Οσο βαθαίνουν οι αποκαλύψεις για τα σκάνδαλα, τόσο ξεδιαλύνουν οι πραγματικές αιτίες, που βρίσκονται στη σύμφυση του κράτους και των μηχανισμών του με τα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Στο κυνήγι του μεγαλύτερου κέρδους και για τη θωράκιση της εξουσίας του, το κεφάλαιο δεν διστάζει μπροστά στο μεγαλύτερο έγκλημα, αξιοποιώντας κάθε «νόμιμο» και «παράνομο» μέσο. Το ίδιο ισχύει και για το κράτος, που στέκει φρουρός των καπιταλιστικών συμφερόντων και της εξουσίας του κεφαλαίου με όλες τις λειτουργίες του.

Το παράδειγμα του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι αποκαλυπτικό: Στο έδαφος της αντιλαϊκής ΚΑΠ, με κονδύλια που στηρίζουν την καπιταλιστικοποίηση της αγροτικής παραγωγής, στήθηκε ένα πολυπλόκαμο σύστημα ενσωμάτωσης και εξαγοράς, με ευθύνη της κυβέρνησης και τη συμμετοχή υπουργών, βουλευτών, αξιωματούχων και υπαλλήλων του κρατικού μηχανισμού.

Για να λειτουργήσει, αξιοποιήθηκε κάθε «τρύπα» της νομοθεσίας κυβερνήσεων - ΕΕ (π.χ. τεχνική λύση, αποσύνδεση των επιδοτήσεων από την παραγωγή κ.τ.λ.) και οι «παράνομες» απολήξεις του συστήματος.

Στην περίπτωση του σκανδάλου των υποκλοπών, το κέντρο βάρους βρίσκεται στο δόγμα ΕΕ - κυβερνήσεων «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων». Με οδηγίες και κατευθύνσεις που στο όνομα της «εθνικής ασφάλειας» θεωρούν εκ των προτέρων ύποπτο τον καθένα, ο κρατικός μηχανισμός έχει στήσει ένα εκτεταμένο δίκτυο παρακολούθησης που αγγίζει το 1/10 του ελληνικού πληθυσμού τουλάχιστον, ενώ νομιμοποιείται και η προμήθεια προηγμένων συστημάτων παρακολούθησης, όπως το Predator, που πρωταγωνιστεί σ' αυτή τη φάση των αποκαλύψεων.

Πίσω από πολλές τέτοιες υποθέσεις κρύβονται επιχειρηματικοί και γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί. Στην άλλη άκρη του τούνελ, όμως, βρίσκεται πάντα ο εχθρός λαός και οι αγώνες του.

Οι παρακολουθήσεις και η νομοθεσία που τις νομιμοποιεί, είναι μέσο καταστολής της εργατικής - λαϊκής πάλης, με διασταλτικές ερμηνείες όρων όπως «τρομοκρατία», «ριζοσπαστικοποίηση», «εγκληματική δράση», που γίνονται άλλοθι για να μπουν στο στόχαστρο κράτους και κεφαλαίου οι αγώνες των εργαζομένων και η πρωτοπορία τους.

Δεν είναι τυχαία η συγκάλυψη που επιχειρείται ακόμα και σήμερα των υποκλοπών στο τηλεφωνικό κέντρο της ΚΕ του ΚΚΕ, με ευθύνη των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, αλλά και των υπόλοιπων κομμάτων, που δεν έβγαλαν άχνα στην εξεταστική επιτροπή, οδηγώντας άρον άρον την υπόθεση στο αρχείο. Πρόκειται για αποκαλυπτική ομερτά όλων των αστικών δυνάμεων απέναντι σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση, που κάνει θρύψαλα τη βιτρίνα της δημοκρατίας τους.

Απέναντι στη λαϊκή αγανάκτηση που φουντώνει για τα σκάνδαλα, όλοι συμφωνούν τώρα ότι ...«το σύστημα είναι ένοχο»! Για ποιο «σύστημα» μιλάνε όμως; Αξιοποιώντας τα σκάνδαλα των προηγούμενων, η κυβέρνηση καταγγέλλει τις «διαχρονικές παθογένειες του πολιτικού συστήματος» και διαχέει τις ευθύνες για να προστατέψει υπουργούς, μηχανισμούς και παρατρεχάμενους.

ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι προσωποποιούν τον καταλογισμό ευθυνών στο «σύστημα Μητσοτάκη». Το «φαύλο σύστημα» δείχνουν ως υπαίτιο και τα άλλα, δήθεν αντισυστημικά κόμματα.

Καταγγέλλοντας ο καθένας το «σύστημα» που τον βολεύει, συγχρονίζονται για να κρύβεται από τα μάτια του λαού ότι το έδαφος στο οποίο φύονται τα σκάνδαλα είναι το σύστημα του κέρδους, ο καπιταλισμός που όλοι μαζί υπηρετούν.

Στο DNA του είναι γραμμένα η διαπλοκή του κράτους με τους επιχειρηματικούς ομίλους, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους με «νόμιμα» και «παράνομα» μέσα, σε βάρος του λαού. Μέσα σ' αυτή τη διαπλοκή ανθίζουν η ρεμούλα και η διαφθορά, που αγγίζουν όλες τις κυβερνήσεις, τα αστικά κόμματα και τον κρατικό μηχανισμό, ιδιαίτερα κάποιους κρίκους του.

Μαζί λοιπόν με το αυτονόητο αίτημα να τιμωρηθούν όσοι έχουν την πολιτική και ποινική ευθύνη για τα σκάνδαλα, μαζί με την καταδίκη της κυβέρνησης που τα υποθάλπει και πρωταγωνιστεί στη συγκάλυψή τους, ο λαός πρέπει να βάλει αποφασιστικά στο στόχαστρο τον ελέφαντα στο δωμάτιο, που γεννάει και αναπαράγει τα σκάνδαλα. Βαδίζοντας στον δρόμο της ανατροπής, να ξεριζώσει μια και καλή το σάπιο σύστημα του κέρδους και το κράτος που το υπηρετεί.