Επαναλαμβάνεται όπως κάθε χρόνο η προσπάθεια αποσιώπησης και διαστρέβλωσης της 9ης Μάη, με το γραφείο του Ευρωκοινοβουλίου στην Ελλάδα να διοργανώνει φιέστα «για τον ρόλο και την ιστορία της ΕΕ», τιμώντας τη «Μέρα της Ευρώπης», όπως έχουν ονομάσει την αυριανή τα επιτελεία του ιμπεριαλισμού. Ο,τι κι αν κάνουν, δεν μπορούν να σβήσουν από τη συλλογική μνήμη την 9η Μάη ως Μέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, με καθοριστική συμβολή της Σοβιετικής Ενωσης. Θα τους στοιχειώνει πάντα η ιστορική φωτογραφία της κόκκινης σημαίας με το σφυροδρέπανο που κάρφωσε ο Κόκκινος Στρατός στο Ράιχσταγκ. Οχι μόνο ως αναφορά στο ηρωικό παρελθόν της εργατικής - λαϊκής πάλης ενάντια στο τέρας του ναζισμού, αλλά κυρίως ως υπόμνηση ότι οι λαοί δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη απέναντι στο χτικιό του καπιταλισμού, που όποια προβιά κι αν φορέσει (δημοκρατική, κοινοβουλευτική, φασιστική, λαϊκίστικη κ.τ.λ.), ο εκμεταλλευτικός - αντιλαϊκός χαρακτήρας του μένει αναλλοίωτος στον χρόνο. Γι' αυτό χύνουν με κάθε αφορμή τον αντικομμουνισμό τους και προσπαθούν να εξισώσουν στις νεανικές κυρίως συνειδήσεις τον κομμουνισμό με τον ναζισμό, «βγάζοντας λάδι» τον δεύτερο, σε μια εποχή που φουντώνουν ξανά οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών και μεγαλώνει η λαϊκή δυσαρέσκεια από τα αδιέξοδα του σάπιου συστήματός τους.

Δεκαέξι χρόνια συμπληρώθηκαν από τη στυγνή δολοφονία τριών εργαζομένων στο κατάστημα της «Μαρφίν» στη Σταδίου το 2010. Από τους 21 εργαζόμενους, 13 βγήκαν μόνοι τους και 5 απεγκλώβισε η Πυροσβεστική από το κτίριο, όπου τους είχε κλειδώσει η διοίκηση της τράπεζας, στην πραγματικότητα χωρίς έξοδο διαφυγής. Επί 16 χρόνια οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί παραμένουν στο σκοτάδι. Αυτό αξιοποιούν η κυβέρνηση και άλλα κόμματα για να ρίχνουν λάσπη στους αγώνες των εργαζομένων, επειδή το έγκλημα έγινε σε μέρα πανεργατικής απεργίας και μεγάλων διαδηλώσεων σε όλη τη χώρα. Αμέσως μετά την προβοκατόρικη επίθεση, ο «Ριζοσπάστης» δημοσίευσε καταγγελίες από αυτόπτες μάρτυρες, οι οποίοι έκαναν λόγο για ομάδα κουκουλοφόρων που βγήκε από κλούβα των ΜΑΤ - στη συμβολή των οδών Ακαδημίας και Θεμιστοκλέους - και κινήθηκαν μέσω της Θεμιστοκλέους προς Πανεπιστημίου. Τα άτομα αυτά κινούνταν παριστάνοντας τους διαδηλωτές και ήταν ανάμεσα σε αυτούς που πέταξαν μέσα στη «Μαρφίν» βόμβες μολότοφ και ένα εξαιρετικά εύφλεκτο υγρό, που βοήθησε να επεκταθεί γρήγορα η φωτιά. Τα χρόνια της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και της ριζικής αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος που ακολούθησαν, πρόσθεσαν πολλές ακόμα αποδείξεις για το ποιος ωφελήθηκε από το έγκλημα στη «Μαρφίν», στην προσπάθεια τρομοκράτησης, χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού του λαού, για να εκτονωθεί η οργή του σε ανώδυνα για το σύστημα κανάλια. 16 χρόνια μετά, το αστικό κράτος υποτίθεται ότι ακόμα ψάχνει τους ενόχους και χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τους νεκρούς της άθλιας προβοκάτσιας στη «Μαρφίν».

Ανέβηκαν οι μισθοί και περάσαμε το όριο του αφορολόγητου (!) διαπιστώνει όλο καμάρι η πλειοψηφία της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στον Τουρισμό, καθώς οι εποχικοί εργαζόμενοι φορολογήθηκαν λόγω «αυξήσεων» στον μισθό μέσω της Κλαδικής ΣΣΕ. Πάλι καλά που δεν ζήτησε ο εργατοπατέρας του ΠΑΣΟΚ στην Ομοσπονδία να του ανάψουν και κανένα κεράκι οι εργαζόμενοι για το «καλό» που τους έκανε να υπογράψει 20 ευρώ παραπάνω από τον κατώτατο, ενώ θα δουλεύουν μέχρι και στα ρεπό τους. Από κοντά και το αντιλαϊκό κράτος, που τα παίρνει διπλά και τρίδιπλα από την άλλη τσέπη, για να χρηματοδοτεί τα μονοπώλια. Με μοιρασμένους αντεργατικούς ρόλους, η εργοδοσία δένει, οι συνδικαλιστές της λύνουν και το κράτος «μαζεύει το χαρτί» με τους άμεσους και έμμεσους φόρους, τσεπώνοντας ακόμα και τα ψίχουλα που πέφτουν ως «αυξήσεις» από το φαγοπότι των ομιλών του τουρισμού και όχι μόνο.

1821 Η Μάχη της Γραβιάς. Οι ελληνικές δυνάμεις υπό τον Οδυσσέα Ανδρούτσο νικούν τις τουρκικές υπό τον Ομέρ Βρυώνη. Επαναστατικές κινήσεις γίνονται και στην Εύβοια.

1838 Δημοσιεύεται στην Αγγλία η «Χάρτα του Λαού». Το κίνημα των «Χαρτιστών», όπως καταγράφηκε στην Ιστορία, ήταν ένα μαζικό πολιτικό κίνημα των εργατών και ορισμένων μικροαστικών στρωμάτων με βασικό πρόγραμμα (τη «Χάρτα του λαού»), που ζητούσε πλήρη πολιτικά δικαιώματα για την εργατική τάξη στο πλαίσιο του καπιταλισμού.

1923 Η Μ. Βρετανία διατυπώνει τελεσιγραφικές αξιώσεις στη σοβιετική κυβέρνηση («Τελεσίγραφο Κόρζον»). Ο σοβιετικός λαός αντέδρασε, στηρίζοντας τις επιλογές της κυβέρνησής του, με αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις. Αλλά και στην ίδια τη Μ. Βρετανία ξεκίνησε καμπάνια υποστήριξης της ΕΣΣΔ. Στο τέλος η Μ. Βρετανία αναγκάστηκε να υποχωρήσει και δέχτηκε να συζητήσουν την επίτευξη συμφωνίας.

1934 Στην απεργία των 300 λιμενεργατών της Καλαμάτας ο στρατός και η χωροφυλακή απαντούν με σφαίρες, σκοτώνοντας επτά και τραυματίζοντας δεκάδες λιμενεργάτες. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας πάνω από 25.000 εργάτες κατεβαίνουν σε απεργία, παρά τη διασπαστική στάση της ΓΣΕΕ.

1934 Ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφορεί με τίτλο: «ΟΧΤΩ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΑΣ. ΕΜΠΡΟΣ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΣΤΟΥΣ ΜΑΣ». Στο ρεπορτάζ της απόδρασης αναφέρονταν: «Η είδηση έσκασε σαν μπόμπα (...) Οχτώ σύντροφοί μας, παληοί αγωνιστές, βαρυποινίτες για την επαναστατική τους δράση, αφήσαν "υγεία" (...) στα βαριά σίδερα της ελληνικής δημοκρατίας (...) Ο Σαρωνικός γέμισε από ατμάκατες που ερευνούν τα καράβια (...) κι ακόμα η αστυνομία ψάχνει στον Πόρο, στα Μέθανα, στον Πειραιά, στην Αθήνα. Ψάχνει, ψάχνει παντού, μα πάει. Το πουλάκι πέταξε...».

1970 Στις 8 και 9 του Μάη η Ασφάλεια της Αθήνας συλλαμβάνει τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ και του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου (ΠΑΜ) Νίκο Καλούδη, Ζήνωνα Ζορζοβίλη και Γιάννη Γιάνναρη.

1984 Η Σοβιετική Ενωση ανακοινώνει την αποχή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες, καταγγέλλοντας τις ΗΠΑ για τη δημιουργία αντισοβιετικού κλίματος και υποβάθμιση του Ολυμπιακού πνεύματος.