Τις στοχεύσεις της άθλιας «Κοινωνικής Συμφωνίας» κυβέρνησης - ΓΣΕΕ - εργοδοσίας επιβεβαιώνουν οι πρώτες κλαδικές ΣΣΕ που υπογράφηκαν μετά βαΐων και κλάδων τις προηγούμενες μέρες.

Πρόκειται για Συμβάσεις κατ' εφαρμογή του νόμου καθήλωσης μισθών και δικαιωμάτων, με την κυβέρνηση και την εργοδοσία να διαφημίζουν το γεγονός ότι τις συνυπογράφει ο ελεγχόμενος εργατοπατέρας Παναγόπουλος. Εξαιτίας, άλλωστε, της δικής του υπογραφής, οι ΣΣΕ επεκτείνονται αυτομάτως σε όλο τον κλάδο, όπως προβλέπει ο νόμος της «Κοινωνικής Συμφωνίας».

Τι κατοχυρώνουν αυτές οι Συμβάσεις; Τόσο στον κλάδο των Σακχαρωδών, όσο και στον Επισιτισμό και την Αρτοποιία, οι κατώτατοι κλαδικοί μισθοί, για τους οποίους πανηγυρίζουν ξεδιάντροπα όλοι οι παραπάνω, είναι κάτι ...ψιλά πάνω από τον γενικό κατώτατο μισθό που αποφασίζεται κάθε χρόνο από την κυβέρνηση.

Μάλιστα, σε πραγματικές τιμές, οι μισθοί που προβλέπονται είναι στα ίδια επίπεδα με το 2008 - 2010. Ζητάνε, δηλαδή, από τους εργαζόμενους να πουν κι «ευχαριστώ» σε εργοδοσία και ξεπουλημένους συνδικαλιστές, επειδή «κατοχυρώνουν» την ...επιστροφή στα επίπεδα προ 16ετίας (!) ενώ η κερδοφορία των ομίλων έχει απογειωθεί και στους συγκεκριμένους κλάδους.

Υπενθυμίζεται ότι η συγκεκριμένη συμφωνία υπερψηφίστηκε στη ΓΣΕΕ από τις συνδικαλιστικές δυνάμεις των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στη Βουλή την ψήφισε η κυβέρνηση μαζί με τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που στήριξαν τα βασικά της άρθρα. Ετσι, εκτός από τον κατώτατο μισθό, που αποφασίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση, τώρα θεσπίζεται άλλη μια «τρόικα», από κυβέρνηση, εργατοπατέρες και βιομηχάνους, που θα εφαρμόζει «κόφτες» και στις κλαδικές ΣΣΕ.

Ο στόχος είναι σαφής: Η γενική συμπίεση των μισθών προς τα κατώτατα επίπεδα. Τέτοιους μηχανισμούς, άλλωστε, προωθούν η ΕΕ και ο ΟΟΣΑ, με βασικό κριτήριο τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων. Οπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο ΟΟΣΑ «σε χώρες που ο συντονισμός των μισθών είναι ισχυρός και σταθερός, τείνει να υποστηρίζεται από τις ενώσεις εργοδοτών, καθώς συμβάλλει σε μέτρια αύξηση μισθών».

Η πρόκληση απογειώνεται, καθώς οι συγκεκριμένες ΣΣΕ υπογράφονται την ώρα που οι εργαζόμενοι καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα του πολέμου και της ελληνικής εμπλοκής. Από τη μία, το κράτος τσακίζει το λαϊκό εισόδημα, για να χρηματοδοτεί τους εξοπλισμούς και την πολεμική οικονομία και, από την άλλη, στο όνομα των «κρίσιμων στιγμών», η εργοδοσία ξεσαλώνει στους χώρους δουλειάς. Με σύνθημα «τα κεφάλια μέσα» κουνάει το δάκτυλο σε εργαζόμενους και συνδικάτα ότι «τώρα δεν είναι ώρα για διεκδικήσεις».

Σε αυτές τις συνθήκες, οι εργατοπατέρες, συμπληρώνοντας το «καρέ», καλούν τους εργαζόμενους να συμβιβαστούν με «όσα περισσεύουν» από το μεγάλο φαγοπότι των επιχειρηματικών ομίλων. Επιβεβαιώνεται έτσι η βαθύτερη στόχευση της περιβόητης «Κοινωνικής Συμφωνίας», που ψηφίστηκε σε περίοδο εντατικής πολεμικής προπαρασκευής και στροφής στην πολεμική οικονομία.

Πολεμική εμπλοκή και μισθοί - δικαιώματα στον πάτο είναι οι όψεις του ίδιου νομίσματος, της εγκληματικής στρατηγικής του κεφαλαίου, για την οποία η κυβέρνηση και τα κόμματά του ζητάνε «ομοψυχία» και θυσίες δίχως τέλος. Ενάντια σε αυτήν τη στρατηγική στρέφονται τα πραγματικά συμφέροντα και οι διεκδικήσεις της εργατικής τάξης για συμβάσεις με αυξήσεις στους μισθούς, να μην πληρώσει ο λαός τα σπασμένα της πολεμικής εμπλοκής, καμιά θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους!

Ετσι παίρνει απάντηση και το «δόγμα» κυβέρνησης και εργοδοσίας «τα κεφάλια μέσα», όπως γίνεται αυτές τις μέρες σε μια σειρά από χώρους δουλειάς με ελπιδοφόρα αποτελέσματα που δείχνουν τον δρόμο. Σ' αυτόν τον αγώνα, συναντιούνται καθημερινά χιλιάδες εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα μέσα από τα συνδικάτα τους - οργανωτές της πάλης, με επόμενο μεγάλο ραντεβού τα συλλαλητήρια στις 27 Μάρτη και την Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ στις 4 Απρίλη, κορυφαίο σταθμό στην οργάνωση του αγώνα.