Τύφλα να 'χει η Κομανέτσι, μπροστά στις φιλότιμες προσπάθειες που κάνουν κυβερνητικά στελέχη και αναλυτές να τετραγωνίσουν τον κύκλο των ανταγωνισμών μέσα σε ΝΑΤΟ και ΕΕ με αφορμή τις εξελίξεις στη Γροιλανδία. Αλλοι υποδεικνύουν στις ΗΠΑ να διασφαλίσουν τις αξιώσεις τους στο νησί χωρίς να το κατακτήσουν στρατιωτικά και άλλοι ψελλίζουν κάτι ακατάληπτα για την «έλλειψη αποφασιστικότητας» της ΕΕ να υπερασπιστεί την εδαφική της ακεραιότητα, απαιτώντας να επιταχυνθεί η πολεμική προετοιμασία. Το πιο αστείο είναι η αμήχανη προσπάθεια να εμφανιστεί το όλο θέμα ως άσκηση ισορροπίας της αστικής τάξης ανάμεσα στην ...πολιτική αρχών για το «διεθνές δίκαιο» και τη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ, με την οποία συνδέει τα ζωτικά της συμφέροντα στην περιοχή. Η υποκρισία περισσεύει απ' αυτούς που δεν «είδαν καμία γενοκτονία» στη Γάζα και δεν έχουν χρόνο να ασχολούνται ούτε με το δικό τους «διεθνές δίκαιο», όταν πρόκειται για την επέμβαση στη Βενεζουέλα ή την αλλαγή συνόρων στη Συρία.

Τι επιβεβαιώνεται; Αυτό που ξέρουν και τα μικρά παιδιά. Οτι καμία σχέση δεν έχουν οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και οι αστικές κυβερνήσεις με «αρχές», το δίκιο και τον σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας, επειδή η εξωτερική πολιτική καθορίζεται από τα συμφέροντα του κεφαλαίου και μόνο. Αυτά είναι που βαφτίζουν κάθε φορά «ρεαλισμό» και «εθνικό συμφέρον», ενώ προσπαθούν να βγουν με τις μικρότερες απώλειες από τις συμπληγάδες των ανταγωνισμών όπου «ξανοίγονται». Αυτά είναι που μπλέκουν και τον λαό σε μεγάλους κινδύνους. Η πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου είναι η μόνη πυξίδα σε φουρτουνιασμένους καιρούς που μπορεί να τον βγάλει από την καταιγίδα.

Τον πόθο του για το πραγματικά νέο - κόντρα στο παλιό και σάπιο που τον πνίγει - το έχει εμπιστευτεί ο λαός σε πολλών λογιών «σωτήρες» τα τελευταία χρόνια: Σε «αντιμνημονιακούς» που αποδείχτηκαν μνημονιακότεροι των μνημονιακών, σε «αντισυστημικούς» που αποδείχτηκαν «σάρκα από τη σάρκα» του συστήματος, σε «ανεξάρτητους» που αποδείχτηκαν το ίδιο εξαρτημένοι από επιχειρηματικά συμφέροντα και ευρωατλαντικές δεσμεύσεις. Τώρα τελευταία, λυτοί και δεμένοι παλεύουν να τον πείσουν ότι έχει έρθει η ώρα να ψάξει για «οξυγόνο» μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο της ΕΕ και του καπιταλιστικού «δίκαιου», εκεί όπου γρήγορα αποκαλύπτεται πως το μόνο που μπορεί να βρει είναι η μούχλα αντιδραστικών ιδεολογημάτων, μαζί με τους σκελετούς που τα υπερασπίζονται. Οσο κι αν ψάξει, τίποτα νέο δεν υπάρχει για τον λαό μέσα στα όρια του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, της εκμετάλλευσης, της φτώχειας, των πολέμων, εκεί όπου η ζωή του μπαίνει παντού και πάντα στο ζύγι των κερδών του κεφαλαίου. Το πραγματικά νέο στη ζωή, στα δικαιώματα, στις αξίες μπορεί να το βρει μόνο στην πρόταση του ΚΚΕ, τη μόνη που οδηγεί σε διέξοδο από το σάπιο σύστημα και αποτελεί «πυξίδα» στην καθημερινή δράση ενάντια στο κεφάλαιο, την εξουσία του και τα κάθε είδους «προοδευτικά» ή συντηρητικά στηρίγματά της. Εκεί βρίσκεται το σύγχρονο για τον λαό και τη νεολαία που ασφυκτιούν και προβληματίζονται για το τι να κάνουν.

Ο Λένιν, ως θεωρητικός της επιστημονικής κοσμοθεωρίας της εργατικής τάξης, μελετώντας τα έργα των Μαρξ - Ενγκελς ανέπτυξε παραπέρα τον μαρξισμό στην εποχή του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, δηλαδή του ιμπεριαλισμού. Αλλά ανέπτυξε και τις θεωρητικές βάσεις της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, του σοσιαλισμού. Ετσι, δίκαια ο Λένιν καθιερώθηκε μαζί με τους Μαρξ - Ενγκελς ως ένας από τους θεμελιωτές της κοσμοθεωρίας του επιστημονικού κομμουνισμού.

Ο Λένιν δεν ήταν μόνο θεωρητικός του μαρξισμού, αλλά συμμετείχε ο ίδιος άμεσα στην πρακτική δράση για την επαναστατική ανύψωση της εργατικής τάξης, επέμενε στην ίδρυση του δικού της κόμματος πάνω στις αρχές που ο ίδιος επεξεργάστηκε, τις αρχές του «Κόμματος Νέου Τύπου», τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και του προλεταριακού διεθνισμού, σε συνδυασμό με την επαναστατική στρατηγική, θέτοντας στο Πρόγραμμά του την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Ηταν επίμονος στην αρχή του προλεταριακού διεθνισμού και στην ενιαία πάλη των κομμουνιστικών κομμάτων ενάντια στον διεθνή καπιταλισμό, με αποφασιστική συμβολή στην ίδρυση της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς, στα 1919.

Ηταν φανατικός πολέμιος κάθε αναθεωρητικής και ρεφορμιστικής διαστρέβλωσης της επαναστατικής θεωρίας. Θεωρούσε ως έναν από τους βασικούς όρους για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης την αδιάλλακτη πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό. Ως ηγέτης του ΣΔΕΚΡ, επικεφαλής της Κεντρικής του Επιτροπής, καθοδήγησε την Οκτωβριανή Επανάσταση και ήταν ο ηγέτης του πρώτου στον κόσμο εργατικού κράτους.

1941 Η βρετανική κυβέρνηση απαγορεύει την κυκλοφορία της εφημερίδας του Κομμουνιστικού Κόμματος Βρετανίας «Daily Worker».

1942 Αντί να αναδιπλωθούν, γερμανικές δυνάμεις υπό τον Ερβιν Ρόμελ ξεκινούν επίθεση στη Βόρεια Αφρική. Εκπληκτοι οι Βρετανοί αναγκάζονται να υποχωρήσουν στην έρημο.

1949 Ο ηγέτης των αστών εθνικιστών, Τσανγκ Κάι Σεκ, παραιτείται από Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κίνας, μία μέρα πριν την είσοδο του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού υπό τον Μάο Τσε Τουνγκ στο Πεκίνο.

1963 Πεθαίνει στις φυλακές Ιτζεδίν ο Γιώργης Ερυθριάδης, πρώην μέλος του ΠΓ και τότε μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

1965 Ο υπουργός Εξωτερικών της ΕΣΣΔ, Αντρέι Γκρομίκο, πραγματοποιεί δήλωση για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της Κύπρου, με αναφορά στην εσωτερική της διάρθρωση ως αποκλειστική υπόθεση του κυπριακού λαού. Η δήλωση αναφερόταν στην ομοσπονδιακή μορφή κράτους ενιαίου και κυρίαρχου.