Τρεις εργολαβικοί εργαζόμενοι είδαν τον χάρο με τα μάτια τους σε ορυχείο της ΔΕΗ στην Κοζάνη, στην προσπάθεια να επισκευάσουν ένα μεγάλο μηχάνημα. Στην Πάτρα 50χρονος εργάτης έχασε ένα δάχτυλο στην πρέσα και στο Πέραμα ένας 62χρονος τραυματίστηκε σοβαρά από ερπυστριοφόρο εκσκαφέα που πλάκωσε το πόδι του.

Για κερασάκι στην τούρτα, ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας καταγγέλλει ότι μέσα σε λίγους μήνες τουλάχιστον 14 εργαζόμενοι έχουν τραυματιστεί σε καταστήματα οικιακού εξοπλισμού.

Αυτά είναι μερικά μόνο από τα καθημερινά εγκλήματα κράτους και εργοδοσίας που καταγράφει το ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη», μέσα από τις καταγγελίες των ίδιων των εργαζομένων και των σωματείων τους.

Είναι βέβαιο ότι πολύ περισσότερα «ατυχήματα» συμβαίνουν στους χώρους δουλειάς αλλά περνούν κάτω από το ραντάρ, είτε επειδή συγκαλύπτονται από την εργοδοσία είτε επειδή οι εργαζόμενοι εκβιάζονται να μην τα καταγγείλουν.

Η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη με τους αντεργατικούς νόμους της σημερινής και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Εντατικοποίηση, διάλυση του εργάσιμου χρόνου και των σχέσεων εργασίας, 13ωρα και μισθοί στον πάτο είναι η «τέλεια καταιγίδα» για την αύξηση των εργοδοτικών εγκλημάτων, πολλά από τα οποία είναι σοβαρά ή θανατηφόρα.

Και ενώ δεν περνάει μέρα που να μην καταγγελθεί από τα σωματεία κάποιο περιστατικό, η κυβέρνηση και το κράτος έχουν αυτιά μόνο από τη μεγαλοεργοδοσία, που απαιτεί να προσαρμοστούν ακόμα περισσότερο στην κερδοφορία της οι έλεγχοι των μέτρων Υγείας και Ασφάλειας από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Κρούουν βέβαια ανοιχτές θύρες. Αυτό δείχνει το νομοσχέδιο που φέρνει η κυβέρνηση, με το οποίο γίνεται το επόμενο βήμα στον πλήρη εκφυλισμό της Επιθεώρησης Εργασίας και στη μετατροπή της σε παραμάγαζο της εργοδοσίας.

Το νομοσχέδιο, μέσα στις πολλές διατάξεις για την ενίσχυση και τη διευκόλυνση επενδύσεων, ενεργοποιεί παλιότερο νόμο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που ψηφίστηκε το 2018 με ευρεία συναίνεση των αστικών κομμάτων, ως προαπαιτούμενο των μνημονίων. Τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται και στοιχίζονται πίσω από κάθε αντεργατική απόφαση που υπηρετεί στρατηγικά συμφέροντα της εργοδοσίας, όπως η απαλλαγή της από το κόστος της Υγείας και Ασφάλειας, που μετακυλίεται ολοένα και περισσότερο στην ατομική ευθύνη των εργαζομένων.

Είναι πρόκληση για τους εργαζόμενους που σακατεύονται στο μεροκάματο ή βλέπουν συναδέλφους τους να σβήνουν δίπλα τους να διαβάζουν στο νομοσχέδιο ότι κριτήριο λειτουργίας της Επιθεώρησης Εργασίας - που είναι πλέον «ανεξάρτητη αρχή» - είναι «η επιλογή ενεργειών που συνεπάγονται το λιγότερο δυνατό κόστος για τις αρχές και τους εποπτευόμενους».

Πώς μεταφράζεται αυτό; Ακόμα κι αν ο έλεγχος περάσει τα χίλια κύματα, ακόμα κι αν διαπιστωθούν κενά και ελλείψεις, η «συμμόρφωση» θα πρέπει να είναι «τόσο - όσο» για να μη θιγούν η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία! Χάδια δηλαδή στην εργοδοσία, που με το νομοσχέδιο έχει το δικαίωμα ακόμα και να αρνηθεί ή να σταματήσει τον έλεγχο!

Το πού θα οδηγήσει αυτό δεν χρειάζονται μαντικές ικανότητες για να το προβλέψει κανείς. Είναι πολύ φρέσκο το έγκλημα στη «Βιολάντα», όπου πέντε εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους στο μπισκοτάδικο - θάλαμο αερίων. Εκεί που η εργοδοσία γνώριζε αλλά δεν έκανε τίποτα για τις διαρροές προπανίου που το τίναξαν στον αέρα, έχοντας επιβάλει καθεστώς σιωπής και απομόνωσης των εργαζομένων, για να μην έχουν αποκούμπι στις καταγγελίες τους.

Το ίδιο το νομοσχέδιο επιβεβαιώνει ότι το κυνήγι του κέρδους κρύβεται πίσω από τα εργοδοτικά εγκλήματα, με αυτουργούς το κεφάλαιο και το κράτος του, που το απαλλάσσει και από τους ελάχιστους τυπικούς ελέγχους. Η υπεράσπιση της υγείας, της ασφάλειας, της ίδιας της ζωής των εργαζομένων κρίνεται στο πεδίο της ταξικής πάλης και περνάει μέσα από τη σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους, που λογαριάζει ως κόστος ακόμα και τα στοιχειώδη μέτρα.

Απέναντι σ' αυτήν την εγκληματική πολιτική, είναι ανάγκη να δυναμώσει ακόμα περισσότερο η οργανωμένη αντεπίθεση μέσα από τα συνδικάτα, απαιτώντας όχι μόνο το αυτονόητο, να γυρνάνε οι εργαζόμενοι σώοι και ασφαλείς από το μεροκάματο, αλλά και όλο τον πλούτο που παράγουν, απέναντι στο σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης, που για το κέρδος διαπράττει τα πιο μεγάλα εγκλήματα.