη μιας σειράς μουσειακών χώρων και ιστορικών τόπων, όπως και του «Σπιτιού της ΕΠΟΝ», με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ. Στο φόντο του ιμπεριαλιστικού πολέμου που φουντώνει, η ομιλήτρια ανέδειξε πως «η Ιστορία του λαού μας, του ΚΚΕ, μας διδάσκει ότι ο λαός μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων, ότι κανένας αντίπαλος, όσο ισχυρός κι αν φαντάζει, δεν είναι ανίκητος! Γιατί όταν οι πρωτοπόροι, όταν ο οργανωμένος λαός βγει στο προσκήνιο, μπορεί να εκφράσει τη θέληση και τις ανάγκες όλου του λαού. (...)

Τη συμπόρευση της Πανελλήνιας Ενωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης - Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στον αγώνα της ΚΝΕ για να επισκευαστεί και λειτουργήσει ως τόπος ιστορικής μνήμης το «Σπίτι της ΕΠΟΝ» εξέφρασε χαιρετίζοντας την εκδήλωση ο Γιάννης Ζαγγανάς, αντιπρόεδρος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ. «Θα είναι σημαντική η συμβολή ώστε οι νέες γενιές να μαθαίνουν και να διδάσκονται από την αληθινή Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης, να λειτουργήσει το "Σπίτι της ΕΠΟΝ" ως χώρος ιστορικής μνήμης και τιμής», τόνισε και πρόσθεσε: «Η συγκίνηση και η περηφάνια που προκαλούν οι φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών πατριωτών που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του '44 στην Καισαριανή, αποτυπώνοντας τον ηρωισμό αυτών των ανθρώπων, πώς βάδισαν περήφανα και συνειδητά προς το εκτελεστικό απόσπασμα, επιβεβαιώνουν τη μεγάλη σημασία που έχουν η ανάδειξη και η λειτουργία των ιστορικών μνημείων, για να μαθαίνουν οι νεότερες γενιές την αληθινή Ιστορία της Αντίστασης. Να εμπνέονται και να συνειδητοποιούν οι λαοί τη δύναμή τους απέναντι σε κάθε εχθρό, όσο δυνατός κι αν φαντάζει».

Η δημοσίευση των συγκλονιστικών φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών και η δημόσια συζήτηση που ακολούθησε έφερε έντονα στο προσκήνιο την ανάγκη ανάδειξης και διάδοσης της ιστορικής αλήθειας. Παρέπεμψε στους μεγάλους αγώνες της εργατικής τάξης την περίοδο του Μεσοπολέμου που έδρασε και ηγήθηκε η πλειοψηφία των 200 αυτών ηρώων, σμπαράλιασε την αντιδραστική και ανυπόστατη θεωρία των δύο άκρων, φώτισε την ηρωική, πρωτοπόρα στάση των κομμουνιστών σε συνθήκες πολέμου και κατοχής κ.ά. Τα ντοκουμέντα αυτά έδωσαν και δίνουν αφορμή σε κάθε νέο και νέα να διαβάσει, να ψάξει όσα λείπουν από τα σχολικά βιβλία, να απαντήσει στην προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας, να ανακαλύψει κι άλλες πλευρές της ηρωικής δράσης του λαού μας όλη τη δεκαετία του '40 με μπροστάρη το ΚΚΕ.

Εξάλλου, το ΚΚΕ το ίδιο σκύβει και μελετά με σοβαρότητα την Ιστορία του που είναι συνυφασμένη με την Ιστορία του λαού μας και με πλήθος πρωτοβουλιών τις τελευταίες δεκαετίες έχει προχωρήσει σε σχετικές εκδόσεις, ντοκιμαντέρ, μεγάλες εκδηλώσεις, έχει στήσει και αναδείξει μνημεία, έχει ανοιχτό και προσβάσιμο στους μελετητές το Αρχείο του, σε τελική ανάλυση έχει αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα στη χώρα μας για να μη γίνει η Ιστορία ένας «χυλός», καταπώς θα βόλευε την αστική τάξη.

Ετσι και η ΟΠ Αττικής της ΚΝΕ αυτή την περίοδο συνεχίζει τις πρωτοβουλίες διάδοσης της ιστορικής αλήθειας στις γειτονιές, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια της πόλης, μοιράζοντας σχετικές ανακοινώσεις και άλλα υλικά. Οι Οργανώσεις της συνεχίζουν τις επισκέψεις στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και στον ιστορικό τόπο της εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, που είναι ανοιχτά καθημερινά τα απογεύματα (17.00 - 20.00) και τα Σαββατοκύριακα (10.00 - 20.00) χάρη στην εθελοντική προσφορά συντρόφων της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ και της ΟΠ Αττικής της ΚΝΕ, που με βάρδιες βρίσκονται στον χώρο.

Στο πλαίσιο αυτό, συνεχίζονται και οι σχετικές εκδηλώσεις της:

Την ερχόμενη Κυριακή 22 Μάρτη, στις 12.00, στο Στέκι Πολιτισμού και Νεανικής Δημιουργίας της ΚΝΕ «Μάνος Λοΐζος», θα γίνει συζήτηση με θέμα «Με υψωμένη γροθιά ως την ύστατη στιγμή... μας καλούνε να συνεχίσουμε! Η πολύμορφη συμβολή του ΚΚΕ στη διάδοση της ιστορικής αλήθειας».

Θα μιλήσουν: H Αθηνά Δάρρα, μέλος της Επιτροπής Ιστορικού Αρχείου της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνη του Επιμορφωτικού Κέντρου «Χαρίλαος Φλωράκης». Επίσης θα χαιρετίσουν απόγονοι των εκτελεσμένων κομμουνιστών στην Καισαριανή, Νίκος Σοφιανός, ανιψιός του Σπήλιου Αμπελογιάννη και Δημήτρης Κυριακούδης, εγγονός του Δημήτρη Κυριακούδη. Τη συζήτηση συντονίζει η Βασιλική Μπαζιώτη, μέλος του ΣΠ Αττικής της ΚΝΕ

Θα ακολουθήσει, το Σάββατο 28 Μάρτη, στις 18.00, στον κινηματογράφο «Τριανόν», εκδήλωση για μαθητές Γυμνασίου με θέμα «Η ιστορία μας δείχνει: Δεν είμαστε μικροί για να αλλάξουμε τον κόσμο. Αυτός ο κόσμος είναι μικρός για να χωρέσει τα όνειρά μας!». Θα μιλήσει η Βαγγελιώ Πλατανιά, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ενώ θα παρευρεθεί και θα τιμηθεί η Αθηνά Κοττή - Λάτση, μαχήτρια του ΔΣΕ ως μαθήτρια.

Στον αντίποδα αυτής της πολιτικής που κοστολογεί τις ανάγκες των μικρών παιδιών σε πρώιμη διάγνωση και παρέμβαση, παρέχοντας την όποια στήριξη με υποβαθμισμένους όρους, το ΚΚΕ παλεύει για διευρυμένο, αναβαθμισμένο, δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, με αναπτυγμένο, διευρυμένο πρωτοβάθμιο σύστημα Υγείας, από όπου, μέσα από το Ενιαίο Κέντρο Υγείας, καθολικά θα παρακολουθείται όλος ο πληθυσμός και όπου κρίνεται αναγκαίο θα διενεργούνται επιπλέον εξετάσεις ώστε έγκαιρα να εντοπίζονται δυσκολίες, αναπτυξιακές διαταραχές, παντός είδους αναπηρίες, καταλήγοντας σε διεπιστημονική παρέμβαση με επίκεντρο το παιδί και την οικογένειά του. Προφανώς, τα Κέντρα αυτά θα συνδέονται με τα σχολεία, γενικής και ειδικής εκπαίδευσης, ώστε το πρόγραμμα να έχει συνέχεια, να είναι αρμονικά δεμένο, να υπηρετεί το παιδαγωγικό πλαίσιο, τους γενικούς σκοπούς όπως τίθενται από το σχολείο.

Ολα αυτά είναι μία αντικειμενική, υλική δυνατότητα που ως τέτοια έχει παραχθεί από την ανθρώπινη εργασία και τον μόχθο, μόνο που δεν γίνεται κτήμα όλων όσοι τα έχουν ανάγκη. Η απάντηση για το υπαρκτό χάσμα μεταξύ των δυνατοτήτων και της ικανοποίησής τους είναι η ίδια η καπιταλιστική κοινωνία, που με βαρίδι της το αχαλίνωτο κυνήγι του κέρδους απορρίπτει κάθε κοινωνική ανάγκη ως κόστος.

Σε αυτό το πλαίσιο των βεβαιωμένων ανεκπλήρωτων αναγκών και των βεβαιωμένων δυνατοτήτων αξίζει να παλέψουμε για την κοινωνία που αυτά τα δύο θα αντιστοιχηθούν, για τη σοσιαλιστική κοινωνία. Εκεί όπου το παιδί και πολύ περισσότερο το παιδί με αναπηρία θα αποκτήσει τη θέση που του ανήκει.

Σύμφωνα με σχετικά επίσημα έγγραφα, δημοσιοποιημένα στην επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Εταιρείας Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), που έχουν αναρτηθεί στη «Διαύγεια», το πρόγραμμα έχει συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. Η έναρξή του πραγματοποιήθηκε στις 12/1/2026, βάσει της σχετικής ΚΥΑ, ενώ η τυπική λήξη του έχει οριστεί στο τέλος Ιουνίου 2026, ενώ οι υλοποιούμενες παρεμβάσεις θα καλύπτονται από vouchers εντός του προκαθορισμένου αυτού πλαισίου. Η ηλεκτρονική υποβολή αιτήσεων από τις οικογένειες προβλεπόταν να γίνει από 14/11/2025 έως 5/12/2025 μέσω της πλατφόρμας της ΕΕΤΑΑ.

Ως προς τους ωφελούμενους, στόχος του προγράμματος είχε τεθεί η κάλυψη περίπου 2.500 παιδιών και των οικογενειών τους σε πανελλαδικό επίπεδο. Τα τελικά θετικά αποτελέσματα δείχνουν ότι 2.487 αιτήσεις κρίθηκαν πλήρεις και δικαιούνται voucher μετά την αξιολόγηση που έγινε στο τέλος του 2025. Αυτό σημαίνει ότι το αρχικό εκτιμώμενο νούμερο επιβεβαιώθηκε, γεγονός που καταδεικνύει και τις διευρυμένες, μη ικανοποιημένες ανάγκες των οικογενειών. Κατόπιν της ολοκλήρωσης της αξιολόγησης, οι δικαιούχοι ενημερώθηκαν και τα vouchers άρχισαν να ενεργοποιούνται μετά τις 12/1/2026.

Η χρηματοδότηση του προγράμματος ανέρχεται συνολικά έως τα 12 εκατομμύρια ευρώ και προέρχεται από πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (Next Generation EU). Η ενίσχυση παρέχεται μέσω μηνιαίων vouchers, τα οποία διαφοροποιούνται ανάλογα με τον αριθμό των συνεδριών που προβλέπονται στο εξατομικευμένο σχέδιο παρέμβασης κάθε παιδιού. Συγκεκριμένα, το voucher ανέρχεται σε 800 ευρώ τον μήνα για τουλάχιστον 20 συνεδρίες, σε 600 ευρώ για τουλάχιστον 15 συνεδρίες και σε 400 ευρώ για τουλάχιστον 10 συνεδρίες. Τα ποσά αυτά υποστηρίζεται πως θα καλύπτουν υπηρεσίες πρώιμης παρέμβασης, όπως θεραπευτικές παρεμβάσεις, οικογενειακή υποστήριξη, συμβουλευτική και άλλες εξειδικευμένες υπηρεσίες, ανάλογα με τις ανάγκες του παιδιού.

Στο πρόγραμμα συμμετέχουν φορείς που έχουν τη δυνατότητα εγγραφής στο Μητρώο Παρόχων Υπηρεσιών Πρώιμης Παιδικής Παρέμβασης. Σε αυτούς περιλαμβάνονται Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου που παρέχουν υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας, νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με σχετική πιστοποίηση, οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης πρώτου βαθμού και τα νομικά τους πρόσωπα, φορείς που υπάγονται στο υπουργείο Υγείας, μονάδες Ψυχικής Υγείας για παιδιά και άτομα με αναπηρία, αλλά και αμιγώς κερδοσκοπικοί φορείς, σύμφωνα με όσα προβλέπονται στην ισχύουσα ΚΥΑ.

Οι φορείς, κάνοντας αίτηση, δήλωσαν τη διεπιστημονική τους ομάδα που απαρτίζεται από επαγγελματίες διαφόρων ειδικοτήτων, όπως ψυχολόγους, λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, φυσικοθεραπευτές, ειδικούς παιδαγωγούς και σύμβουλους οικογένειας, ενώ η σύνθεση του προσωπικού που θα πλαισιώνει την οικογένεια υποστηρίζεται, στις διακηρύξεις πάντα, πως θα διαφοροποιείται ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε παιδιού. Σύμφωνα με τον δημοσιευμένο κατάλογο επιλεγμένων παρόχων στην ιστοσελίδα της ΕΕΤΑΑ, ενημερωμένο έως 26/1/2026, 87 φορείς και δομές έχουν ενταχθεί ή αξιολογηθεί για συμμετοχή στο πρόγραμμα. Η εκπαίδευσή τους ανατέθηκε σε ιδιωτικούς ή/και μη κερδοσκοπικούς φορείς του εσωτερικού και του εξωτερικού, ασύνδετους μεταξύ τους κι όχι στο πλαίσιο της ενιαίας διεπιστημονικότητας, και όχι από δημόσιο επιστημονικό προσωπικό υπό την εποπτεία του κράτους.

Την υλοποίηση και την παρακολούθηση του προγράμματος έχει αναλάβει η ΕΕΤΑΑ, η οποία διαχειρίζεται το ηλεκτρονικό «Μητρώο Παρόχων», καθώς και τις αιτήσεις των οικογενειών. Βασικό χαρακτηριστικό του προγράμματος είναι η «οικογενειοκεντρική προσέγγιση», καθώς τα σχέδια παρέμβασης καταρτίζονται σε συνεργασία με την οικογένεια και, όπου είναι εφικτό, υλοποιούνται στο «φυσικό περιβάλλον» του παιδιού, όπως το σπίτι, το σχολείο, η κοινότητα.

Από τα παραπάνω, φαίνεται για ακόμα μία φορά η πρόθεση του κράτους να επιχειρεί να καλύψει τις ανάγκες των αναπήρων και των οικογενειών τους με πολιτικές «κουπουνιών», οι οποίες γίνονται κατά τρόπο πρόσκαιρο κι επιδερμικό. Και αυτό, καθώς το πρόγραμμα είναι εξαιρετικά βραχύβιο, ενώ η υποστήριξη της οικογένειας (η οποία έμεινε χαρακτηριστικά ανενημέρωτη για το τι ακριβώς επρόκειτο) γίνεται με κριτήρια πακέτων στον άξονα αντιστοίχισης ωρών - κόστους και όχι εκτίμησης των πραγματικών της αναγκών. Παρ' όλες τις εκκρεμότητες και αβεβαιότητες, ωστόσο, το μόνο που από την αρχή είχε καθοριστεί με ακρίβεια ήταν ο ορίζοντας ολοκλήρωσής του - που κι αυτός αναθεωρήθηκε στην πορεία - και το ύψος του κονδυλίου, το οποίο θα μοιραζόταν στους παρόχους που θα το υλοποιήσουν, οι οποίοι και θα έκριναν, δήθεν αξιολογώντας τις ανάγκες της οικογένειας, τον αριθμό ωρών των συνεδριών και, επομένως, το ύψος του καταβληθέντος voucher που θα εισπράξουν.

Ωστόσο, η προβληματική δεν εξαντλείται εκεί. Το πρόγραμμα αυτό, εστιάζοντας σε αφηγήματα περί «συνεργασίας» γονέων - επαγγελματιών, «ενδυνάμωσης» της οικογένειας που παραπέμπουν στην ατομική ευθύνη και όχι στην ολόπλευρη στήριξη της οικογένειας, έρχεται να δώσει νέα ώθηση περικοπών στις κρατικές δαπάνες, που ούτως ή άλλως ήταν ελάχιστες για την Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση, καθώς αυτή θεωρείται κόστος, ώστε να εξοικονομηθούν πόροι που θα επενδυθούν σε τομείς περισσότερο κερδοφόρους για το κεφάλαιο, όπως η πολεμική βιομηχανία. Παράλληλα, μέσω της προπαγάνδας σχετικά με «ενδυνάμωση» στο «φυσικό περιβάλλον» του παιδιού, παραβλέπεται η ανάγκη ενίσχυσης των ελάχιστων κρατικών δομών Ειδικής Αγωγής ή/και δημιουργίας νέων (βλ. σχολεία, δομές ημερήσιες) με τρόπο σταθερό, εφόσον αυτές ως «φυσικό περιβάλλον» του παιδιού θα υποστηρίζονται ευκαιριακά, σύμφωνα με το πρωτόκολλο του προγράμματος και τις δυνατότητες των παρόχων.

Ακόμη, η φερόμενη ως «ενδυνάμωση» στο «φυσικό περιβάλλον» γίνεται «λάστιχο» ανάλογα με το τι βολεύει τον κάθε πάροχο. Και αυτό, καθώς αυτή μπορεί, από τη μία, να υλοποιείται πράγματι στο «φυσικό περιβάλλον» του παιδιού, εξυπηρετώντας στην περίπτωση αυτή και τις ανάγκες του παρόχου για μείωση των λειτουργικών του εξόδων και κάλυψης πολλαπλάσιου αριθμού ωφελουμένων διασφαλίζοντας την κερδοφορία του. Μπορεί, από την άλλη, και ο ίδιος ο πάροχος να δηλώνεται ως «φυσικό περιβάλλον» και, τελικά, οι συνεδρίες να υλοποιούνται στον χώρο του, όπως έχει πέσει στην αντίληψή μας σε κάποιες περιπτώσεις.

Παράλληλα, το «φυσικό περιβάλλον», με την προϋπόθεση των σωστών υποδομών και του κατάλληλου υλικοτεχνικού εξοπλισμού - που, έτσι κι αλλιώς, έχει καταστεί πολυτέλεια στον βωμό του κέρδους και από την ιδιωτική πρωτοβουλία - αποτελεί βασική προϋπόθεση για τις ανεπανάληπτες συνθήκες εξασφάλισης σωστής, επιστημονικής και δεοντολογικής παρέμβασης που θα ανταποκρίνονται στις εξειδικευμένες ανάγκες του παιδιού. Ανάγκες που υποτίθεται μπαίνουν στο προσκήνιο. Ειρωνεία αποτελεί, επίσης, πως την «ενδυνάμωση» σε άλλα φυσικά περιβάλλοντα, όπως το σχολείο, το κράτος έχει φροντίσει ήδη να την υποβαθμίσει, μέσω των περικοπών (βλ. περικοπές σε Παράλληλη Στήριξη και Τμήματα Ενταξης, ακατάλληλες κτιριακές υποδομές, σοβαρές ελλείψεις υλικοτεχνικής υποδομής, μέσων και προσωπικού), ενώ μέσω voucher έχει όλη την καλή πρόθεση να το κάνει και το σχολείο ξανα-«φυσικοποιείται», αλλά με όρους της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας αυτήν τη φορά. Και όλα αυτά ως απότοκος των προτεραιοτήτων που η ίδια η αστική τάξη έχει θέσει ως προς την κατανομή των πόρων και η οποία τώρα εγκαλεί σε κατάστρωση στρατηγικών και σε λήψη μέτρων, ως πρόσχημα για το μοίρασμα «της πίτας».

Συνεχίζοντας, αποτελεί σοβαρό περιορισμό το ότι δεν έχουν όλες οι οικογένειες τα ίδια ταξικά χαρακτηριστικά και, ως εκ τούτου, η δυνατότητα «ενδυνάμωσής» τους βάσει του προφίλ τους δεν τίθεται με άξονα τις πραγματικές ανάγκες του παιδιού, αλλά με άξονα τον βαθμό ανταπόκρισης των γονέων, των δεξιοτήτων που μπορούν να αναπαράγουν από την πλαισίωση και καθοδήγηση του ειδικού επαγγελματία, αλλά και των μέσων που μπορούν να διαθέσουν. Στην εξίσωση αυτή, σαφώς, απεμπολείται ο βιοποριστικός στίβος των γονέων και η ταξική ανισότητα/αδικία. Αντιθέτως, ενδυναμώνεται το αφήγημα του καπιταλισμού περί ατομικής ευθύνης, αφού οι ίδιοι οι γονείς θεωρείται ότι μπορεί να «συναποφασίσουν» - όπως είναι η φρασεολογία που χρησιμοποιείται στην «οικογενειοκεντρική» προσέγγιση - ακόμα και για τον αριθμό των συνεδριών και άρα για το ύψος του voucher, παραβλέποντας πως η διαθεσιμότητά τους, οι ρυθμοί και η οικονομία της εργάσιμης μέρας δεν καθορίζονται από τους ίδιους και άρα παρεμβάλλονται στις όποιες αποφάσεις τους κριτήρια μη επιστημονικά, δεοντολογικά και καθολικά ορισμένα από το κράτος.

Φυσικά, δεν υποστηρίζεται πως οι γονείς δεν έχουν λόγο ή δεν μπορούν να παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για το παιδί τους. Κάθε άλλο, αυτοί γνωρίζουν το παιδί τους καλύτερα. Το παιδί, όπως επιβάλλει ο καπιταλισμός, μαζί τους θα μεγαλώσει και θα μείνει. Ωστόσο, είναι αντιδεοντολογική η θέση πως εκείνοι θα πρέπει να αναλάβουν έναν ρόλο ως «συν-θεραπευτές», που όσο και να αποφεύγεται από τους ιθύνοντες να κατονομαστεί ως τέτοιος, παραμένει «θεραπευτικός» και, μάλιστα, για ελάχιστο χρονικό διάστημα, λες και οι ανάγκες του παιδιού μετά εξαλείφονται. Και όλα αυτά, σε μια ηλικία του παιδιού που είναι κρίσιμη και είναι επιτακτική η ανάγκη συστηματικής παρακολούθησης και μεθοδευμένης παρέμβασης. Αντίθετα, ο χρόνος υλοποίησης του προγράμματος δεν προσφέρει καθόλου τη δυνατότητα κατάστρωσης σχεδίου πραγματικής «ενδυνάμωσης», συλλογής και αξιολόγησης δεδομένων, ενισχύοντας το επιχείρημα πως η όλη κίνηση σε αυτή τη φάση (γιατί το έργο είναι πιλοτικό) αποσκοπεί απλά στην εκμετάλλευση της επιδότησης από τους ιδιώτες - επιχειρηματίες - ΜΚΟ και άλλους φορείς.

Στο σημείο αυτό αναδύεται κι ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, που σχετίζεται με τη ρευστοποίηση του επαγγελματικού ρόλου του «ειδικού» και τη συρρίκνωση του ύψους του κόστους των υπηρεσιών κατά τις επιδοματικές πολιτικές. Αναλυτικότερα, η προπαγάνδα περί «συνεργασίας» και η εξάλειψη του «ειδικού» από την εξίσωση, διατυπωμένη σε επίσημο κρατικό λόγο, υποβαθμίζει τις «θεραπείες» στο επίπεδο λιγότερο «εξειδικευμένων» παρεμβάσεων, ολιστικού - υποτίθεται - χαρακτήρα, με τον επιστήμονα που υλοποιεί το έργο να πλήττεται και το μεγαλύτερο ποσοστό να το καρπώνεται ο ιδιώτης - εργοδότης του.

Παράλληλα, προβληματισμοί εγείρονται σχετικά με το κατά πόσο το πεδίο θα ανοίξει στο μέλλον και πόσο ρευστά θα είναι τα επαγγελματικά κριτήρια για ένταξη στο μητρώο επαγγελματιών, εφόσον η επιστημοσύνη και η εξειδίκευση στα «φυσικά» περιβάλλοντα, στο πλαίσιο των «οικογενειοκεντρικών» αναγκών, μπορεί και να μην κριθούν απαραίτητα. Προβληματισμοί που υπογραμμίζουν ακόμα περισσότερο την ασυδοσία, την προχειρότητα, την έλλειψη δεοντολογίας και επιστημονικότητας, μπροστά - με όρους της σύγχρονης πραγματικότητας - και στη στροφή στην καταστροφική για τους λαούς πολεμική οικονομία, όπου και οι προτεραιότητες της καπιταλιστικής οικονομίας θα επιβάλλουν ακόμα μεγαλύτερη περικοπή των όποιων ελάχιστων κρατικών δαπανών αφορούν στην Πρόνοια, στην Ειδική Αγωγή, συνολικότερα την κοινωνική πολιτική.

Εκ μέρους της Τομεακής Οργάνωσης Πειραιά της ΚΝΕ χαιρετισμό απεύθυνε η Κατερίνα Καραμπιλά, η οποία τόνισε μεταξύ άλλων:

«Το "Τραβέρσο", τηρώντας την υπόσχεσή του και την κατεύθυνση που έχει η Οργάνωσή μας, να αποτελούν τα Στέκια της κυψέλες δημιουργίας, γεμίζει περηφάνια και αισιοδοξία όταν νέοι ανταποκρίνονται στο κάλεσμα αυτό.

Μια προσπάθεια που είναι κόντρα στο κυρίαρχο πολιτιστικό ρεύμα, στον εμπορευματοποιημένο πολιτισμό και στην τέχνη που προβάλλει σάπια πρότυπα και αξίες, αποχαυνώνει και κοιμίζει, στρέφει στα πιο σκοτεινά μονοπάτια το συναίσθημα και τη σκέψη του ανθρώπου.

Πόσο μάλλον στις ημέρες που διανύουμε, που οι σειρήνες του πολέμου ηχούν πιο δυνατά, με στόχο σε κάθε περίπτωση το αιματοκύλισμα των λαών και τη διεύρυνση και διασφάλιση των συμφερόντων για το μεγάλο κεφάλαιο», είπε και κάλεσε σε αγωνιστική ετοιμότητα, εάν τολμήσουν να προσεγγίσουν το λιμάνι για να ξεφορτώσουν στρατιωτικό υλικό.

Η παρουσίαση ξεκίνησε με αυτοσχεδιασμούς του «παραλόγου» από τη θεατρική ομάδα με τη βοήθεια του κοινού. Συνεχίστηκε με το τραγούδι «Αννα μην κλαις», φωτίζοντας με τους στίχους του Μπ. Μπρεχτ και τη μουσική του Θάνου Μικρούτσικου το πώς θα περάσουμε από τα σκοτάδια της εποχής μας στο φως.

Η δραστηριότητα του «Τραβέρσο» συνεχίζεται με επίσκεψη στην έκθεση για τον κομμουνιστή ζωγράφο και χαράκτη Γιάννη Στεφανίδη, στον χώρο πολιτισμού «Εργαστήρι Γιώργη Βαρλάμου», την Κυριακή 21 Μάρτη, στις 11.30 (ραντεβού στο μετρό «Αγ. Ιωάννης»).

Συνεχίζονται οι κινηματογραφικές προβολές στο Στέκι Πολιτισμού και Νεανικής Δημιουργίας της ΚΝΕ «Μάνος Λοΐζος», κάθε Κυριακή στις 19.30.

Αυτό το διάστημα το Στέκι μάς ταξιδεύει στον ασιατικό κινηματογράφο και σε μια σειρά χώρες που βρίσκονται στο «μάτι του κυκλώνα» με τη γενίκευση του ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Μέση Ανατολή. Τις προβολές θα ακολουθεί συζήτηση με φίλους και μέλη της κινηματογραφικής λέσχης.

Το πρόγραμμα:

21 Μάρτη: Μικρός «μαραθώνιος» με ταινίες - αριστουργήματα του Ιρανού Αμπάς Κιαροστάμι!

Ενας μεσήλικας έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει και ψάχνει απεγνωσμένα έναν άνθρωπο να τον βοηθήσει θάβοντάς τον κάτω από μια συγκεκριμένη κερασιά. Τελικά, βρίσκει έναν ταριχευτή, που για δικούς του λόγους τού λέει πως θα τον βοηθήσει. Μια ταινία - γιορτή για την ανθρώπινη ύπαρξη (1997).

Σε ένα λεωφορείο της Τεχεράνης ένας σχεδόν άνεργος επιβάτης πιάνει κουβέντα με μια εύπορη κυρία. Διαπιστώνοντας την αγάπη της για το σινεμά, της δηλώνει ψευδώς ότι είναι γνωστός σκηνοθέτης, γεγονός που την ενθουσιάζει. Ανοίγοντας το σπίτι της στον ίδιο, του δίνει αφορμή για ένα νέο σενάριο με πρωταγωνιστές την οικογένειά της. Ενα έπος για τη δίψα τού να γίνει κάποιος σκηνοθέτης (1990).

29 Μάρτη: Ιαπωνική ταινία του Χιροκάζου Κόρε - Εντα με θέμα την παιδική ηλικία δύο ηρώων. Η παιδική ηλικία που αντιστέκεται, που παίρνει θέση, που επιδεικνύει αλληλεγγύη και αγάπη. Η ανατομία της κοινωνίας και η ανάλυση της στάσης των ηρώων από τον σκηνοθέτη αναδεικνύονται υποδειγματικά μέσα από τη σύγκρουση μητέρας, παιδιού και δασκάλου με επίκεντρο ένα σχολείο στην Ιαπωνία (2023).

5 Απρίλη: Μια εμβληματική ταινία της Γιαπωνέζας σκηνοθέτιδας Τσίε Χαγιακάβα, που θέτει με πολύ άμεσο και ωμό τρόπο τα αποτελέσματα της εγκληματικής λειτουργίας ενός κράτους στο ζήτημα της φροντίδας των ηλικιωμένων και της έλλειψης κοινωνικών δομών και πρόνοιας. Στο πλαίσιο μιας «δυστοπικής Ιαπωνίας», υπάρχει ένα πρόγραμμα που παροτρύνει τους ηλικιωμένους πολίτες να επιλέξουν οικειοθελώς την ευθανασία, ως λύση στο πρόβλημα μιας ολοένα και πιο γερασμένης κοινωνίας (2024).

19 Απρίλη: Ο Ακίρα Κουροσάβα μεταφέρει τον θεατή στα προάστια μιας ιαπωνικής πόλης. Οι χαρακτήρες, ζώντας στο περιθώριο, μέσα σε παραγκούπολη, και παρά την ακραία φτώχεια, προσπαθούν να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους, δραπετεύοντας συχνά σε έναν φανταστικό κόσμο για να αντέξουν την πραγματικότητα. Η ταινία δεν έχει μια κεντρική, γραμμική πλοκή, αλλά αποτελείται από μια σειρά διαπλεκόμενων ιστοριών που περιγράφουν την καθημερινότητα των εξαθλιωμένων κατοίκων (1970).

Δύο εκδηλώσεις για το σχολείο, τις εξελίξεις στην Παιδεία και τις θέσεις του ΚΚΕ διοργανώνονται το ερχόμενο Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη, όπου θα μιλήσει ο Κυριάκος Ιωαννίδης, μέλος της ΚΕ του Κόμματος και υπεύθυνος του Τμήματος Παιδείας και Ερευνας της ΚΕ.

Η πρώτη, με θέμα «Παλεύουμε για το σχολείο της γνώσης!», θα γίνει το Σάββατο 21 Μάρτη, στις 18.00 στο Πολιτιστικό Κέντρο Τούμπας, από τις Κομματικές Οργανώσεις Τούμπας.

Ακολουθεί την Κυριακή 22 Μάρτη στις 18.30 εκδήλωση της Τομεακής Οργάνωσης Δυτικής Θεσσαλονίκης με θέμα «Εθνικό Απολυτήριο. Σχολείο γνώσης για όλους ή σχολείο αποκλεισμών; Η θέση του ΚΚΕ», η οποία θα γίνει στο Πολυδύναμο Κέντρο Νεότητας (Ζάκα, Νεάπολης).

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στη 1 μ.μ. έξω από τα πράσινα αμφιθέατρα στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο.

Το ΔΣ της Ενωσης Γονέων Δήμου Ηρακλείου και ο Σύλλογος Γονέων του 1ου Γυμνασίου (Καπετανάκειο) προχωρούν σε έναν κύκλο ενημέρωσης και συζήτησης για το σχολείο που έχουν ανάγκη σήμερα τα παιδιά, με αφορμή τις κυβερνητικές εξαγγελίες για τις αλλαγές στο Λύκειο και το Εθνικό Απολυτήριο.

Στο πλαίσιο αυτό, καλούν σε ανοιχτή συζήτηση τη Δευτέρα 23 Μάρτη στις 18.00, στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Καπετανάκειου (Λ. Δημοκρατίας 1).

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή στα γηπεδάκια του Κουμπέ το τουρνουά ποδοσφαίρου με σύνθημα «ναι στον αθλητισμό, ναι στην ειρήνη, όχι σε όλες τις εξαρτήσεις», στο πλαίσιο του 1ου Φεστιβάλ Μαθητικής Δημιουργίας που διοργάνωσε η Ενωση Γονέων και Κηδεμόνων του δήμου Χανίων. Περισσότερα από 100 παιδιά συμμετείχαν με τις ομάδες τους στο τουρνουά, όπου κυριάρχησαν η ευγενής άμιλλα και η ομαδικότητα.

Καλωσορίζοντας γονείς και μαθητές που στήριξαν με την παρουσία και τη συμμετοχή τους την πρώτη αυτή προσπάθεια, οι εκπρόσωποι της Ενωσης αναφέρθηκαν στην αναγκαιότητα πρόσβασης στον αθλητισμό όλων των παιδιών με τη δημιουργία ολοκληρωμένων δωρεάν προγραμμάτων μαζικού αθλητισμού ταυτόχρονα με ένα πρόγραμμα ανέγερσης όλων των αναγκαίων υποδομών. Ταυτόχρονα, μίλησαν για τη διέξοδο που έχει τη δυνατότητα να δώσει ο αθλητισμός απέναντι σε όλες τις εξαρτήσεις, σημειώνοντας την αξία να πυκνώνουν τέτοιες πρωτοβουλίες και από τους συλλόγους γονέων.

Επιπλέον, σε μια περίοδο που η περιοχή μυρίζει μπαρούτι από παντού και τα παιδιά γίνονται αποδέκτες σκληρών εικόνων που αφήνουν το αποτύπωμά τους στην ψυχή και το συναίσθημά τους, τόνισαν την ανάγκη να δυναμώσει η συζήτηση και η δράση με στόχο την καλλιέργεια των αξιών της ειρήνης, της φιλίας και της αλληλεγγύης των λαών, της ενεργούς δράσης και καταδίκης του πολέμου και της εμπλοκής της χώρας μας σε αυτόν.

Το Φεστιβάλ πραγματοποιείται το απόγευμα του Σαββάτου 21 Μαρτίου στο 1ο ΕΠΑΛ. Το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει θεατρικό δρώμενο, τραγούδια, μουσική, παρουσιάσεις, έκθεση έργων ζωγραφικής και άλλες καλλιτεχνικές και δημιουργικές δραστηριότητες. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα πραγματοποιηθεί και η απονομή των κυπέλλων στις ομάδες που κατέκτησαν τις τρεις πρώτες θέσεις του τουρνουά.

Από τη σύσκεψη

Ο σεισμός των 5,3 Ρίχτερ τα ξημερώματα της Κυριακής 8 Μάρτη λειτούργησε ως επιταχυντής. Δεν δημιούργησε το πρόβλημα. Ανέδειξε με ακόμα μεγαλύτερη οξύτητα μια κατάσταση που βράζει εδώ και χρόνια μέσα στα σχολεία της πόλης.

Οπως είπε εισηγητικά η πρόεδρος της Ενωσης, Ελένη Μάντη, η κατάσταση στα σχολεία έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Οι γονείς το ζουν κάθε μέρα: Οταν βρέχει, όταν γίνεται σεισμός, όταν στέλνουν το παιδί τους σε ένα κτίριο και δεν ξέρουν αν είναι πραγματικά ασφαλές. Σημείωσε ότι τα περισσότερα σχολικά κτίρια στα Γιάννενα είναι φτιαγμένα από τη δεκαετία του '60. Οι βροχοπτώσεις και ο πρόσφατος σεισμός έφεραν ξανά στην επιφάνεια χρόνια προβλήματα, που ήταν γνωστά αλλά έμεναν άλυτα. Στάθηκε επίσης στο ότι οι σχολικές επιτροπές έχουν καταντήσει όργανα διεκπεραίωσης, όπου συζητιούνται τα τρέχοντα και τα «μπαλώματα», όχι η ουσία. Και όλα αυτά εξελίσσονται σε μια περίοδο που - όπως τόνισε - η ασφάλεια και η μόρφωση των παιδιών αντιμετωπίζονται ως κόστος.

Η εικόνα που αναδείχθηκε στη συζήτηση ήταν αποκαλυπτική. Γονείς, που σε πολλές περιπτώσεις αναγκάστηκαν να γίνουν οι ίδιοι «μηχανικοί» ή «ντετέκτιβ» για να βρουν στοιχεία και έγγραφα, μίλησαν για ρωγμές σε κολόνες και τοιχία. Για πλημμυρισμένα υπόγεια και σοβαρές υγρασίες. Για ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις χωρίς τις αναγκαίες πιστοποιήσεις. Αναφορά έγινε και στα Ειδικά Σχολεία, όπου οι κίνδυνοι οξύνονται ακόμα περισσότερο, αφού αναφέρθηκαν περιπτώσεις χωρίς ασφαλή διέξοδο διαφυγής για μαθητές σε αμαξίδιο. Αναφέρθηκαν επίσης σχολεία όπου τα παιδιά κάνουν μάθημα σε κοντέινερ, σχολικές μονάδες με αίθουσες χωρισμένες με γυψοσανίδες. Δεν περιγράφηκαν «μικρές φθορές». Περιγράφηκε μια επικίνδυνη κατάσταση, αποτέλεσμα χρόνιας εγκατάλειψης και διαχείρισης με μπαλώματα.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο 2ο ΓΕΛ Ιωαννίνων, όπου η διαρροή νερού είχε μετατρέψει τα υπόγεια σε «πισίνες» για μέρες, προκαλώντας σοβαρή ανησυχία σε γονείς και εκπαιδευτικούς για την ασφάλεια του κτιρίου και οδηγώντας μέχρι και σε εισαγγελική παρέμβαση. Αντίστοιχα, στο Μουσικό Σχολείο Ιωαννίνων, που εδώ και περίπου 20 χρόνια στεγάζεται σε ακατάλληλο κτίριο, χωρίς να έχει δοθεί οριστική λύση, παρότι έχουν δαπανηθεί πάνω από 1,5 εκατ. ευρώ σε ενοίκια, οι γονείς θέτουν σοβαρά ζητήματα ασφάλειας, καθώς σε περίπτωση ανάγκης η εκκένωση εκατοντάδων μαθητών γίνεται ουσιαστικά από μία βασική σκάλα.

Δόθηκε βάρος και στο γεγονός ότι 6 σχολικές μονάδες παραμένουν κλειστές μετά τον σεισμό. Οι γονείς κατήγγειλαν ότι δεν υπάρχει επίσημη έγγραφη ενημέρωση για την κατάσταση των κτιρίων, και ότι καλούνται να εμπιστευτούν προφορικές διαβεβαιώσεις χωρίς να έχουν στα χέρια τους τα πραγματικά πορίσματα. Γι' αυτό απαιτούν να δοθούν γραπτώς τα τεχνικά δελτία των ελέγχων πριν ανοίξουν τα σχολεία, καθώς - όπως ειπώθηκε - δεν αρκεί ένα «φαίνεται καλό», ούτε ένας γρήγορος οπτικός έλεγχος. Παράλληλα απορρίφθηκε ως λύση η τηλεκπαίδευση, αφού δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη διά ζώσης εκπαιδευτική διαδικασία και φορτώνει νέα βάρη στις λαϊκές οικογένειες, ενώ στη συζήτηση τέθηκε και το ζήτημα με τις κλειστές σχολικές αυλές, που όπως καταγγέλθηκε παρέμειναν κλειδωμένες ακόμα και την ώρα του σεισμού, παρότι σε πολλές γειτονιές έχουν οριστεί ως βασικοί χώροι συγκέντρωσης σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Αποκαλυπτική ήταν η παρέμβαση της Κατερίνας Μιχαλιού, γραμματέα της Ενωσης και εκπροσώπου των γονέων στη Σχολική Επιτροπή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Οπως είπε, το κράτος δίνει μόλις 5 ευρώ ανά παιδί για λειτουργικά έξοδα, ενώ ο συνολικός προϋπολογισμός για συντηρήσεις και επισκευές όλων των σχολείων δεν ξεπερνά τα 300.000 ευρώ. Την ίδια ώρα κατήγγειλε ότι οι συνεδριάσεις της Σχολικής Επιτροπής εξαντλούνται σε διεκπεραιωτικά ζητήματα, ενώ αποκάλυψε ότι ύστερα από μεγάλη πίεση η Ενωση απέκτησε πρόσβαση σε ογκώδεις φακέλους με αιτήματα σχολείων από τον Σεπτέμβρη και μετά, όπου καταγράφονταν τα προβλήματα. Με άλλα λόγια, ο δήμος τα γνώριζε.

Στάθηκε επίσης στις μόνιμες δικαιολογίες περί έλλειψης χρημάτων και προσωπικού στην Τεχνική Υπηρεσία, σημειώνοντας ότι το επόμενο διάστημα αυτές θα πυκνώσουν, με την επίκληση της «πολεμικής οικονομίας». Στο ίδιο πλαίσιο, κατήγγειλε τη λογική μετατόπισης των ευθυνών, που φτάνει να εγκαλεί τους γονείς επειδή δεν «συνεργάζονται» π.χ. να βάψουν σχολεία ή να βάλουν κουρτίνες. Αντί για ουσιαστική κρατική μέριμνα, τόνισε η Κ. Μιχαλιού, προωθούνται από κυβέρνηση και δημοτικές αρχές λύσεις χορηγών και ιδιωτών - από αυλές «φτιαγμένες» με τη στήριξη στοιχηματικών εταιρειών μέχρι προγράμματα για φωτοβολταϊκά σε σχολικές στέγες από παρόχους Ενέργειας. Σε μια πόλη με σχολεία παμπάλαια, η απάντηση που δίνεται στους γονείς εν έτει 2026 είναι - στην πράξη - να βολευτούν και να μη ζητούν τα αυτονόητα.

Στη διάρκεια της συζήτησης αναδείχθηκε η βαθιά έλλειψη εμπιστοσύνης που έχουν οι γονείς στις αρχές και στους θεσμούς. Από την καθημερινή τους πείρα βλέπουν ότι χρόνια αιτήματα μένουν αναπάντητα, γνωστά προβλήματα δεν λύνονται και παντού κυριαρχούν τα «μπαλώματα», αντί για ουσιαστική πρόληψη. Κοινή πεποίθηση ήταν ότι «λεφτά υπάρχουν», αλλά οι πολιτικές προτεραιότητες είναι αλλού. Εκφράστηκε επίσης η αγανάκτηση για το ότι χρειάζεται κάθε φορά ένας σεισμός, μια πλημμύρα ή μια εισαγγελική παρέμβαση για να γίνει το αυτονόητο. Γι' αυτό και αρκετοί γονείς συνέδεσαν τη συζήτηση με τη λογική «πάμε κι όπου βγει», ενώ ο παραλληλισμός με τα Τέμπη ακούστηκε επανειλημμένα, όχι ως σχήμα λόγου αλλά ως φόβος και συμπέρασμα: Οταν η πρόληψη θυσιάζεται στο κόστος και οι αρμόδιοι καθησυχάζουν χωρίς τεκμηρίωση, τότε χτίζονται οι όροι της επόμενης τραγωδίας.

Ωστόσο η σύσκεψη δεν έμεινε στις περιγραφές. Αυτό ήταν ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της. Φάνηκε πως όλο και περισσότεροι γονείς βγάζουν το συμπέρασμα ότι το θέμα δεν θα λυθεί με ατομικές διαμαρτυρίες, ούτε με μεμονωμένα τηλεφωνήματα, αλλά με συλλογική κινητοποίηση. Εκφράστηκε η εμπιστοσύνη στους ίδιους τους συλλόγους και στη δύναμη των γονέων, αλλά και των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Κάθε σύλλογος αναζητεί τρόπο να συζητήσει συλλογικά και να παρέμβει, να συντονιστεί με τους υπόλοιπους, να διαμορφωθούν κοινά αιτήματα και να ασκηθεί πίεση.

Σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση κινήθηκε και το κλείσιμο της Ελ. Μάντη. Κάλεσε τους συλλόγους να απαιτήσουν άμεσα τα γραπτά πορίσματα των ελέγχων, να προχωρήσουν σε Γενικές Συνελεύσεις, να ενεργοποιήσουν τα σχολικά συμβούλια, να μην αποδεχτούν την τηλεκπαίδευση ως λύση για τα κλειστά σχολεία και να προετοιμάσουν μαζική παρέμβαση στο Δημοτικό Συμβούλιο στις 30 Μάρτη μαζί με εκπαιδευτικούς, με στόχο να επιβληθεί συζήτηση για τις σχολικές υποδομές. Ιδιαίτερη σημασία είχε και η αναφορά γονιού με παιδιά στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση ότι οι Σύλλογοι Γονέων πρέπει να μπουν μπροστά και στην κινητοποίηση των μαθητικών κοινοτήτων.

Το συμπέρασμα που βγήκε από τη σύσκεψη ήταν ότι η ασφάλεια των παιδιών της λαϊκής οικογένειας δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη, στις υποσχέσεις, στις πρόχειρες καθησυχαστικές δηλώσεις. Γίνεται όλο και περισσότερο υπόθεση οργάνωσης, πίεσης, κινητοποίησης και δράσης.