Οι αποκαλύψεις για τον εργατοπατέρα πρόεδρο της ΓΣΕΕ δικαίως προκαλούν αναγούλα σε κάθε εργαζόμενο που αγωνιά για το μεροκάματο. Τέτοια φαινόμενα σαπίλας είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου...

Από κάτω κρύβεται η άθλια γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού» που οικοδόμησαν το κράτος, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου με τους συνδικαλιστές τους, με εργαλείο τις περίφημες «βέλτιστες πρακτικές» της ΕΕ.

Κρύβεται η θεσμοθέτηση εκφυλιστικών δομών στις πλάτες των εργαζομένων, για να μετατρέψουν το συνδικαλιστικό κίνημα σε παραμάγαζο της εργοδοσίας, με κριτήριο τη διασφάλιση της «κοινωνικής συνοχής» και της «εργασιακής ειρήνης», ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης.

Αυτόν τον στόχο υπηρετούν μια σειρά κρίκοι του αστικού κράτους και της ΕΕ που συνενώνουν τη ΓΣΕΕ με τον ΣΕΒ και άλλους εργοδοτικούς φορείς και βλέπουν τα συνδικάτα ως μηχανισμό συνδιαλλαγής με την εργοδοσία, για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.

Τη γραμμή αυτή υπηρετεί ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός, που θέλει τα Εργατικά Κέντρα, τις Ομοσπονδίες και τα Σωματεία να είναι εργαλεία προσαρμογής και όχι σύγκρουσης με την αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων, του κράτους και της ΕΕ.

Συνδικαλιστικές οργανώσεις που δεν αμφισβητούν την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, αλλά αναπαράγουν τον μύθο ότι μπορούν ταυτόχρονα τα κέρδη να ευημερούν και η ζωή των εργαζομένων να βελτιώνεται.

Πάνω στο έδαφος της διαπλοκής των εργατοπατέρων και της εργατικής αριστοκρατίας με την εργοδοσία και το κράτος της αναπτύσσονται φαινόμενα σήψης, όπως αυτά που βγαίνουν τώρα από το καπάκι του βόθρου.

Οψη του ίδιου νομίσματος είναι οι «δουλίτσες» που αναλαμβάνει η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ για λογαριασμό του κράτους και των επιχειρηματικών ομίλων, όχι «κάτω από το τραπέζι», αλλά με τη βούλα του νόμου. Ετσι έφτασε με τον πιο θεσμικό και επίσημο τρόπο να διαχειρίζεται προγράμματα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, με ευρωπαϊκά και κρατικά κονδύλια.

Πρόκειται για λεφτά των εργαζομένων, με τα οποία, πότε για την «επιμόρφωση συνδικαλιστικών στελεχών» και πότε στο όνομα της «κατάρτισης», βιδώνονται στις καρέκλες τους εκείνες οι δυνάμεις που δεν έχουν καμιά επαφή με χώρους δουλειάς, καμιά σχέση με τους αγώνες της εργατικής τάξης και τα ζωντανά σωματεία.

Αυτό αποτυπώνεται και στο νομοσχέδιο - ταφόπλακα των ΣΣΕ που συζητιέται αυτές τις μέρες στη Βουλή και υπογράφεται από την υπουργό Εργασίας και τον ελεγχόμενο πρόεδρο της ΓΣΕΕ.

Ενα νομοσχέδιο - επιτομή του «κοινωνικού εταιρισμού», που στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της «συνοχής» φτιάχνει νέους κόφτες στις εργατικές διεκδικήσεις, αναθέτοντας σε εργατοπατέρες σαν τον Παναγόπουλο ρόλο τοποτηρητή των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Επομένως, κανένας δεν μπορεί να λέει ότι έπεσε από τα σύννεφα. Αλλωστε, τα ταξικά σωματεία και το ΠΑΜΕ έχουν αναδείξει και συγκρουστεί με αυτά τα φαινόμενα.

Εγκαιρα αποκάλυψαν ότι ο «κοινωνικός εταιρισμός» πάει πακέτο με τον εκφυλισμό και τη διαφθορά, με την εκτεταμένη νοθεία ώστε να αναπαράγονται ερήμην των εργαζομένων αυτές οι ηγεσίες, ο σάπιος μηχανισμός στην υπηρεσία της εργοδοσίας και όλων διαχρονικά των κυβερνήσεων. Τέτοια σάπια γραμμή τέτοια σαπίλα θα παράγει.

Μοναδικό αντίπαλο δέος σε αυτά τα φαινόμενα είναι οι εργαζόμενοι και η οργάνωσή τους, η πάλη για αλλαγή των συσχετισμών μέσα στα συνδικάτα και συνολικά στο κίνημα, ώστε να χάνει στηρίγματα ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, να ξεμπλέκουν από τα γρανάζια του κράτους και της εργοδοσίας.

Οσο περισσότερο ενισχύεται η ταξική γραμμή, η γραμμή της σύγκρουσης με τους ομίλους, τις κυβερνήσεις, την ΕΕ, τόσο θα παίρνει ανάσες αναζωογόνησης το εργατικό κίνημα και θα ζωντανεύουν τα σωματεία, τόσο θα προχωράει η αναγκαία ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, που θα ξεβράζει τους εργατοπατέρες και τη γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού».

Τόσο θα ανεβαίνει η συμβολή των συνδικάτων στην οργάνωση της μάχης για τις ανάγκες των εργαζομένων, κόντρα στο σύστημα της βαρβαρότητας, της εκμετάλλευσης για το κέρδος και των πολέμων!