Η Κεντρική Επιτροπή και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ διοργανώνουν εκδήλωση με θέμα «Οι θέσεις του ΚΚΕ για την αντιπυρική προστασία» την Τετάρτη 29 Απρίλη, στις 11 π.μ. στην Αίθουσα Γερουσίας της Βουλής.

Στην εκδήλωση θα μιλήσει ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας.

Λόγω της ειδικής έκδοσης για τους 200 της Καισαριανής και για τις ανάγκες της ένθεσης, ο «Ριζοσπάστης του Σαββατοκύριακου» τυπώθηκε αργά το βράδυ της Πέμπτης. Γι' αυτό, στην ύλη του δεν περιλαμβάνεται η επικαιρότητα της Παρασκευής. Θα επανέλθουμε στο φύλλο της ερχόμενης Τρίτης.

- Αθήνα, 10.30 π.μ., Σύνταγμα

- Θεσσαλονίκη, 10.30 π.μ., Αγαλμα Βενιζέλου

- Πειραιάς, 10.30 π.μ., πλατεία Δημοτικού Θεάτρου

- Πάτρα, 10.30 π.μ., Εργατικό Κέντρο

- Αίγιο, 10.30 π.μ., Τριγωνική πλατεία

- Αγρίνιο, 10.30 π.μ., κεντρική πλατεία

- Αλιβέρι, 10.30 π.μ., πεζόδρομος

- Αλεξανδρούπολη, 10.30 π.μ., δημαρχείο

- Αμαλιάδα, 9 π.μ., Εργατικό Κέντρο

- Αμφισσα, 9.30 π.μ., πλατεία Λαού

- Αργοστόλι, 10.30 π.μ., πλατεία Βαλλιάνου

- Αρτα, 10.30 π.μ., Εργατικό Κέντρο

- Αταλάντη, 10 π.μ., κεντρική πλατεία

- Βέροια, 11.30 π.μ., πλατεία Ωρολογίου

- Βόλος, 10 π.μ., πλατεία Πανεπιστημίου

- Γιάννενα, 10.30 π.μ., Εργατικό Κέντρο

- Γιαννιτσά, 10.30 π.μ., πλατεία ΕΠΟΝ

- Γρεβενά, 10.30 π.μ., κεντρική πλατεία

- Δράμα, 10.30 π.μ., πλατεία

- Εδεσσα, 10.30 π.μ., μικροί Καταρράκτες

- Ελασσόνα, 10.30 π.μ., κεντρική πλατεία (ταχυδρομείο)

- Ελευσίνα, 10.30 π.μ., πλατεία Ηρώων

- Ζάκυνθος, 10.30 π.μ., πλατεία Αγίου Μάρκου

- Ηγουμενίτσα, 10.30 π.μ., πλατεία Δημαρχείου

- Ηράκλειο, 10 π.μ., πλατεία Ελευθερίας

- Θήβα, 10.30 π.μ., κεντρική πλατεία

- Ιθάκη, 10 π.μ., πλατεία Εθνικής Αντίστασης

- Ικαρία, 12 μ., στην πλατεία Αγίου Κηρύκου

- Ιστιαία, 11 π.μ., κεντρική πλατεία

- Καβάλα,10.30 π.μ., Δημοτικός Κήπος

- Καλαμάτα, 10.30 π.μ., κεντρική πλατεία

- Καρδίτσα, 10 π.μ., κεντρική πλατεία

- Καστοριά, 10.30 π.μ., αντιπεριφέρεια

- Κατερίνη, 10.30 π.μ., πλατεία Ελευθερίας

- Κέρκυρα, 10.30 π.μ., Εργατικό Κέντρο

- Κιλκίς, 10.30 π.μ., πλατεία Ειρήνης

- Κοζάνη, 10.30 π.μ., πεζόδρομος

- Κομοτηνή, 10.30 π.μ., κεντρική πλατεία

- Κως, 10.30 π.μ., πλατεία Ελευθερίας

- Λευκάδα, 11 π.μ., πλατεία Αγίου Μηνά

- Λαμία, 10 π.μ., πλατεία Πάρκου

- Λάρισα, 10.30 π.μ., κεντρική πλατεία

- Λαύριο, 10.30 π.μ., Αγαλμα Μεταλλωρύχων

- Λήμνος, 10.30 π.μ., λιμάνι Μύρινας

- Μαντούδι, 10.30 π.μ., κεντρική πλατεία

- Μεσολόγγι, 11 π.μ., κεντρική πλατεία

- Μυτιλήνη, 10.30 π.μ., πλατεία Σαπφούς

- Νάουσα, 11 π.μ., κεντρική πλατεία

- Ναύπακτος, 10 π.μ., πλατεία Κεφαλόβρυσου

- Ναύπλιο, 11 π.μ., πλατεία Δημαρχείου

- Ξάνθη, 10 π.μ., κεντρική πλατεία

- Πολύγυρος, 11 π.μ., πλατεία Ηρώων

- Πρέβεζα, 10.30 π.μ., παλιά ΚΤΕΛ

- Πτολεμαΐδα, 10 π.μ., στο παλιό Πάρκο

- Πύργος, 11 π.μ., κεντρική πλατεία

- Ρόδος, 10.30 π.μ., Εργατικό Κέντρο

- Σάμος, 10 π.μ., στο Εργατικό Κέντρο, στο Βαθύ

- Σέρρες, 10.30 π.μ., πλατεία Ελευθερίας

- Τρίκαλα, 10 π.μ., Εργατικό Κέντρο

- Τρίπολη, 10.30 π.μ., πλατεία Πετρινού

- Φλώρινα, 10.30 π.μ., πεζόδρομος

- Χαλκίδα, 10.30 π.μ., Εργατικό Κέντρο Εύβοιας

- Χανιά, 10 π.μ., πλατεία Δημοτικής Αγοράς

Για να σταματήσει κάθε εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο των ΗΠΑ - Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, να επιστρέψουν όλες οι στρατιωτικές αποστολές που βρίσκονται εκτός συνόρων, να κλείσουν τώρα οι βάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Να δυναμώσουν ακόμα περισσότερο ο αγώνας και η διεκδίκηση για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με αυξήσεις και κατοχύρωση δικαιωμάτων, κόντρα στο δόγμα «τα κεφάλια μέσα» που βάζει σε εφαρμογή η εργοδοσία, με τις πλάτες της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων.

«Την 1η Μάη 2026 πιάνουμε το κόκκινο νήμα που συνδέει τους αγώνες της τάξης μας για έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων. Βαδίζουμε τον δρόμο της ανατροπής που χάραξαν οι ήρωες και πρωτοπόροι της ταξικής πάλης, από τους εργάτες του Σικάγο του 1886 μέχρι τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944», σημειώνει το απεργιακό κάλεσμα του ΠΑΜΕ, προσθέτοντας:

«Τώρα είναι η ώρα να βγει με ορμή στο προσκήνιο η εργατική τάξη, να συγκρουστεί με την πολιτική του κέρδους, που εγκληματεί καθημερινά στους χώρους δουλειάς, που τσακίζει μισθούς, εργασιακά και λαϊκά δικαιώματα, που σέρνει τον λαό στα σφαγεία του ιμπεριαλιστικού πολέμου».

Σε ό,τι αφορά τη φετινή ιστορική επέτειο της Πρωτομαγιάς, τονίζει ότι «140 χρόνια από τον ξεσηκωμό των εργατών, που σφράγισε την πάλη για το 8ωρο, ο αγώνας στις σύγχρονες συνθήκες για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, για 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, δεν είναι ουτοπία. Είναι σύγχρονη, ρεαλιστική και απολύτως αναγκαία διεκδίκηση, εμπνευσμένη από τις μεγάλες αγωνιστικές παραδόσεις της εργατικής τάξης και τις δυνατότητες του καιρού μας. Σε μια περίοδο που η παραγωγικότητα της εργασίας, η επιστήμη, η τεχνολογία και η ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης έχουν φτάσει σε πρωτόγνωρα, αδιανόητα για άλλες εποχές επίπεδα, δεν μπορεί να χωρά ούτε ως σκέψη ο εργαζόμενος να ζει με εξάντληση, ανασφάλεια και ατέλειωτες ώρες δουλειάς».

Γι' αυτό και καλεί με την απεργία της Πρωτομαγιάς να δοθεί συνέχεια στον αγώνα «ενάντια στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ, στους επιχειρηματικούς ομίλους, στην κυβέρνηση της ΝΔ και στα κόμματα του ευρωατλαντισμού, που επιτίθενται ανοιχτά στα δικαιώματά μας, επιβάλλοντας 13ωρα, διευθέτηση του χρόνου εργασίας, ελαστικά ωράρια και εντατικοποίηση στο πλαίσιο της πολεμικής οικονομίας».

«Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα του πολέμου τους! Δεν χωρά καμία υπομονή, καμία αναμονή, κανένας συμβιβασμός και ανοχή με αυτήν την κατάσταση. Δυναμώνουμε τον αγώνα παντού για αυξήσεις στους μισθούς, για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, για σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας, για κατάργηση των φόρων στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, στην Ενέργεια και στα καύσιμα», καλεί το ΠΑΜΕ, καταλήγοντας:

«Εμπνεόμαστε από τους μεγάλους ταξικούς αγώνες του παρελθόντος και δίνουμε υπόσχεση στους αγώνες του μέλλοντος, να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας ώστε η εργατική τάξη να σταθεί στο ύψος της ιστορικής της αποστολής. Να δυναμώσει τον αγώνα, να συγκρουστεί με την εξουσία του κεφαλαίου, να σπάσει οριστικά τα δεσμά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και να ανοίξει τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, πολέμους, αδικία και καταπίεση».

Η απεργιακή συγκέντρωση στην Αθήνα θα γίνει στις 10.30 π.μ. στο Σύνταγμα και στη Θεσσαλονίκη την ίδια ώρα στο Αγαλμα Βενιζέλου. Στον Πειραιά επίσης στις 10.30 π.μ., στην πλατεία Δημοτικού Θεάτρου, ενώ θα πραγματοποιηθεί και πορεία με κατάθεση στεφάνων στο Πασαλιμάνι, στο Μνημείο των Πεσόντων Εργατών τον Αύγουστο του 1923.

Δεμένα θα μείνουν τα βαπόρια στα λιμάνια την Πρωτομαγιά, αφού απεργία έχουν προκηρύξει τα ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ και «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ». «Περνάμε στην αντεπίθεση, ενάντια στους εφοπλιστές, που με τις πλάτες της κυβέρνησης, στέλνουν τους ναυτεργάτες στις εμπόλεμες περιοχές, υποχρεώνοντάς τους να υπογράψουν "οικειοθελώς" τα θανατόχαρτά τους, για να αβγατίζουν τα κέρδη τους. Ενάντια στις συνθήκες γαλέρας, που επιδιώκουν να επιβάλλουν σε όλες τις κατηγορίες πλοίων, με τη συμβολή των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων», σημειώνεται στο απεργιακό κάλεσμα.

Κάλεσμα στην απεργιακή συγκέντρωση στο Σύνταγμα απευθύνει η ΟΒΣΑ, τονίζοντας πως οι επαγγελματίες θα στείλουν ηχηρό μήνυμα ενάντια στην πολιτική που τους αφανίζει για τα κέρδη των λίγων, «ενάντια στη βαρβαρότητα, στα γεράκια του πολέμου».

Σε κατάθεση στεφάνων καλεί το ΠΑΜΕ τα συνδικάτα, τους μαζικούς φορείς, τους εργαζόμενους και τη νεολαία την Πέμπτη 30 Απρίλη στις 6 μ.μ., με σημείο συνάντησης το πάρκο δίπλα από το ξενοδοχείο «Κάραβελ», ώστε με πορεία να φτάσουν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Κυριακή 26 Απρίλη:

- Ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας καλεί στη Γενική του Συνέλευση, στις 11 π.μ. στα γραφεία του (Αγ. Φιλοθέης 5β, Αθήνα).

- Ο Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας καλεί σε Γενική Συνέλευση στις 6.30 μ.μ. στα γραφεία του ΣΕΑ.

- Το Συνδικάτο Ταχυδρομείων - Ταχυμεταφορών (ΣΕΤΤΑ) καλεί σε σύσκεψη στις 10.30 π.μ. στα γραφεία του Συλλόγου Συνταξιούχων πρώην ΔΕΚΟ (Χαλκοκονδύλη 37, Αθήνα).

- Το Συνδικάτο Ηλεκτρολόγων ν. Αττικής καλεί σε Γενική Συνέλευση στις 10 π.μ. στα γραφεία του (Βερανζέρου 1, 2ος όροφος).

- Το Σωματείο Εργαζομένων στη Λειτουργία του Μετρό Θεσσαλονίκης καλεί στη Γενική του Συνέλευση.

Μπροστά στην Πρωτομαγιά, εργατικά σωματεία και φορείς ξεδιπλώνουν και μια πολύμορφη πολιτιστική δραστηριότητα με μια σειρά εκδηλώσεις:

- Το Κλαδικό Συνδικάτο Χημικής Βιομηχανίας ν. Αττικής οργανώνει συγκεντρώσεις εργαζομένων και ομιλίες τη Δευτέρα 27 Απρίλη στη 1 μ.μ. στο εργοστάσιο της «Flora», την Τρίτη 28 Απρίλη στις 2.15 μ.μ. στο εργοστάσιο του «Παπουτσάνη» και την Πέμπτη 30 Απρίλη στις 2.30 μ.μ. στο εργοστάσιο της «Μινέρβα».

- Στην Πάτρα, το Εργατικό Κέντρο θα προβάλει την ταινία «Το τελευταίο σημείωμα» του Παντελή Βούλγαρη την Κυριακή 26 Απρίλη, στις 7 μ.μ. στον χώρο του Στεκιού Νεολαίας, στα γραφεία του Εργατικού Κέντρου.

- Στο Ναύπλιο θα γίνει συναυλία - αφιέρωμα την Κυριακή 26 Απρίλη, στις 8 μ.μ. στο λιμάνι.

- Στη Νάουσα, το Εργατικό Κέντρο Ημαθίας «Γιώργος Βουτυράς» οργανώνει διήμερο εκδηλώσεων το Σάββατο 25 και την Κυριακή 26 Απρίλη για τα 80 χρόνια από τη δολοφονία του πρώτου προέδρου του, Γιώργου Βουτυρά. Το πρόγραμμα: Σάββατο στις 6 μ.μ. εκδήλωση στο κτίριο του Εργατικού Κέντρου. Κυριακή ιστορικός περίπατος στις βιομηχανίες κλωστοϋφαντουργίας και ξενάγηση στο Μουσείο Βιομηχανικής Κληρονομιάς.

- Στην Κόρινθο θα γίνει προβολή ταινίας το Σάββατο 25 Απρίλη στις 7 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο.

Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τους 18 αγωνιστές που εκτελέστηκαν από τους ναζί κατακτητές τον Απρίλη του 1944 στο Χρισσό, στο Γιοφύρι του Πασχάλη, διοργανώνουν την Κυριακή 26 Απρίλη στις 10.30 π.μ. το Παράρτημα Φωκίδας της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ και η Τομεακή Επιτροπή Φωκίδας του ΚΚΕ. Στην εκδήλωση θα παρευρεθεί ο ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος Δημήτρης Κουτσούμπας.

Μελετώντας την έκδοση, ο αναγνώστης θα έρθει σε επαφή με ένα πρωτότυπο υλικό που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων βιογραφικά στοιχεία των εκτελεσμένων, φωτογραφίες και ντοκουμέντα από την αγωνιστική, αλύγιστη διαδρομή τους μέχρι το εκτελεστικό απόσπασμα. Πρόκειται για στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί τα προηγούμενα χρόνια και συμπληρώθηκαν αυτές τις μέρες με τη συνεισφορά απογόνων των αγωνιστών.

Κάθε ψηφίδα από τη ζωή και δράση των 200 που παρατίθεται στην έκδοση, συνθέτει τις συγκλονιστικές εικόνες που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, ηλεκτρίζοντας χιλιάδες λαού. Αποτυπώνουν την αφοβία και την τόλμη τους, που σφυρηλατήθηκαν μέσα από σκληρούς ταξικούς αγώνες.

Στην εισαγωγή της έκδοσης τονίζεται: «Στις 14 Φλεβάρη 2026, μια είδηση συντάραξε όλη την Ελλάδα, ήρθαν στο φως οι φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944. Η είδηση διαδόθηκε στα πέρατα της Γης.

Η εικόνα των 200 να αντικρίζουν τον θάνατο με βλέμμα καθαρό, λεβεντόκορμοι και ψηλομέτωποι - παρά τις τόσες κακουχίες και τους βασανισμούς στα κάτεργα του ελληνικού αστικού κράτους και των Γερμανών κατακτητών - προκάλεσε δέος και θαυμασμό.

Στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε - του φουντώματος όλο και περισσότερων πολεμικών εστιών και της κλιμάκωσης του κινδύνου ενός νέου γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου - οι εικόνες αυτές μίλησαν στη συνείδηση, στις καρδιές των λαϊκών ανθρώπων, ψήλωσαν το μπόι των κομμουνιστών.

Οι φωτογραφίες ήρθαν την κατάλληλη ώρα, απαντώντας με τον τρόπο τους στις αντιδραστικές θεωρίες των δύο άκρων που επιχειρούν να εξισώσουν τον ναζισμό - φασισμό, οι οποίοι αποτελούν μορφή της καπιταλιστικής εξουσίας, με το ταξικά αντίθετό του, τον σοσιαλισμό, τη ναζιστική Βέρμαχτ με τον απελευθερωτή Κόκκινο Στρατό. Απαντούν στην εγχώρια εφαρμογή της ανιστόρητης αστικής ιδεοληψίας που θέλει να εξισώσει το ηρωικό ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με τα Τάγματα Ασφαλείας. Ο λαός ξέρει πως ό,τι γράφτηκε με αίμα, δεν σβήνει με βρώμικο μελάνι.

Οι φωτογραφίες, με τον βαθύ συμβολισμό τους, ήρθαν την κατάλληλη ώρα ως πηγή έμπνευσης και δύναμης για την ταξική πάλη σήμερα, για τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες, αλλά και για όλο τον λαό που στενάζει και καλείται να κάνει ακόμα μεγαλύτερες θυσίες για την πολεμική οικονομία και προετοιμασία πριν συρθεί σε νέα ιμπεριαλιστικά σφαγεία».

Οι Οργανώσεις του Κόμματος και της ΚΝΕ ρίχνονται με ενθουσιασμό και αυταπάρνηση στη μάχη της πανεξόρμησης, τιμώντας και με αυτόν τον τρόπο τους ήρωες του Κόμματος και του λαού μας. Στόχος είναι να φτάσει η εφημερίδα στους χιλιάδες που συγκινήθηκαν, εξέφρασαν τον θαυμασμό τους από τη δημοσιοποίηση των συγκλονιστικών ντοκουμέντων.

Ο πήχης της διακίνησης μπαίνει ψηλά, με τις ΚΟΒ και τις ΟΒ σε ετοιμότητα να εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια. Σχεδιάζουν τη διακίνηση άνθρωπο τον άνθρωπο, εντάσσουν σε αυτή την προσπάθεια φίλους και οπαδούς, πολλαπλασιάζοντας την εμβέλειά τους, καταρτίζουν ένα πυκνό πρόγραμμα εξορμήσεων προκειμένου να «οργώσουν» χώρους δουλειάς και γειτονιές.

Πρόσθετη ώθηση δίνει η άμιλλα μεταξύ των Οργανώσεων, παίρνοντας τη σκυτάλη από την αντίστοιχη με θετικά αποτελέσματα από τη διακίνηση της Πολιτικής Απόφασης του 22ου Συνεδρίου.

Οι εργάτες και οι εργάτριες του Σικάγο πάλεψαν για να επιβάλουν το 8ωρο. Και συνάντησαν την καταστολή και τη βία των καπιταλιστών.

«Κρεμάστε τους πρώτα κι ύστερα τους δικάζετε».

Αυτή ήταν η αξίωση κράτους και αφεντικών. Οι εργάτες αψήφησαν την κρεμάλα και βγήκαν νικητές, γιατί ο αγώνας τους έβγαλε ρίζες.

Τραγουδώντας και αψηφώντας τον θάνατο, μια άλλη Πρωτομαγιά, εκείνη του 1944, οδηγήθηκαν στο απόσπασμα οι 200 κομμουνιστές ήρωες στην Καισαριανή.

Φέτος για πρώτη φορά μπορέσαμε και είδαμε με τα μάτια μας την αγέρωχη και ηρωική τους περπατησιά, την άφοβη στάση τους απέναντι στο απόσπασμα.

Οι 200 ήταν αγωνιστές βγαλμένοι μέσα από τα σπλάχνα του λαού μας. Ηταν άξια μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, που έδωσαν όλες τους τις δυνάμεις στην πάλη ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ηταν εργάτες αγωνιστές, συνδικαλιστές, πρόεδροι και στελέχη Συνδικάτων και Ομοσπονδιών που πάλεψαν για χρόνια ενάντια στο αστικό κράτος και στη μεταξική δικτατορία, ενάντια στη ναζιστική κατοχή.

Βρισκόμαστε εδώ γιατί στεκόμαστε στους ώμους αυτών των γιγάντων.

Παίρνουμε τη σκυτάλη!

Δυναμώνουμε τους σύγχρονους μεγάλους αγώνες των εργαζομένων για να γίνει παρελθόν το σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς, που οι ίδιες του οι αντιθέσεις αποδεικνύουν ότι δεν είναι παντοδύναμο.

Η φετινή Πρωτομαγιά βρίσκει τον λαό μας και τους λαούς όλου του κόσμου μέσα στη δίνη των ιμπεριαλιστικών πολέμων και ανταγωνισμών.

Η μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα εκδηλώνεται με πολλαπλές συγκρούσεις, εμπορικούς πολέμους, οικονομικά μέσα και υβριδικές απειλές.

Ο κίνδυνος γενίκευσης του πολέμου μεγαλώνει, σε μια περίοδο που μαίνεται για τέσσερα και πλέον χρόνια ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία, που συνεχίζεται η σφαγή του παλαιστινιακού λαού στη Γάζα και οι πολεμικές εστίες πολλαπλασιάζονται. Για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο βρισκόμαστε τόσο κοντά σε έναν νέο, Γ' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο.

Ξέρουμε καλά ότι πίσω από τα παχιά λόγια των «εθνικών στόχων» βρίσκονται οι στόχοι του κεφαλαίου. Πολεμική εμπλοκή και μπίζνες πάνε μαζί. Κυβέρνηση και επιχειρηματικοί όμιλοι φτάνουν στο σημείο να μιλάνε για την κουλτούρα των «φέρετρων», «να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ». Αποκαλύπτεται ότι υπάρχουν δύο πατρίδες, η πατρίδα του κεφαλαίου και η πατρίδα του εργαζόμενου λαού.

Για να θησαυρίζουν οι Ελληνες εφοπλιστές από τα ναύλα που εκτοξεύονται σε κάθε αναταραχή, παίζουν τη ζωή τους «κορόνα - γράμματα» οι ναυτεργάτες.

Για να αναβαθμιστούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι στον ενεργειακό χάρτη, το ελληνικό κεφάλαιο σέρνει τη χώρα όλο και βαθύτερα στον ενεργειακό πόλεμο και στις πολεμικές συγκρούσεις.

Για να πλουτίζουν οι κατασκευαστικοί όμιλοι από τις «ευκαιρίες» της ανοικοδόμησης, στήνονται κερδοφόρα σχέδια πάνω στα συντρίμμια του πολέμου.

Υπηρετώντας αυτούς τους σχεδιασμούς, τα αστικά πολιτικά κόμματα στηρίζουν τις αποστολές των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων εκτός συνόρων, τις στρατηγικές συμφωνίες με το κράτος του Ισραήλ και τις ΗΠΑ, «ζεσταίνουν» τις μηχανές της πολεμικής οικονομίας στη χώρα μας και την ΕΕ, με προϋπολογισμούς εκατοντάδων δισ. ευρώ.

- Με μεγαλύτερες ανατιμήσεις στην Ενέργεια και στα είδη λαϊκής κατανάλωσης.

- Με πετσόκομμα δικαιωμάτων, συμπίεση μισθών και πολεμικές δαπάνες που χρυσοπληρώνει ο λαός.

- Με ένταση της εκμετάλλευσης και χτύπημα δικαιωμάτων, με την εργοδοσία και το κράτος των καπιταλιστών να ζητάνε νέες θυσίες στο όνομα των «έκτακτων συνθηκών».

Ο λαός δεν πρέπει να δείξει καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση της ΝΔ και στις άλλες πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν τις στρατηγικές επιλογές της.

Τώρα χρειάζεται να δυναμώσει ο εργατικός - λαϊκός αγώνας για:

- Την έξοδο της Ελλάδας από τον πόλεμο και την απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ με τον λαό νοικοκύρη στον τόπο του.

- Να ενισχυθούν ο προλεταριακός διεθνισμός και η αλληλεγγύη στους λαούς που γίνονται θύματα της πολεμικής μηχανής, η αλληλεγγύη στον ηρωικό λαό της Κούβας που βρίσκεται για ακόμη μια φορά στο στόχαστρο.

- Να κλείσουν τώρα η βάση της Σούδας και όλες οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις - ορμητήρια πολέμου και στόχος αντιποίνων, να επιστρέψει κάθε πολεμικό πλοίο και στρατιωτική μονάδα από ιμπεριαλιστικές αποστολές στο εξωτερικό.

- Να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής. Να καταργηθούν ο ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, ο ΕΦΚ και ο ΦΠΑ στην Ενέργεια. Κατάργηση του Χρηματιστηρίου Ενέργειας. Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, πλήρη και πραγματική επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Ο λαός έχει τη δύναμη να παρεμβαίνει, να βάζει εμπόδια, να ανοίγει αγωνιστικά δρόμο ρήξης και ανατροπής.

Είναι παραδείγματα απειθαρχίας, ταξικού αγώνα σε σύγκρουση με τις στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου.

Για να δυναμώνει το ρεύμα αμφισβήτησης, για να μη μένει ο λαός θεατής, αλλά να βάζει και τη δική του σφραγίδα στις εξελίξεις.

Η «ειρήνη» των καπιταλιστών είναι ένας διαρκής πόλεμος ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων. Σήμερα ζούμε στην εποχή των μεγάλων αντιθέσεων. Υπάρχουν όλες οι δυνατότητες να ζούμε καλύτερα. Αντί γι' αυτό βλέπουμε παντού η ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης, των επιτευγμάτων της σύγχρονης παραγωγής, να αξιοποιείται όχι για τις λαϊκές ανάγκες αλλά για το ξέφρενο κυνήγι του κέρδους, τους πολεμικούς ανταγωνισμούς και το παραπέρα ξεζούμισμα των εργαζομένων.

Για να μπορέσουν όλες αυτές οι δυνατότητες να αξιοποιηθούν προς όφελος του λαού πρέπει να βγει από τη μέση η «πηγή του κακού», η καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία.

Αυτή είναι η μήτρα της αδικίας, της εκμετάλλευσης, του πολέμου. Αυτή καθηλώνει τις αφάνταστες δυνατότητες που δημιουργούν καθημερινά οι εργαζόμενοι με την εργασία τους, με το μυαλό και τα χέρια τους.

Για την πολεμική προετοιμασία και το αδυσώπητο κυνήγι των κερδών, το κεφάλαιο και η εργοδοσία καλούν για άλλη μια φορά τους εργαζόμενους να δεχτούν πετσόκομμα μισθών και δικαιωμάτων χωρίς να βγάλουν άχνα.

Γι' αυτό πανηγύριζε η κυβέρνηση που με τη στήριξη της συνδικαλιστικής μαφίας της ΓΣΕΕ ψήφισε την «Κοινωνική Συμφωνία» της ντροπής, για το χτύπημα των κλαδικών Συμβάσεων, με στόχο να μπει φραγμός στις διεκδικήσεις των συνδικάτων και να συμπιεστούν οι κλαδικοί μισθοί στα επίπεδα του σημερινού άθλιου κατώτατου μισθού.

Γι' αυτό ψηφίστηκε το έκτρωμα του 13ωρου, που νομιμοποιεί και επεκτείνει την εργασιακή ζούγκλα, ανοίγει τον δρόμο για την παραπέρα εντατικοποίηση της εργασίας, με στόχο την ακόμα μεγαλύτερη αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.

140 χρόνια μετά τις μάχες για το 8ωρο θέλουν να γυρίσουμε στον εργασιακό μεσαίωνα, στη δουλειά ήλιο με ήλιο. Αν το 1886 το αίτημα των εργατών ήταν το 8ωρο, σήμερα η ανάπτυξη της παραγωγής, της επιστήμης, της τεχνολογίας σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να δουλεύουν λιγότερο, απολαμβάνοντας σταθερή και μόνιμη δουλειά, 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, δωρεάν Υγεία και Παιδεία, δικαίωμα στην αναψυχή, στον πολιτισμό, στη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή.

Η Πρωτομαγιά μάς διδάσκει ότι όλα όσα έχουν κατακτήσει οι εργαζόμενοι τα έχουν κατακτήσει με τους αγώνες τους. Αγώνες που βάζουν στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του.

Με την καθημερινή προσπάθεια χρειάζεται να πολλαπλασιαστούν οι εστίες αντίστασης. Για να διαμορφώνεται ένα μεγάλο, πανελλαδικό αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό κίνημα, που θα περνάει στην αντεπίθεση, θα συνενώνει την εργατική τάξη με τους βιοπαλαιστές αυτοαπασχολούμενους και αγρότες. Θα ανοίγει τον δρόμο για την ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος και του σημερινού σάπιου κράτους.

Αυτό το εχθρικό κράτος έχει φτιαχτεί για να προστατεύει μόνο την αδικία και το «δικαίωμα» των εκμεταλλευτών να τσακίζουν τη ζωή και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Γι' αυτό και δεν μπορεί ποτέ να υπηρετήσει το δίκιο του λαού. Τα σκάνδαλα είναι η άλλη όψη της «νόμιμης» ληστείας σε βάρος των εργαζομένων, σύμφυτα με την καπιταλιστική οικονομία, τους νόμους της αγοράς, το κέρδος και τον ανταγωνισμό.

Αυτήν την πραγματικότητα προσπαθούν να συσκοτίσουν τα μεγάλα λόγια των άλλων κομμάτων για το «κράτος δικαίου» και την «ευρωπαϊκή κανονικότητα». Σήμερα χρειάζεται εργατικό - λαϊκό κίνημα χειραφετημένο από το κράτος, την εργοδοσία και τους μηχανισμούς τους. Που να απορρίπτει τις παλιές και νέες αυταπάτες για τον δήθεν «εξανθρωπισμό» αυτού του βάρβαρου συστήματος, του καπιταλισμού.

Ενα τέτοιο ελπιδοφόρο βήμα ανάτασης και μάχης ήταν η μεγάλη Πανελλαδική Σύσκεψη 720 Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων και Σωματείων που οργάνωσε το ΠΑΜΕ στις 4 Απρίλη.

Είναι επίσης η ίδρυση δεκάδων νέων συνδικάτων, με την οργάνωση χιλιάδων εργαζομένων στις γραμμές τους.

Είναι η αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων σε μεγάλες Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα, σε δεκάδες πρωτοβάθμια σωματεία, ενάντια στις δυνάμεις του συμβιβασμού και της υποταγής, του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ.

Η σημερινή λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ θα πρέπει να γίνει συνολική αμφισβήτηση της κυρίαρχης πολιτικής, να μην εγκλωβιστεί στην αναμονή των κάθε λογής «σωτήρων» και δήθεν λύσεων «από τα πάνω», δηλαδή κυβερνητικών εναλλαγών στο πλαίσιο του καπιταλισμού, που απλά αναπαράγουν και δυναμώνουν τα αδιέξοδα της λαϊκής πλειοψηφίας.

Ο λαός έχει πείρα από αστικές κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων, αυτοδύναμες και συνεργασίας, κυβερνήσεις τεχνοκρατών και κυβερνήσεις «εθνικής ανάγκης».

Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Πλεύση Ελευθερίας, τα ακροδεξιά μορφώματα - οπαδοί του Τραμπ, όπως ο Βελόπουλος, τα υπό διαμόρφωση κόμματα όπως του Τσίπρα και άλλες «θολές» δυνάμεις, παρά τους αποπροσανατολιστικούς τους καβγάδες, μοιράζονται τις ίδιες επιλογές: Τις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, τους στόχους του κεφαλαίου.

Οταν χρειαστεί, θα μοιράσουν ρόλους κυβέρνησης και «βολικής» αντιπολίτευσης, ώστε συμπληρωματικά να προωθούν τη λεγόμενη «εθνική συναίνεση» και «πολιτική σταθερότητα», που για τον λαό σημαίνει μόνιμη αστάθεια και μεγάλες θυσίες.

Είναι ώρα ο λαός να δοκιμάσει τη δική του δύναμη. Να απορρίψει τις προσπάθειες εγκλωβισμού και να συναντηθεί με την ανατρεπτική πολιτική πρόταση του ΚΚΕ.

Η πάλη για τον Σοσιαλισμό και η πρόταση του ΚΚΕ αποτελούν τη μόνη ρεαλιστική απάντηση στις ανάγκες της εποχής.

- Με κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής - στη βιομηχανία, στα λιμάνια, στα εργοστάσια, στις μεταφορές - ώστε να υπηρετούνται οι ανάγκες της κοινωνίας και όχι τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών. Για να περάσει ο πλούτος στα χέρια αυτών που τον δημιουργούν.

- Με κεντρικό, επιστημονικό σχεδιασμό της οικονομίας, ώστε να αξιοποιούνται όλες οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας με γνώμονα τη βελτίωση της ζωής του λαού. Μόνο έτσι μπορούν να αντιμετωπιστούν οριστικά η ενεργειακή φτώχεια, η ανεργία και η ανασφάλεια, εξασφαλίζοντας σταθερή εργασία για όλους. Να αναπτυχθούν όλοι οι κρίσιμοι τομείς, από τη Μεταποίηση και την Ενέργεια μέχρι την αγροτική παραγωγή, τα τρόφιμα και τα ναυπηγεία, που σήμερα βρίσκονται δέσμιοι στο κυνήγι της κερδοφορίας, των στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου, στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

- Με την εξουσία να περνά στα χέρια της εργατικής τάξης και του λαού. Μια εξουσία που θα στηρίζεται πρώτα από όλα στους χώρους εργασίας, εκεί που οι εργαζόμενοι θα εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους, εκεί που οι αντιπρόσωποι αυτοί θα λογοδοτούν, δεν θα είναι αποσπασμένοι από τον λαό με ξεχωριστά προνόμια, θα ελέγχονται και θα ανακαλούνται από τους εργαζόμενους.

Σε μια τέτοια κοινωνία ο εργαζόμενος άνθρωπος βρίσκεται στο επίκεντρο, συμμετέχει ενεργά και δραστήρια στην οικοδόμηση της λαϊκής ευημερίας, στην οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας που θα βάλει οριστικά τέλος στην εκμετάλλευση και την κυριαρχία του κεφαλαίου, στην αδικία, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Για μια τέτοια κοινωνία παλεύουμε με όλες μας τις δυνάμεις!

Ζήτω η Πρωτομαγιά!

Ζήτω η εργατική τάξη!

θα συγκινήσει όλα τα έθνη!

Από τις μακριές και κουρασμένες ουρές

στα εργοστάσια και εργαστήρια,

απ' όλα τα πνιγηρά σιδηρουργεία,

και από τα ανήλιαγα ορυχεία...

Ελάτε να διεκδικήσουμε...

Οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες δουλειά

και οχτώ ώρες για ό,τι θέλει ο καθένας από μας!

Ζήτω η εργατιά,

που θα υψωθεί με δύναμη!

Είναι αυτή που έχει γεμίσει τον κόσμο με αφθονία,

και θα γεμίσει τον κόσμο με φως.

Συγκεντρώνει όλες τις δυνάμεις της

Και βαδίζει προς τη νίκη

με το λάβαρο των οκτώ ωρών.

Φωνάξτε, φωνάξτε στη συγκέντρωση,

μέχρι να συγκινηθεί όλος ο κόσμος.

Οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες δουλειά

και οχτώ ώρες για ό,τι θέλει ο καθένας από μας...

«Ο πρώτος καρπός του εμφυλίου πολέμου ήταν η ζύμωση για το οκτάωρο, που με ταχύτητα ατμομηχανής προχωρεί από τον Ατλαντικό ως τον Ειρηνικό Ωκεανό, από τη Νέα Αγγλία ως την Καλιφόρνια. Το πανεργατικό συνέδριο της Βαλτιμόρης (16 Αυγούστου 1866) διακηρύχνει: "Η πρώτη και μεγάλη απαίτηση της σημερινής εποχής για ν' απελευθερωθεί η εργασία αυτής της χώρας από την καπιταλιστική σκλαβιά, είναι η έκδοση ενός νόμου που θα καθορίζει ότι το 8ωρο θα αποτελεί την κανονική εργάσιμη ημέρα σ' όλες τις Πολιτείες της αμερικανικής Ενωσης. Είμαστε αποφασισμένοι να καταβάλουμε όλες μας τις δυνάμεις ώσπου να πετύχουμε αυτό το ένδοξο αποτέλεσμα"», Κ. Μαρξ: «Το Κεφάλαιο» (εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», τόμος Πρώτος, σελ. 314 - 315).

Τα γεγονότα που ακολούθησαν παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από το έργο των Ρίτσαρντ Ο. Μπόγιερ και Χέρμπερτ Μ. Μόρε, «Η άγνωστη Ιστορία του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ», (εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»):

«Παντού βλέπει κανείς αναταραχή για το οχτάωρο», έγραφε ο Τζον Σουίντον στην εφημερίδα του, στις 18 του Απρίλη 1886. Οι εργάτες διαδήλωναν και τραγουδούσαν από τη Νέα Υόρκη μέχρι το Σαν Φρανσίσκο. Οι εφημερίδες, ομόφωνα και με μικρές διαφοροποιήσεις, δήλωναν ότι το κίνημα ήταν «κομμουνιστικό, ανατριχιαστικό και αχαλίνωτο». Δήλωναν ότι θα έφερνε «μείωση μισθών, φτώχεια και κοινωνική υποβάθμιση του αμερικανικού εργάτη», ενώ θα έσπρωχνε τους εργάτες σε «αλητεία και χαρτοπαιξία, βία, κραιπάλη και αλκοολισμό». Η «Νιου Γιορκ Τάιμς», στις 25 του Απρίλη 1886, χαρακτήρισε το κίνημα «αντιαμερικανικό», προσθέτοντας ότι «οι εργατικές αναταραχές προκαλούνται από ξένους»...

Οι εφημερίδες και οι βιομήχανοι διέδιδαν ότι η 1η του Μάη ήταν η ημερομηνία που θα γινόταν μια κομμουνιστική εργατική εξέγερση, σύμφωνα με το μοντέλο της Παρισινής Κομμούνας. Ο Μέλβιλ Ε. Στόουν, διευθυντής της εφημερίδας «Σικάγο Ντέιλι Νιους» - η οποία χαρακτηριζόταν «η πιο κερδοφόρα έκδοση δυτικά της Νέας Υόρκης» - έλεγε ότι «εύκολα προβλέπεται επανάληψη των ταραχών της Παρισινής Κομμούνας», για την 1η Μάη 1886. Στο φύλλο της μέρας εκείνης, η εφημερίδα του Σικάγου «Ιντερ Οσεαν» ανακοίνωνε: «Οι σοσιαλιστές ταραχοποιοί δήλωσαν με καμάρι ότι θα χρησιμοποιήσουν τη διαδήλωση για το οχτάωρο προς όφελός τους... Εγινε γνωστό ότι φτάνουν σήμερα στο Σικάγο μερικοί από τους πιο ικανούς καθοδηγητές του σοσιαλιστικού κινήματος»...

Ηταν Σάββατο, εργάσιμη μέρα. Ομως οι εργάτες γελώντας, κουβεντιάζοντας και ντυμένοι με τα καλά τους, κατευθύνονταν μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους στη λεωφόρο Μίτσιγκαν. Ο δρόμος είχε αποκτήσει ατμόσφαιρα γιορτής...

Εξω από τον κύριο όγκο της διαδήλωσης και στους γειτονικούς δρόμους ήταν παραταγμένοι λόχοι αστυνομικών και ειδικών δυνάμεων, έτοιμοι να επιβάλουν «τον νόμο και την τάξη». Σε στρατηγικά σημεία, στις στέγες, ήταν μαζεμένοι αστυνομικοί, Πίνκερτον¹ και αξιωματικοί της εθνοφρουράς, κρατώντας όπλα και άλλα σύνεργα πολέμου.

Στους στρατώνες, 1.350 εθνοφρουροί με στολή, οπλισμό και πολυβόλα περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν. Σε ένα κεντρικό κτίριο γραφείων μαζεύτηκαν ηγετικά στελέχη της Επιτροπής Πολιτών. Συνεδρίαζαν όλη την ημέρα και έπαιρναν αναφορές από έξω για την επικείμενη σύγκρουση. Αυτοί ήταν το γενικό επιτελείο που συντόνιζε τη μάχη για τη διάσωση του Σικάγο από το κομμουνιστικό οχτάωρο...

«Στην πόλη μας υπάρχουν δύο επικίνδυνοι κακοποιοί, δύο ακαμάτηδες δειλοί που πάνε να δημιουργήσουν φασαρίες. Ο ένας λέγεται Πάρσονς, ο άλλος Σπάις...

Θυμηθείτε τα ονόματά τους σήμερα. Παρακολουθήστε τους. Θεωρήστε τους προσωπικά υπεύθυνους για όποια φασαρία δημιουργηθεί. Τιμωρήστε τους παραδειγματικά αν σημειωθούν ταραχές!».

Η διαδήλωση άρχιζε, οι χιλιάδες ξεκινούσαν την πορεία και ο καθένας ένιωθε μέσα του τη δύναμη, την τεράστια δύναμη της αλληλεγγύης... Ολοι αποφασισμένοι στη διεκδίκηση του οχτάωρου.

Ο Πάρσονς βάδιζε κοντά στην κεφαλή της πορείας... Η πορεία κατευθύνθηκε προς τη λίμνη Φροντ, όπου θα γίνονταν ομιλίες στα Αγγλικά, τα Τσέχικα, τα Γερμανικά και τα Πολωνικά. Ο Πάρσονς μίλησε για την ακατανίκητη δύναμη της ενωμένης εργατικής τάξης. Ο Σπάις, τριάντα ενός χρόνων, εκδότης της γερμανόφωνης εργατικής εφημερίδας «Αρμπάιτερ - Τσάιτουνγκ» και εξίσου εύγλωττος στη μητρική του γλώσσα και στα Αγγλικά, ήταν πολύ αγαπητός στους συγκεντρωμένους... Καθώς τα χειροκροτήματα για τον Σπάις έσβηναν, η Πρωτομαγιά ανήκε πια στο παρελθόν.

Δεν έγινε αιματοχυσία, ούτε επαναλήφθηκε η Παρισινή Κομμούνα... Ο Τύπος με απολογητικό ύφος άρχισε να μετριάζει τις βίαιες προβλέψεις του... Το Σικάγο τώρα ένιωθε κάπως εξαπατημένο με την ειρηνική διαδήλωση. Η επόμενη μέρα ήταν Κυριακή και ο Πάρσονς πήγε στο Σινσινάτι για να μιλήσει σε μια συγκέντρωση. Τη Δευτέρα η απεργία απλώθηκε και πολλές χιλιάδες εργατών του Σικάγου κατάκτησαν το οχτάωρο, ενώ η Επιτροπή Πολιτών εξακολουθούσε να υποστηρίζει ότι κάτι έπρεπε να γίνει.

Την ώρα που έκλεινε το εργοστάσιο, ένα μεγάλο πλήθος εργατών περίμενε να βγουν οι απεργοσπάστες. Τότε, ξαφνικά, τα όπλα των αστυνομικών στράφηκαν κατά πάνω τους. Εκείνοι υποχώρησαν και έκαναν να φύγουν, όταν η αστυνομία, σύμφωνα με έναν αυτόπτη μάρτυρα, «άρχισε να πυροβολεί τους εργάτες πισώπλατα. Μερικοί άντρες και αγόρια σκοτώθηκαν καθώς έτρεχαν να φύγουν». Οι νεκροί ήταν έξι. Ο Σπάις, που μιλούσε εκεί κοντά σε συγκέντρωση απεργών εργατών ξυλουργείων, είδε τη σφαγή και το ανέφερε στους συντρόφους του.

Αποφασίστηκε να οργανωθεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την αστυνομική βία, το επόμενο βράδυ στην πλατεία Χεϊμάρκετ...

Ο Πάρσονς είχε γυρίσει από το Σινσινάτι με ακμαίο ηθικό και ενθουσιασμένος από τα νέα ότι χιλιάδες εργάτες σε όλη τη χώρα κατακτούσαν το οχτάωρο. Αφού ετοίμασε λεπτομερειακή αναφορά για το ταξίδι του, το μεσημέρι και ενώ έτρωγαν στο σπίτι τους της οδού Ιντιάνα, η Λούσι του είπε για τη συγκέντρωση στη Χεϊμάρκετ, αλλά πρόσθεσε ότι την Κυριακή, όσο έλειπε, εκείνη συναντήθηκε με γυναίκες ράφτρες που ήθελαν να οργανωθούν. Ο Πάρσονς, ενθουσιασμένος από αυτή την προοπτική, αποφάσισε να μην πάει στη Χεϊμάρκετ, αλλά να συναντηθεί με τον Σαμ Φίλντεν και άλλα στελέχη του Συνδέσμου Εργαζομένων, στο γραφείο της Αλάρμ, στην Πέμπτη Λεωφόρο 107, για να ασχοληθούν με την οργάνωση των γυναικών...

Η έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής»

Το πλήθος δεν έφτανε να γεμίσει την πλατεία, γι' αυτό ο Σπάις, που είχε πάει πρώτος, έσπρωξε ένα άδειο βαγόνι στη γωνία του λιθόστρωτου δρόμου, μισό τετράγωνο πιο πέρα, για να το χρησιμοποιήσουν σαν εξέδρα οι ομιλητές. Εκεί κοντά βρισκόταν το αστυνομικό τμήμα της οδού Ντεπλέν, με διευθυντή τον αστυνόμο Τζον Μπόνφιλντ, που είχε παρατσούκλι «Γκλόμπερ», όπου 180 αστυφύλακες ήταν σε ετοιμότητα για να κάνουν επίθεση στους συγκεντρωμένους αν το καλούσε η περίσταση. Αυτό δεν το ήξερε ο Σπάις, όπως δεν ήξερε και ότι μέσα στο πλήθος ήταν ο δήμαρχος Κάρτερ Χάρισον.

Ο Σπάις μιλούσε από το βαγόνι, όταν είδε τον Πάρσονς να φτάνει μαζί με τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Τον είδε και ο κόσμος και ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Ο Πάρσονς έβαλε την οικογένειά του σε ένα άλλο άδειο βαγόνι, πήγε στην αυτοσχέδια εξέδρα, σκαρφάλωσε και άρχισε την ομιλία του. «Δεν βρίσκομαι εδώ για να ξεσηκώσω κανέναν», είπε, «αλλά για να πω τα πράγματα έτσι όπως έχουν».

Ο δήμαρχος του Σικάγου απομακρύνθηκε από το ακροατήριο, πήγε στο αστυνομικό τμήμα και είπε στον αστυνόμο Μπόνφιλντ ότι η συγκέντρωση ήταν ειρηνική, γι' αυτό, είπε, δεν χρειάζονταν οι αστυφύλακες της επιφυλακής και μπορούσαν να επιστρέψουν στα κανονικά καθήκοντά τους.

Η ομιλία του Πάρσονς τέλειωσε στις δέκα. Φυσούσε κιόλας ένας παγωμένος άνεμος από τη μεριά της λίμνης και έπεφταν λίγες σταγόνες βροχής. Ερχόταν καταιγίδα. Πολλοί είχαν φύγει. Τώρα μιλούσε ο Σαμ Φίλντεν, αλλά ο Πάρσονς πήρε τη γυναίκα του και τα παιδιά του από το βαγόνι, όπου τους είχε αφήσει, και με μερικούς άλλους μπήκαν σ' ένα μπαρ, στου Ζεπφ, στη γωνία. Μετά από λίγο η παρέα γελούσε και έλεγε ιστορίες με ένα ποτήρι μπίρα στο χέρι, ενώ έξω ο Φίλντεν συνέχιζε την ομιλία του μπροστά στο πλήθος, που ολοένα μίκραινε.

«Είναι αλήθεια ή όχι», έλεγε, «ότι δεν εξουσιάζουμε την ίδια μας τη ζωή, ότι άλλοι διαμορφώνουν τις συνθήκες ύπαρξής μας, ότι...». Ξαφνικά φωνές ακούστηκαν: «Προσοχή! Η αστυνομία!». Από το τέρμα του δρόμου φάνηκαν οι 180 αστυφύλακες σε στρατιωτικό σχηματισμό, με τα γκλομπ στα χέρια. Επικεφαλής ήταν ο αστυνόμος Μπόνφιλντ και ο αστυνόμος Γουόρντ. Ο κόσμος άρχισε να τρέχει. Ο Γουόρντ σταμάτησε μπρος στο βαγόνι και είπε στον κατάπληκτο Φίλντεν: «Εν ονόματι του λαού της πολιτείας του Ιλινόις, διατάζω να διαλυθεί αμέσως και ειρηνικά αυτή η συγκέντρωση».

«Μα, αστυνόμε», είπε ο Φίλντεν με σβησμένη φωνή, «είμαστε ειρηνικοί».

Για μια στιγμή έγινε σιωπή. Μέσα στη νύχτα ακουγόταν ο θόρυβος των ποδιών που έτρεχαν. Ξαφνικά ένα κόκκινο φως έλαμψε και ακούστηκε μια τρομερή έκρηξη. Κάποιος είχε ρίξει μια βόμβα. Ακολούθησε φοβερή σύγχυση. Η αστυνομία πυροβολούσε άγρια προς όλες τις κατευθύνσεις, άνθρωποι έπεφταν στη γη, πολλοί είχαν τραυματιστεί, άλλοι έτρεχαν, έβριζαν, βογκούσαν καθώς τους ποδοπατούσαν ή τους χτυπούσαν με τα γκλομπ οι μανιασμένοι αστυνομικοί, ένας από τους οποίους είχε σκοτωθεί και εφτά ήταν βαριά τραυματισμένοι.

Την άλλη μέρα το Σικάγο και όλη η χώρα είχαν μεταμορφωθεί σε ένα τέρας που διψούσε για εκδίκηση. «Με την έκρηξη της βόμβας», γράφει ο Ντέιβιντ στην αναφορά του στα γεγονότα της Χεϊμάρκετ, «ο Τύπος έχασε και το τελευταίο ίχνος αντικειμενικότητας... Ενας χαρακτηριστικός τίτλος ούρλιαζε: "ΤΩΡΑ ΑΙΜΑ!.." Μια βόμβα που ρίχτηκε στις γραμμές της αστυνομίας εγκαινιάζει το έργο του θανάτου».

Η «Νιου Γιορκ Τρίμπιουν» έγραφε:

«...ο όχλος έμοιαζε να έχει χάσει τα λογικά του, διψούσε για αίμα. Μένοντας σταθερά στη θέση, έριξε καταιγισμούς πυρών στους αστυνομικούς».

Από την αρχή κιόλας, πολλοί σκέφτηκαν ότι η βόμβα ήταν έργο προβοκατόρων και αργότερα αυτή η υπόθεση υποστηρίχτηκε εν μέρει και από την αστυνομία. Το πρωί όμως της 5ης του Μάη, αλλά και πολλές μέρες αργότερα, δεν ήταν φρόνιμο να εκφράζονται τέτοιες σκέψεις. «Συνάντησα πολλές παρέες και άκουσα τις συζητήσεις τους γύρω από τα γεγονότα της προηγούμενης νύχτας», γράφει ένας κάτοικος του Σικάγο εκείνης της εποχής. «Ολοι ήταν σίγουροι ότι δράστες του φοβερού εγκλήματος ήταν οι ομιλητές της συγκέντρωσης και άλλοι υποκινητές των εργατών. "Κρεμάστε τους πρώτα και μετά τους δικάζετε", ήταν μια φράση που άκουγα συνέχεια... Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη από θυμό, φόβο και μίσος».

Οι εφημερίδες της χώρας δήλωναν με ένα στόμα ότι δεν είχε σημασία αν ο Πάρσονς, ο Σπάις και ο Φίλντεν είχαν βάλει τη βόμβα ή όχι. Επρεπε να κρεμαστούν για τις πολιτικές απόψεις τους, για τα λόγια τους και τη γενική δραστηριότητά τους. Οσο περισσότεροι ταραχοποιοί παραδίνονταν στον δήμιο, τόσο το καλύτερο. «Το αίσθημα δικαιοσύνης του λαού», έλεγε η «Σικάγο Τρίμπιουν», «απαιτεί οι Ευρωπαίοι δολοφόνοι Ογκαστ Σπάις, Μάικλ Σβαμπ (ένα άλλο μέλος του Διεθνούς Συνδέσμου Εργαζομένων) και Σάμιουελ Φίλντεν να συλληφθούν, να δικαστούν και να απαγχονιστούν για φόνο... Απαιτεί ακόμα να συλληφθεί ο εγκληματίας Α. Ρ. Πάρσονς, που ντρόπιασε τη χώρα με τη γέννησή του σ' αυτήν, να δικαστεί και να απαγχονιστεί για φόνο»...

21 Ιούνη του 1886 ξεκινά η δίκη - παρωδία με δικαστή τον Τζόζεφ Ε. Γκάρι...

11 Νοέμβρη του 1887, οι Πάρσονς, Σπάις, Φίσερ και Εγκελ οδηγούνται στην αγχόνη...

«Αν σας περνάει η ιδέα στα σοβαρά πως με τις κρεμάλες σας μπορείτε να σταματήσετε το κίνημα που εξωθεί εκατομμύρια γονατισμένων από την καταπίεση εργατών στην εξέγερση, είστε, μα την αλήθεια, "πτωχοί τω πνεύματι"», τα λόγια του Σπάις στο δικαστήριο, τα οποία δικαίωσε η ίδια η πάλη των εργατών.

Η απεργία της 1ης Μάη του 1886 είχε ως αποτέλεσμα 185.000 εργάτες να κερδίσουν το 8ωρο και τουλάχιστον 200.000 εργάτες να μειώσουν τον χρόνο εργασίας τους από τις 12 στις 10 και 9 ώρες. Σε πολλές περιοχές κερδήθηκε η ημιαργία του Σαββάτου και αρκετές βιομηχανίες σταμάτησαν την κυριακάτικη εργασία. Ετσι, το 1889 στο Ιδρυτικό της Συνέδριο, η Β' Διεθνής αποφάσισε τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς ως παγκόσμιας ημέρας εργατικών διεκδικήσεων.

Σημείωση:

1. Ιδιωτικό πρακτορείο ασφάλειας που δημιουργήθηκε το 1850 στις ΗΠΑ από τον Αλαν Πίνκερτον. Υπήρξε ο μεγαλύτερος ιδιωτικός παρακρατικός οργανισμός στον κόσμο με αντισυνδικαλιστική και απεργοσπαστική δράση.