Ηλίου φαεινότερον ότι η υπόθεση Παναγόπουλου συνδέεται και αξιοποιείται σε διεργασίες αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού, με επίκεντρο τη σοσιαλδημοκρατία, όπου εκκολάφτηκε και αναδείχτηκε ο ΠΑΣΟΚος πρόεδρος της ΓΣΕΕ.

Αναζωπυρώνονται όμως και σχέδια που προϋπήρχαν για τη δομή και λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος. Σ' αυτά αποτυπώνεται η αγωνία του συστήματος να θωρακίσει τον θεσμικό ρόλο του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού στη στήριξη της αντιλαϊκής πολιτικής και να αναβαπτίσει την ικανότητά του στον εγκλωβισμό και την ενσωμάτωση ευρύτερων εργατικών δυνάμεων.

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που το σύστημα βγάζει στη σέντρα ή «καίει» ακόμα και δοκιμασμένα στελέχη του, για να καλλιεργείται η ψευδαίσθηση της «αυτοκάθαρσης» και να συνεχίζει με μεγαλύτερη ορμή την επίθεση.

Στον απόηχο των αποκαλύψεων, το μεν ΠΑΣΟΚ παριστάνει πως δεν ξέρει τον Παναγόπουλο και τον «δίνει» για τη συνεργασία του με κορυφαίους υπουργούς και κυβερνητικά στελέχη.

Η ΝΔ τον χρεώνει στο ΠΑΣΟΚ, ένα μέρος της ΠΑΣΚΕ τον υπερασπίζεται και επιτίθεται στην ηγεσία του κόμματός της, ενώ κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που οι δυνάμεις τους στο συνδικαλιστικό κίνημα συνεργάζονται μια χαρά με την ΠΑΣΚΕ και τον Παναγόπουλο - όπως και με τη ΔΑΚΕ - προσπαθούν τώρα κακήν κακώς να διαχωριστούν, νομίζοντας ότι μπορούν να κοροϊδέψουν τους εργαζόμενους.

Η προσπάθεια να ρίξουν ο ένας στον άλλο τον μουτζούρη και να βγουν από το κάδρο δεν τους ξελασπώνει. Η υπόθεση Παναγόπουλου όμως είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου ενός ολόκληρου μηχανισμού στο συνδικαλιστικό κίνημα, που εξέθρεψαν από κοινού η εργοδοσία και τα κόμματά της, για να έχουν τους εργαζόμενους ζυγισμένους - στοιχισμένους στους στόχους της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Με δεκάδες Οδηγίες της ΕΕ και νόμους του κράτους κατοχυρώνεται ο «κοινωνικός εταιρισμός» και από την άλλη μπαίνουν εμπόδια στην οργάνωση των εργαζομένων για τη σύγκρουση με την πολιτική που διαλύει δικαιώματα και ανάγκες.

Από τη μια ψηφίζονται νόμοι που κάνουν την κήρυξη απεργίας άλυτη εξίσωση, κι από την άλλη η ηγεσία της ΓΣΕΕ αναγορεύεται σε τοποτηρητή των συνδικάτων απέναντι στην κυβέρνηση και την εργοδοσία για τις ΣΣΕ, λειτουργώντας ως κόφτης σε διεκδικήσεις που αμφισβητούν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και τη σύνδεση παραγωγικότητας - μισθών.

Αυτό κάνει η περίφημη «κοινωνική συμφωνία» για τις ΣΣΕ που χαιρέτισαν όλα τα συστημικά κόμματα και συζητιέται στη Βουλή ως νομοσχέδιο της κυβέρνησης, με την υπογραφή και της ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ.

Μοχλός για τη συντήρηση ενός τέτοιου πολυπλόκαμου μηχανισμού μέσα στο κίνημα της εργατικής τάξης είναι και το χρήμα - κρατικό και ευρωπαϊκό - που διαχειρίζονται οι εργατοπατέρες από προγράμματα όπως αυτά που έγιναν τώρα η «πέτρα του σκανδάλου». Πάνω εκεί φύεται η διαπλοκή των συνδικαλιστών με το κράτος και τους εργοδότες, ανθίζουν η διαφθορά και η ρεμούλα.

Οσοι επομένως παριστάνουν τους πεφτοσυννεφάκηδες, είναι ψεύτες. Προσβάλλουν και προκαλούν τους εργαζόμενους, που έχουν τώρα ακόμα μεγαλύτερη πείρα για να προβληματιστούν, να βγάλουν συμπεράσματα και να διαμορφώσουν στάση:

Πού θα ήταν σήμερα το συνδικαλιστικό κίνημα αν δεν υπήρχαν τα ταξικά συνδικάτα και το ΠΑΜΕ; Αν δεν ήταν πόλος συσπείρωσης των πιο ζωντανών, των πιο καθαρών και μαχητικών σωματείων και συνδικαλιστών...

Αν το ΚΚΕ και οι δυνάμεις του στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα δεν αποκάλυπταν και δεν συγκρούονταν με τη σαπίλα και τη ρεμούλα, που κρέμονται στο πέτο του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού...

Αν δεν έμπαιναν μπροστά για την οργάνωση της πάλης και της διεκδίκησης των εργαζομένων, επειδή έχουν αδιαπραγμάτευτη γραμμή σύγκρουσης με την πολιτική του κέρδους και το σύστημα της εκμετάλλευσης, μηχανισμός του οποίου είναι και ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός...

Αυτή η γραμμή της ανασύνταξης και αναζωογόνησης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος πρέπει να δυναμώσει τώρα ακόμα περισσότερο!

Για να ξεριζώσουν οι εργαζόμενοι από τα σωματεία τους τα συνδικαλιστικά παράσιτα που πνίγουν τους δίκαιους αγώνες και τις διεκδικήσεις τους, σπέρνουν ηττοπάθεια και συμβιβασμό, για να μην ταράσσονται τα «ήρεμα νερά» της αντεργατικής πολιτικής και να μπαίνουν εμπόδια στην ανάπτυξη ριζοσπαστικών συνειδήσεων και αγώνων, ειδικά στις σημερινές συνθήκες της πολεμικής εμπλοκής και προετοιμασίας.