Στη συζήτηση της Επίκαιρης Επερώτησης του ΚΚΕ για τα μέτρα Υγείας και Ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, ο Καιρίδης της ΝΔ εμφάνισε με θράσος τις διάφορες «Μανωλάδες» σαν μικρό παράδεισο για τους δεκάδες χιλιάδες μετανάστες εργάτες γης, λέγοντας πως ο ...ανταγωνισμός με τις άλλες χώρες της ΕΕ έχει κάνει τις συνθήκες καλύτερες, γιατί αλλιώς θα σηκώνονταν να πάνε αλλού! Η προκλητική προσπάθεια να δικαιολογηθούν οι άθλιες συνθήκες δουλειάς και ζωής ανθρώπων που ζουν μαζί με τα ποντίκια, σε άθλια παραπήγματα, χωρίς καμία υποδομή και στήριξη, περνάει σε άλλα επίπεδα. Οπως και η υπεράσπιση από την κυβέρνηση των απάνθρωπων δουλεμπορικών συμφωνιών που κλείνει με άλλα κράτη, με οδηγό την πολιτική της ΕΕ. Οσο για την «παραπέρα εξυγίανση» που - όπως είπε - χρειάζεται το θεσμικό πλαίσιο για τους μετανάστες εργάτες γης, μάλλον το εννοούσε κυριολεκτικά, αφού στους καταυλισμούς των κολασμένων καταγράφηκαν πάνω από 10 κρούσματα φυματίωσης και ένας θάνατος από λεπτοσπείρωση, με την κυβέρνηση να σφυρίζει αδιάφορα στα αιτήματα συνδικάτων και φορέων για άμεσα μέτρα προστασίας.

Ενα ακόμα χτύπημα στον σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας επιχειρεί η κυβέρνηση στη Γερμανία, με νομοσχέδιο που δίνει τη δυνατότητα για 12-13 ώρες εργασία τη μέρα και 72 ώρες κατά μέσο όρο τη βδομάδα. Με αυτόν τον τρόπο θέλει να αυξήσει την παραγωγικότητα και να θωρακίσει την ανταγωνιστικότητα των ομίλων που «τρίβουν τα χέρια τους». Είναι λοιπόν η Γερμανία μια ακόμα ...«παρέκκλιση» από την «ευρωπαϊκή κανονικότητα»; Σε καμιά περίπτωση! Οπως εξήγησε ο Γερμανός καγκελάριος, ο νόμος έρχεται κατ' εφαρμογή της ευρωπαϊκής Οδηγίας 2003/88 για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, που προβλέπει ακόμα και 72 ώρες δουλειάς κατά μέσο όρο τη βδομάδα. Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι τα διάφορα 4ήμερα που διακηρύττει η σοσιαλδημοκρατία και που στη βάση τους έχουν κι αυτά τη διευθέτηση. Σε κάθε περίπτωση, το κριτήριο με το οποίο τα μονοπώλια και οι κυβερνήσεις παρεμβαίνουν στην οργάνωση του χρόνου εργασίας, είναι παντού και πάντα η θωράκιση του καπιταλιστικού κέρδους. Ολα τα χτυπήματα και όλη η συζήτηση για τον εργάσιμο χρόνο, πολύ περισσότερο σε συνθήκες έντασης των πολεμικών συγκρούσεων, είναι για να μπορούν να εξασφαλίζουν σε κάθε φάση τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα, αυξάνοντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων, ενώ υπάρχουν οι δυνατότητες για μείωση του εργάσιμου χρόνου με αύξηση των μισθών.

Μία από τις μεγαλύτερες Μαραθώνιες Πορείες Ειρήνης έγινε την Κυριακή, ενώ το ίδιο πετυχημένες ήταν οι κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα, στο πλαίσιο του Διημέρου Αντιιμπεριαλιστικής Δράσης της ΕΕΔΥΕ. Ξεχώρισε η παγκρήτια κινητοποίηση στη βάση της Σούδας, που συσπείρωσε πάνω από 100 σωματεία και φορείς του νησιού. Κι όμως... Οι μαζικές αυτές διαδηλώσεις δεν βρήκαν θέση ούτε στα μονόστηλα των αστικών εφημερίδων! Χιλιάδες πορεύτηκαν μέχρι το Σύνταγμα, αλλά δεν περίσσεψε χώρος ούτε για μια φωτογραφία. Το μήνυμα που έστειλαν χιλιάδες διαδηλωτές δεν προσφέρεται για διεργασίες αναστήλωσης του πολιτικού συστήματος, αφού όλα τα κόμματα στηρίζουν την εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Πέρα από τη μονοφωνία που ξεπλένει την πολιτική τους, θέλουν να επιβάλουν και το «αφήγημα» ότι «δεν κινείται τίποτα», «κανείς δεν αντιδρά» και, στην καλύτερη περίπτωση, όποιος είναι δυσαρεστημένος μπορεί να εκφραστεί «δι' αντιπροσώπου» στις ερχόμενες εκλογές. Οσα παραπέτα κι αν σηκώσουν δεν μπορούν να κρύψουν τον δρόμο που μπορεί να ανοίξει με την πάλη του ο λαός, για να μην πληρώσει ακόμα και με το αίμα του τους σχεδιασμούς της αστικής τάξης και των κομμάτων της.

1890 Γεννιέται ο Χο Τσι Μινχ (ψευδώνυμο του Νγκουέν Τατ Τχαν). Ηγήθηκε του κινήματος κατά της γαλλικής αποικιοκρατίας και της ιαπωνικής κατοχής. Μετά τη νίκη της επανάστασης, τον Αύγουστο του 1945, εκλέχτηκε πρωθυπουργός και στη συνέχεια Πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ. Υπό την καθοδήγησή του, ο λαός του Βιετνάμ διεξήγαγε τον σκληρό αγώνα κατά της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ και κατήγαγε περιφανή νίκη. Πέθανε το 1969.

1895 Πεθαίνει ο Κουβανός ποιητής και φιλόσοφος επαναστάτης Χοσέ Μαρτί, ηγέτης του κινήματος της ανεξαρτησίας της Κούβας από τους Ισπανούς αποικιοκράτες.

1960 Η κυβέρνηση Καραμανλή στήνει σειρά δικών στα έκτακτα Στρατοδικεία, με κατηγορούμενους στελέχη του ΚΚΕ. Στο εδώλιο του Στρατοδικείου κάθονται στελέχη και μέλη του Κόμματος, με την κατηγορία ότι «δραπετεύσαντες εις το σιδηρούν παραπέτασμα επεδίδοντο εις την συγκέντρωσην πληροφοριών στρατιωτικής φύσεως και την δι' ασυρμάτων μετάδοσίν τους εις την ηγεσίαν του ΚΚΕ και την βουλγαρικήν υπηρεσίαν πληροφοριών». Ανάμεσα στους κατηγορούμενους και ο Χαρίλαος Φλωράκης. Τη νύχτα της 19ης προς την 20ή Μάη, το Στρατοδικείο καταδικάζει σε ισόβια τους Χαρίλαο Φλωράκη, Κώστα Λουλέ, Κυριάκο Τσακίρη, Μήτσο Δάλλα, Γιώργο Κουτρούκη και την Πολυξένη Χρυσοχοΐδου.

1932 Κηρύσσεται πανελλαδική απεργία των ΤΤΤ, που διαρκεί τέσσερις μέρες. Από την πρώτη κιόλας ημέρα της απεργίας η κυβέρνηση Βενιζέλου απαντά με απολύσεις όσων πρωτοστάτησαν στην οργάνωσή της, ενώ δίνει εντολή στο Σύνταγμα Τηλεγραφητών του στρατού να αναλάβει τις θέσεις των απεργών. Τελικά και παρά την έντονη δράση της Πανυπαλληλικής (στην οποία δραστηριοποιούνταν οι ταξικές δυνάμεις), η ρεφορμιστική ηγεσία των ΤΤΤ πρόδωσε την απεργία, που λύθηκε χωρίς αποτέλεσμα. Σύντομα οι συσχετισμοί θα άλλαζαν και οι «Τριατατικοί» θα αναδεικνύονταν σε ένα από τα πιο ισχυρά και μαχητικά συνδικάτα (μέσα από το οποίο έδρασε και ο κατόπιν ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Χ. Φλωράκης).

1941 Από τη Φολέγανδρο δραπετεύουν περίπου 120 κομμουνιστές εξόριστοι. Ανάμεσά τους οι Γ. Ερυθριάδης, Γ. Τρικαλινός και Π. Καραγκίτσης (Σίμος).

1974 Διεξάγεται η πρώτη πυρηνική δοκιμή της Ινδίας στην έρημο Ραγαστάν, με την ονομασία «Γελαστός Βούδας». Ετσι, η χώρα αυτή γίνεται η έκτη πυρηνική δύναμη στον κόσμο.

1993 Στο δεύτερο δημοψήφισμα στη Δανία για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, το 56,8% ψηφίζει «ναι» και το 43,2% ψηφίζει «όχι». Το αποτέλεσμα επιφέρει έναν στεναγμό ανακούφισης από τους αρχιτέκτονες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που είχαν πέσει πάνω στους Δανούς για να τους μεταπείσουν, μετά το αποτέλεσμα του πρώτου δημοψηφίσματος που είχε γίνει στις 3 Ιούνη του 1992. Σε εκείνο το δημοψήφισμα, το 50,7% είχε ψηφίσει «όχι στη Συνθήκη του Μάαστριχτ».