Στην Ερώτηση που κατέθεσαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή οι ευρωβουλευτές του Κόμματος, Κώστας Παπαδάκης και Λευτέρης Νικολάου - Αλαβάνος, σημειώνουν:

«Το πάνδημο αίτημα του ελληνικού λαού, μεταξύ των οποίων και των συγγενών των εκτελεσμένων για να επιστρέψουν οι φωτογραφίες αυτές και να αποδοθούν στον ελληνικό λαό ως πηγή ιστορικής γνώσης, ήταν αυτό που επέβαλε την απόσυρσή τους από την αγορά και την επιβεβαίωση της γνησιότητάς τους. Η εξέλιξη αυτή φέρνει στην επιφάνεια και το γεγονός ότι ιστορικά ντοκουμέντα της αντιφασιστικής πάλης των λαών και πειστήρια των ναζιστικών εγκλημάτων βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και στο εμπόριο.

Η δημοσιοποίηση αυτών των ντοκουμέντων αποτελεί συντριπτική και αποστομωτική απάντηση προς τους κάθε είδους αναθεωρητές της Ιστορίας και υποστηρικτές της θεωρίας των ''δύο άκρων'', ανάμεσά τους και την ΕΕ, που επιχειρούν να εξισώσουν τον κομμουνισμό με το φασιστικό τέρας. Επιχειρούν να βάλουν στο ίδιο τσουβάλι τους εκτελεσμένους με τους εκτελεστές, τους στυγερούς ναζί δολοφόνους των λαών με τα απελευθερωτικά κινήματα, με όσους πολέμησαν στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες ενάντια στον ναζισμό και στο εκμεταλλευτικό σύστημα, που τον γεννά και τον θρέφει.

Η ΕΕ πρωταγωνιστεί σε αυτήν την ανιστόρητη επιχείρηση, με αντικομμουνιστικά ψηφίσματα, διακηρύξεις και ''φιέστες'', έχοντας καθιερώσει και την ''Ευρωπαϊκή μέρα καταπολέμησης των ολοκληρωτικών καθεστώτων'' και ταυτίζοντας ανιστόρητα τον κομμουνισμό με τον φασισμό. Πρόκειται για μια εκστρατεία στηριγμένη στην παραχάραξη της Ιστορίας, που έχει διαψευστεί ήδη εδώ και χρόνια, με αναρίθμητα ιστορικά ντοκουμέντα, μαρτυρίες και επιστημονικά αδιαμφισβήτητες ιστορικές μελέτες, πάνω από όλα από την ίδια την ιστορική λαϊκή συνείδηση. Τα ντοκουμέντα που μόλις δημοσιοποιήθηκαν επιβεβαιώνουν αυτήν την ιστορική αλήθεια, που είναι γραμμένη με το ίδιο το αίμα των λαών».

Με βάση τα παραπάνω, οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ ρωτούν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή «πώς τοποθετείται στο γεγονός ότι:

• Η δημοσιοποίηση των συγκλονιστικών ντοκουμέντων για τους 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή τεκμηριώνει για μια ακόμα φορά ότι δεν είναι δυνατόν να εξισώνονται οι εκτελεστές εγκληματίες ναζί με τους εκτελεσμένους - θύματά τους, τους κομμουνιστές που πρωταγωνίστησαν στον απελευθερωτικό αγώνα του ελληνικού λαού ενάντια στη ναζιστική κατοχή και τις φασιστικές θηριωδίες σε βάρος του.
• Με την επίκληση τέτοιων ανιστόρητων θεωριών και ιδεολογημάτων ''ξεπλένονται'' οι ναζιστικές κτηνωδίες, με συνέπεια, μεταξύ άλλων, το γερμανικό κράτος να αρνείται προκλητικά εδώ και 81 ολόκληρα χρόνια μετά το τέλος του Β' ΠΠ να αποδώσει στην Ελλάδα τις πολεμικές επανορθώσεις - αποζημιώσεις για τα χρόνια της ναζιστικής κατοχής, και με αποτέλεσμα οι δίκαιες αξιώσεις του ελληνικού λαού να παραμένουν ανεκπλήρωτες, κάτι για το οποίο η ΕΕ είναι υποχρεωμένη να τοποθετηθεί».

Με κείμενο υπογραφών εργαζόμενοι στα ΜΜΕ καλούν «το υπουργείο Πολιτισμού, το υπουργείο Εσωτερικών και τη Βουλή των Ελλήνων να ολοκληρώσουν όλες τις απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να αποκτηθούν και τα φωτογραφικά αρχεία» που αποτυπώνουν τις τελευταίες στιγμές 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν από τους ναζί και «να αποδοθούν στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του δήμου Καισαριανής, στον δήμο Χαϊδαρίου, αλλά και στο ΚΚΕ, για να είναι προσιτά σε όλο τον λαό και να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο».

Στο κείμενο σημειώνεται μεταξύ άλλων για τα συγκλονιστικά ντοκουμέντα:

«Με κομμένη την ανάσα βλέπουμε να μας κοιτούν στα μάτια "όσοι έδωσαν χαμόγελο απέναντι στην κάννη". Πολλοί από εμάς μάλιστα προσπαθούμε ακούραστα μέσα από τη δουλειά μας να φωτίσουμε την ιστορία των 200 ηρώων, να μιλήσουμε για αυτούς, εμπνεόμενοι από τη θυσία τους. Κάνουμε και πάλι τη διαδρομή Χαϊδάρι - Καισαριανή, προσπαθώντας να διαβάσουμε τα σημειώματα, να ακούσουμε το τραγούδι τους. Με τα ρεπορτάζ και την έρευνά μας επιδιώκουμε το παράδειγμά τους να γίνει γνωστό σε όλο τον ελληνικό λαό, να φτάσει σε κάθε σπίτι μέσα από τις εφημερίδες, τα ραδιόφωνα, την τηλεόραση και το διαδίκτυο.

Δουλειά μας είναι να λέμε την Αλήθεια, και η Αλήθεια που φωτίζεται από τις φωτογραφίες των 200 είναι ότι ο λαός μας έγραψε τις πιο λαμπρές, τις πιο φωτεινές στιγμές της Ιστορίας του όταν βάδισε στον δρόμο της Αντίστασης. Και η Αλήθεια αυτή είναι αδιαμφισβήτητη, όσο κι αν ορισμένοι προσπαθούν να την κοντύνουν για να χωρέσει στα δικά τους μέτρα.

Αυτή η Αλήθεια πρέπει να γίνει κτήμα του λαού μας. Οι 200 ήρωες γεννήθηκαν από τον λαό και στον λαό ανήκουν. Το ίδιο πρέπει να συμβεί με τα ντοκουμέντα της θυσίας τους. Ειδικά σε μια περίοδο δύσκολη, τώρα που τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν και το παράδειγμα της Αντίστασης του ελληνικού λαού μπορεί όχι μόνο να ζεστάνει τις καρδιές μας αλλά και να εμπνεύσει, να δείξει τον δρόμο».

• Η συγκέντρωση υπογραφών ηλεκτρονικά γίνεται στον σύνδεσμο https://www.ipetitions.com/petition/kaisariani

Κάλεσμα προς τα σχολεία, τους Συλλόγους Εκπαιδευτικών, τους Συλλόγους Γονέων, τα Συμβούλια Μαθητών, τους Πολιτιστικούς, Περιβαλλοντικούς και Αθλητικούς Συλλόγους, καθώς και σε κάθε άλλο μαζικό φορέα να οργανώσει επίσκεψη στο Μπλοκ 15, απευθύνει ο δήμος Χαϊδαρίου.

Συγκεκριμένα στο κάλεσμά του ο δήμος επισημαίνει τα εξής:

«Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν και οι οποίες απεικονίζουν τις τελευταίες στιγμές των 200 κομμουνιστών - κρατουμένων του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου, λίγο πριν την εκτέλεσή τους στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, αναδεικνύουν και πάλι - με τον πιο εμφατικό τρόπο - την ανάγκη ο λαός, η νεολαία να έρχονται σε επαφή με την αιματοβαμμένη Ιστορία των ηρώων τους και να αντλούν διδάγματα από αυτή.

Η δημοτική αρχή Χαϊδαρίου και τώρα και στην προηγούμενη θητεία της έχει συμβάλει ώστε όλο και περισσότεροι άνθρωποι να γνωρίσουν αυτή την Ιστορία, αναλαμβάνοντας μάλιστα την ξενάγηση στις εκατοντάδες επισκέψεις σχολείων και άλλων συλλόγων που έχουν πραγματοποιηθεί στο Μπλοκ 15, το οποίο ήταν το κτίριο των μελλοθανάτων του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου επί ναζιστικής κατοχής και σε αυτό κρατούνταν οι 200 κομμουνιστές, μέσα σε απάνθρωπες συνθήκες, πριν εκτελεστούν.

Θεωρούμε πως αυτή η επαφή με την Ιστορία πρέπει να γίνει ακόμα πιο πλατιά και να "αγκαλιάσει" όσο περισσότερους γίνεται, και γι' αυτό ο δήμος Χαϊδαρίου καλεί όλα τα σχολεία, Συλλόγους Εκπαιδευτικών, Συλλόγους Γονέων, Συμβούλια Μαθητών, Πολιτιστικούς, Περιβαλλοντικούς και Αθλητικούς Συλλόγους, καθώς και κάθε άλλο μαζικό φορέα της πόλης μας, να οργανώσει επίσκεψη στο Μπλοκ 15».

Για πληροφορίες από τον δήμο Χαϊδαρίου: 2132047204, 2132047215.

Με αφορμή τα συγκλονιστικά και μοναδικά ντοκουμέντα που ήρθαν στο φως τις τελευταίες μέρες και απεικονίζουν το μεγαλείο ψυχής των 200 αλύγιστων κομμουνιστών που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, Οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ καλούν αυτές τις ημέρες σε προβολές της ταινίας «Το τελευταίο σημείωμα» του Παντελή Βούλγαρη.

Σήμερα Πέμπτη

- Στο Κερατσίνι, στις 7 μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα Μερκούρη» (Εμ. Μπενάκη 70)

- Στη Λαμία, στις 7.30 μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο Λαμίας

Αύριο Παρασκευή

- Στη Καλαμάτα, στις 9 μ.μ. στον Πολυχώρο Δημιουργίας της ΚΝΕ «Μικρόβιο - Γ. Βουβαλέας» (Κουτσομητοπούλου 13).

Προβολές διοργανώνουν και μια σειρά σωματεία και φορείς όπως αύριο Παρασκευή στη Νίκαια, στις 7.30 μ.μ. στην Ενωση Ποντίων Νίκαιας - Κορυδαλλού (Κιλικίας 51, Νίκαια).

Επίσης, αύριο Παρασκευή η Κινηματογραφική Λέσχη Νέας Ιωνίας «Μπλόκο» προχωρά σε μια διπλή προβολή - φόρο τιμής της ταινίας «Το τελευταίο σημείωμα» στις 6.30 μ.μ. και 8.45 μ.μ., στον Δημοτικό Κινηματογράφο Ν. Ιωνίας «Αστέρας» (Ασκληπιού 4).

Επιθυμία της οικογένειας είναι τα αρχεία που έχει στην κατοχή της να εκτεθούν στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης στην Καισαριανή. Για πρώτη φορά δίνονται στη δημοσιότητα φωτογραφία του Ιωάννη Θεολόγου, πιστοποιητικό της επιτροπής κρίσεως σύμφωνα με τον Ν. 1285/1982 και βεβαίωση του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.

«Ηταν λίγος καιρός πριν από εκείνη τη ματωμένη Πρωτομαγιά του '44. Η Κλειώ από νωρίς ετοιμάστηκε να πάει στο επισκεπτήριο στο Χαϊδάρι να δει τον άντρα της. Ετοίμασε και τις δύο από τις τρεις κόρες της, τη μεγαλύτερη, την Βασιλική, και τη δεύτερη, την Φωτεινή. Η Φωτεινή σχεδόν δεν γνώριζε τον πατέρα της. Ηταν τεσσάρων χρονών όταν τον συνέλαβαν και τον πήγαν στην Ακροναυπλία. Εκείνη την ημέρα θα τον έβλεπε...

Εφτασαν στο Χαϊδάρι από την Κοκκινιά όπου έμεναν. Στην πύλη ήταν κόσμος πολύς που περίμενε να δει τους δικούς του ανθρώπους. Ηταν και ένας Γερμανός φρουρός πολύ ψηλός, σαν γίγαντας, που έφραζε την πύλη. Δεν άφηναν κανέναν να περάσει. Ο κόσμος διαμαρτυρόταν και φώναζε να τους αφήσουν έστω και λίγο να τους δουν. Κανένας δεν τους έλεγε γιατί τους απαγόρευαν το επισκεπτήριο.

Η Φωτεινή όμως έπρεπε να δει τον πατέρα της. Μέσα στη φασαρία των συγγενών, ξεγλίστρησε από το χέρι της μάνας της και όπως ήταν μικροκαμωμένη, περνάει κάτω από τα σκέλια του Γερμανού φρουρού και άρχισε να τρέχει με όλη της τη δύναμη μέσα στο στρατόπεδο και να φωνάζει τον πατέρα της.

- "Θέλω να δω τον μπαμπά μου, θέλω να δω τον Νικολόπουλο τον Γιάννη".

Ξαφνικά, κάποιος τη σταματάει και τη ρωτάει αγχωμένος:

- Ποιανού είσαι εσύ;

- Του Νικολόπουλου του Γιάννη, θέλω να τον δω.

Την παίρνει αγκαλιά του και τρέχει. Πίσω του τρέχουν και οι Γερμανοί φρουροί που προσπαθούν να πιάσουν τη μικρή που τόλμησε να εισβάλει στο στρατόπεδο! Ο άντρας φωνάζει δυνατά: "Πηγαίντε την στον Γιάννη τον Νικολόπουλο, είναι η κόρη του!". Και τότε σήκωσαν τη μικρή στα χέρια τους και ο ένας την έδινε στον άλλο σαν ανθρώπινη αλυσίδα μέχρι που έφτασε στο στενό κελί όπου ήταν ο πατέρας της. Θυμόταν ότι έτρεξε και τη γράπωσε στην αγκαλιά του! Τη γέμιζε φιλιά και το μόνο που θυμόταν μετά ήταν να της λέει: "Παιδί μου, Φωτούλα μου!".

Οι Γερμανοί που έφτασαν από πίσω, του έδωσαν χαριστικά πέντε λεπτά.

Στο μεταξύ, έξω από το στρατόπεδο, η μάνα και η αδελφή της Φωτεινής κλαίνε και φοβούνται να μην πάθει κακό το παιδί. Οταν τελικά αυτή βγήκε έξω, βρήκε τη μάνα της να κλαίει απαρηγόρητα, νομίζοντας πως δεν θα την ξαναδεί. Ρώτησε αν τελικά κατάφερε να δει τον πατέρα της. Η Φωτεινή είχε αυτή την ικανοποίηση στο βλέμμα της και έλεγε συνέχεια: "Είδα τον μπαμπά μου!". (...)

Ο Ιωάννης Νικολόπουλος, του Αλεξάνδρου και της Βασιλικής, γεννήθηκε στο Μάτεσι της Ηλείας το 1903. Σε νεαρή ηλικία στην Κοκκινιά του Πειραιά παντρεύεται την Κλειώ, που ήταν πρόσφυγας από τη Σμύρνη. Εκαναν τρεις κόρες. Την Βασιλική, την Φωτεινή και την Αλεξάνδρα. Το 1936 φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία ως κομμουνιστής και σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές μεταφέρθηκε στο Χαϊδάρι στις 3/9/1943, όπου την 1/5/1944 εκτελέστηκε με τους 200 στην Καισαριανή.

Η ''Φωτούλα'' του ήταν η μητέρα μου, που απεβίωσε μόλις το 2019 σε ηλικία 87 ετών. Αυτή είναι η ιστορία που άκουγα συνεχώς για τον παππού μου από τα παιδικά μου χρόνια. Είναι η ιστορία που μου επιβεβαίωσε και η θεία μου η Βασιλική, που θυμόταν να κλαίει και να νομίζει πως θα σκοτώσουν την αδελφή της.

Οι 200 εκτελεσθέντες της Καισαριανής είναι μέρος όλης μου της ζωής. Οι μνήμες μου από μικρή ηλικία είναι να με φέρνουν οι γονείς μου στο Θυσιαστήριο την Πρωτομαγιά και να σηκώνω την πινακίδα με το όνομα του παππού μου. Στο προσκλητήριο των νεκρών θυμάμαι πάντα τον πατέρα μου (αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης) να φωνάζει με στιβαρή φωνή ''ΠΑΡΩΝ''! Πώς θα μπορούσα άλλωστε να μη μιλήσω για εσένα; Εχω το όνομά σου.

Αν ζούσε σήμερα η μητέρα μου θα έκλαιγε απαρηγόρητα βλέποντας τις φωτογραφίες από την εκτέλεση. Εγώ όμως είμαι εδώ, με ένα βάρος στο στήθος μου και με μια αγωνία μήπως και δω και αναγνωρίσω το πρόσωπό σου, παππού!

82 χρόνια μετά και είστε εδώ...

Είστε "ΠΑΡΩΝ"!

Η εγγονή σου

Ιωάννα Τσάκωνα».

«Ο Δημήτρης Κουριώτης, θείος του πατέρα μου και αδελφός του παππού μου, ήταν ένας εκ των 200. Ευτυχώς, χάρη σε αυτόν τον ήρωα, την ιστορία του οποίου μου διηγήθηκαν οι παλαιότεροι, σιγουρεύτηκα ότι σαν οικογένεια βρεθήκαμε στη "σωστή πλευρά της Ιστορίας".

(...) Ο Δημήτρης ανδρώνεται και ωριμάζει πολιτικά στη Θεσσαλονίκη του Μεσοπολέμου, όπου βιώνει εκ του σύνεγγυς όλα τα γεγονότα που συγκλόνισαν την Ιστορία της πόλης και ολόκληρης της χώρας. Κάπου μέσα σε αυτό το διάστημα, αν και δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς, εντάχθηκε στο ΚΚΕ, όπου ανέπτυξε ενεργό πολιτική δράση. Μάλιστα, αναφέρεται ως στέλεχος και όχι απλό μέλος στους καταλόγους των εκτελεσθέντων που είδαν το φως της δημοσιότητας. Αυτή ήταν η ζωή του Δημήτρη, όταν ήρθε ο Αύγουστος του 1936 με την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά, όπου φυσικά το ΚΚΕ τέθηκε εκτός νόμου και τα στελέχη και μέλη του πέρασαν στην παρανομία και διώκονταν. Μετά από δύο χρόνια παράνομης πολιτικής δράσης, ο Δημήτρης συνελήφθη τον Αύγουστο του 1938 στη Θεσσαλονίκη και μεταφέρθηκε στην Ακροναυπλία. Ηταν μόλις 24 ετών.

(...) Οπως μου ανέφερε ο πατέρας μου, όταν ο ίδιος ήταν παιδί ο μαρκαδόρος της λογοκρισίας είχε πλέον ξεθωριάσει και του εξήρε το ενδιαφέρον η ανάγνωση των λογοκριμένων γραμμών από το καθεστώς Μεταξά. Μεταξύ όσων διάβασε και του έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η άρνηση του Δημήτρη να υπογράψει τη δήλωση μετανοίας με αντάλλαγμα την ελευθερία του, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις της μητέρας του, Ρεγγίνας. Ο πατέρας μου ανακαλεί στη μνήμη τις εξής χαρακτηριστικές γραμμές: "Μάνα, αν είναι να μου ζητήσεις και πάλι να υπογράψω μη μου ξαναστείλεις".

Και κάπως έτσι φτάσαμε στον Οκτώβριο του 1940 και στο ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου, με τους έγκλειστους κομμουνιστές να ζητούν να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή και το καθεστώς Μεταξά να απελευθερώνει τους ποινικούς κρατουμένους για να τους στείλει στο μέτωπο ως αναλώσιμους, αλλά όχι τους πολιτικούς που παρέμεναν στις φυλακές και στους τόπους εξορίας. (...)

Κλείνοντας αυτό το σύντομο επιμνημόσυνο άρθρο, δεν μπορώ να κρύψω την αισιοδοξία μου καθώς βλέπω ότι η αναθέρμανση της συζήτησης για τους 200 και την ηρωική θυσία τους φαίνεται να αγγίζει νεότερες γενιές, που για καιρό υπήρξαν απαθείς ή αποκομμένες από τα μεγάλα διακυβεύματα και τα διδάγματα της εποχής εκείνης. Σε μια εποχή ξεπλύματος του ναζισμού και του φασισμού και προσπαθειών αναθεώρησης της "συμβατικής" Ιστορίας εν γένει, η γνώση των πεπραγμένων του φασιστικού καθεστώτος του Μεταξά και του γενοκτονικού χαρακτήρα της ναζιστικής κατοχής αποτελεί τη μεγαλύτερη δικαίωση για τους νεκρούς μας. Να σημειώσω, τέλος, ότι η συζήτηση περί της ανάγκης σύστασης Μουσείου Εθνικής Αντίστασης είναι παραπλανητική, για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω, καθώς εξυπηρετεί την προπαγάνδα της μη διασάλευσης της εθνικής ενότητας. Ως εκ τούτου, οι φωτογραφίες μετά την ανάκτησή τους πρέπει να διατεθούν στο φυσικό τους περιβάλλον, που δεν είναι άλλο από το Ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ και το ήδη υπάρχον Μουσείο Εθνικής Αντίστασης που λειτουργεί στον χώρο του Σκοπευτηρίου στον δήμο Καισαριανής.

Πάνος Κουργιώτης, επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών ΠΑΜΑΚ».

• Ολόκληρα τα κείμενα των συγγενών στο «902.gr».