Κάθε αστικό ΜΜΕ και αναλυτής έχει πιάσει και από μια «μαργαρίτα», προσπαθώντας να μαντέψει «θα ξαναχτυπήσει, ή δεν θα ξαναχτυπήσει ο Τραμπ». Μια τέτοια προσέγγιση, ωστόσο, αφήνει μακριά από την προσοχή μας σημαντικές πλευρές των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και καλλιεργεί τη λαθεμένη αντίληψη πως οι λαοί είναι όμηροι μιας προσωπικότητας (του Τραμπ), που μπορεί και να μη στέκει στέρεα στα λογικά του. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πως πίσω από τις ψυχαναλυτικές αναλύσεις της προσωπικότητας του Αμερικανού μεγιστάνα και νυν Προέδρου της χώρας αποσιωπούνται οι εγκληματικοί σχεδιασμοί του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Ας κάνουμε έναν σύντομο απολογισμό της πρώτης φάσης του πολέμου, που ξεκίνησε στις 28/2, κράτησε 40 μέρες και έχει οδηγήσει στο αμοιβαίο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ. Σ' αυτή τη φάση ΗΠΑ - Ισραήλ «κατανάλωσαν» χιλιάδες πυραύλους των πιο διαφορετικών τύπων, προκαλώντας σημαντικές καταστροφές στο Ιράν και στον Λίβανο, όπου οι λαοί θρήνησαν αρκετές χιλιάδες νεκρούς, μεταξύ αυτών και εκατοντάδες μικρά παιδιά.
Στις 10 Μάρτη 2026 με Ανακοίνωσή του το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ ανέδειξε πως αυτό το έγκλημα «δεν έχει καμία σχέση με τα γελοία και ανυπόστατα προσχήματα που χρησιμοποιούν οι ιμπεριαλιστές. Αλλωστε, οι ίδιοι που μιλούν για τη "δημοκρατία στο Ιράν" και την "καταστροφή του πυρηνικού του προγράμματος", υποστηρίζουν αυταρχικά και θεοκρατικά καθεστώτα, όπως στη Σαουδική Αραβία και τα κράτη του Κόλπου, τους τζιχαντιστές στη Συρία και τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, ενώ επεκτείνουν το δικό τους πυρηνικό οπλοστάσιο».
Κι είναι μια πραγματικότητα πως οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές, μαζί με το Ισραήλ, το κράτος - δολοφόνο του λαού της Παλαιστίνης, δεν έχουν επιτύχει κανέναν από τους παραπάνω διακηρυγμένους στόχους! Ούτε σε ό,τι αφορά το λεγόμενο «πυρηνικό πρόγραμμα», ούτε την ανατροπή του καθεστώτος. Το Ιράν δεν είναι το Ιράκ του 2003, ούτε η Λιβύη του 2011, ούτε το Αφγανιστάν του 2001. Παρά τα χτυπήματα διατήρησε την κεντρική δομή εξουσίας, εξακολουθεί να διαθέτει κατανεμημένη στρατιωτική υποδομή, διάσπαρτη σε μια τεράστια περιοχή, εν μέρει θαμμένη στα βουνά. Διαθέτει δίκτυα συμμαχικών δυνάμεων σε Ιράκ, Λίβανο, Υεμένη, που μπορεί να αξιοποιεί. Επιπλέον, το Ιράν κατάφερε να καταστρέψει πολλές βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή του Κόλπου, αποδεικνύοντας πως οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές δεν είναι άτρωτοι και παντοδύναμοι, όπως θέλουν να παρουσιάζονται, για να καλλιεργούν την παράλυση και τον φόβο στους λαούς.
Αντίθετα, είδαμε να μεγαλώνουν τα αδιέξοδά τους, άλλωστε οι ίδιες οι πολεμικές συγκρούσεις αναδεικνύουν την αδυναμία του συστήματος να επιλύσει τις αντιθέσεις του διαφορετικά, με ειρηνικά μέσα. Ο πόλεμος οδήγησε στο να μεγαλώσουν οι αντιθέσεις μέσα στο ευρωατλαντικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ, όπως όλοι καταλαβαίνουμε από την απροθυμία μιας σειράς ΝΑΤΟικών μελών της ΕΕ να συμβάλουν με πολεμικά μέσα και με «κρέας για τα κανόνια» στον πόλεμο, από τον οποίο όπως δηλώνουν τα επίσημα χείλη της ΕΕ υπάρχει για την καπιταλιστική οικονομία της «χασούρα» πολλών δισεκατομμυρίων.
Ανάλογες είναι και οι διαθέσεις σε κάποιους από τους συμμάχους των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, μέχρι και τη μακρινή Ιαπωνία, που επίσης με το μπλοκάρισμα των Στενών του Ορμούζ η αστική τάξη της νιώθει πως απειλείται από ενεργειακή «δίψα». Μέχρι και η αστική τάξη στην Ταϊβάν, σε αυτό το νησί - κράτος, που είναι η «Μέκκα» των σύγχρονων τσιπ (ημιαγωγών), ανησυχεί, σύμφωνα με δημοσιεύματα, για το εάν οι ΗΠΑ είναι σε θέση να την υπερασπιστούν λόγω της φθοράς σημαντικού μέρους των πολεμοφοδίων τους, σε περίπτωση πολεμικής κλιμάκωσης με την Κίνα, που τη θεωρεί δικό της έδαφος και προτάσσει την ενσωμάτωσή της.
Βλέποντας τις παραπάνω εξελίξεις δεν έλειψαν και κάποιοι αστοί αναλυτές που μίλησαν για ήττα των ΗΠΑ, ενώ ο καγκελάριος της Γερμανίας, Φρίντριχ Μερτς, εκτίμησε πως οι ΗΠΑ «προφανώς μπήκαν σε αυτόν τον πόλεμο χωρίς καμία στρατηγική» και πως «ταπεινώνονται από την ιρανική ηγεσία». Να θυμίσουμε πως ανάλογες κατηγορίες, ότι δηλαδή «δεν έχει στρατηγική», ακούγονται εδώ και 5 χρόνια και για την ηγεσία της ΕΕ σχετικά με τη στάση της στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο και συνολικότερα έναντι της Ρωσίας.
Αυτές οι αλληλοκατηγορίες ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ είναι χαρακτηριστικές των διαφωνιών που έχουν προκύψει στο ευρωατλαντικό ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, ιδιαίτερα στο ποιος πρέπει να είναι ο πρωταρχικός τους αντίπαλος (η Κίνα, όπως θεωρεί ο Τραμπ, ή η Ρωσία, όπως θεωρεί η κυρίαρχη προς το παρόν τάση στα ηγετικά κλιμάκια της ΕΕ), αλλά αξιοποιούνται από τους μηχανισμούς του συστήματος και στη χώρα μας, ώστε να δημιουργήσουν την αίσθηση πως ο πόλεμος οφείλεται στην ανικανότητα κάποιων πολιτικών ηγεσιών ή στα ψυχολογικά προβλήματα του Αμερικανού Προέδρου, που μας έχουν οδηγήσει σε μία γενικά και αόριστα «χαώδη κατάσταση». Κι εδώ υπάρχει σχεδιασμός, που στοχεύει ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις να αντιμετωπίζουν αρχικά παθητικά και φοβικά τις εξελίξεις, να πιστεύουν πως είναι ανήμποροι να επιδράσουν. Μέσα από αυτή την αίσθηση του φόβου και της παθητικότητας επιχειρείται στη συνέχεια να «οικοδομηθεί» η ανάγκη της «εθνικής ομοψυχίας», δηλαδή της ενεργής στράτευσης σε «εθνικούς στόχους» - όπως βαφτίζουν τις επιδιώξεις τους οι αστικές τάξεις.
Ανάλογα αντιμετώπισαν το θέμα και διάφοροι οπορτουνιστές της λεγόμενης «Παγκόσμιας Αντιιμπεριαλιστικής Πλατφόρμας» (ΠΑΠ), που έχουν πάρει διαζύγιο από τις νομοτέλειες της κοσμοθεωρίας του μαρξισμού - λενινισμού και φτάνουν στο σημείο να θεωρούν Επανάσταση την αντιμοναρχική εξέγερση του 1979, που ανέτρεψε τον Σάχη στο Ιράν. Δυνάμεις όπως η ΠΑΠ, που από τη μια καλούν σε «τακτική συνεργασία» με τον Τραμπ ενάντια στις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης κι από την άλλη φαντασιώνονται έναν δήθεν «αντιιμπεριαλιστικό άξονα», όπως περιγράφουν τον υπό διαμόρφωση ευρασιατικό ιμπεριαλιστικό άξονα, με επικεφαλής την καπιταλιστική Κίνα, που νικά τις ΗΠΑ.
Μια τέτοια ερμηνεία όχι μόνο δεν λαμβάνει υπόψη της το λαϊκό γνωμικό «στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό», αλλά και υποτιμά τον αντίπαλο (τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό). Αποδέχεται τα προσχήματα που χρησιμοποιεί αυτός στον πόλεμο ως υπαρκτές αιτίες του, όταν οι ιμπεριαλιστές έχουν άλλους σχεδιασμούς και στόχους πραγματικούς, που συνήθως δεν τους δημοσιοποιούν, όχι μόνο γιατί μπορεί να είναι περίπλοκοι, πολυεπίπεδοι, αλλά και πολύ κυνικοί για τη «δημόσια κατανάλωση».
Οι κομμουνιστές είμαστε διδαγμένοι από τον Λένιν και γνωρίζουμε πολύ καλά πως «ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με βίαια μέσα», κι αυτό ισχύει και γι' αυτόν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που ο πραγματικός στόχος δεν είναι άλλος από τον έλεγχο του πετρελαίου, του φυσικού αερίου, όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών, καθώς επίσης των ενεργειακών και εμπορικών δρόμων μιας ευρύτερης περιοχής, τα γεωπολιτικά στηρίγματα, όλα όσα καθορίζουν τα μερίδια των αγορών ανάμεσα στα μονοπώλια και στις αστικές τάξεις, στο φόντο της μεγάλης σύγκρουσης των ΗΠΑ και της Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.
Ειδικά για την περιοχή που μιλάμε, γνωρίζουμε πως το Ιράν διατηρεί στρατηγικές σχέσεις με την Κίνα, αποτελεί σημαντικό τροφοδότη της σε καύσιμα και είναι ενταγμένο στον κινεζικό εμπορικό «δρόμο του μεταξιού», σε ανταγωνισμό με τον σχεδιαζόμενο ινδικό εμπορικό δρόμο, Βομβάη, Μέση Ανατολή, Ευρώπη. Αυτά είναι κρίσιμα ζητήματα για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, και όχι η «δημοκρατία», ή τα «πυρηνικά» στο Ιράν. Τα Στενά του Ορμούζ, που τώρα παραμένουν κλειστά σε μεγάλο βαθμό, είναι κάτι περισσότερο από μια ζωτική ναυτιλιακή οδός. Είναι κρίσιμο ενεργειακό σημείο ελέγχου στον πλανήτη, ειδικά για την Ασία, μιας και το περίπου 20% του παγκόσμιου πετρελαίου και περίπου το 17% του παγκόσμιου υγροποιημένου φυσικού αερίου διέρχονται από αυτά. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του πετρελαίου και φυσικού αερίου (άνω του 80%-85%) πηγαίνει στην Ασία και μόνο 10%-15% στην Ευρώπη, ενώ οι ΗΠΑ, που είναι σημαντικός παραγωγός, δεν βιώνουν άμεσες συνέπειες.
Αντίθετα, τις συνέπειες τις νιώθουν τόσο η ΕΕ όσο και οι καπιταλιστικές οικονομίες της Ασίας, μεταξύ αυτών και η Κίνα, σε αντίθεση με τους παραγωγούς και εξαγωγείς καυσίμων (ΗΠΑ και Ρωσία), που κερδίζουν. Να σημειωθεί εδώ πως η Κίνα, που διατηρεί σημαντικές οικονομικές και εμπορικές σχέσεις και με τα άλλα κράτη του Κόλπου, όπως Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, ακόμη και με το Ισραήλ, φαίνεται να προσβλέπει σε σχετική εξομάλυνση του εμπορικού πολέμου της με τις ΗΠΑ στο πλαίσιο της επικείμενης επίσκεψης Τραμπ στο Πεκίνο. Στην πράξη, έως αυτήν τη στιγμή, οι ΗΠΑ, χωρίς να έχουν εμπλακεί σε χερσαίες επιχειρήσεις, χωρίς να έχουν χιλιάδες νεκρούς, όπως είχαν σε Κορέα, Βιετνάμ, ή πιο πρόσφατα σε Ιράκ και Αφγανιστάν, «στραγγαλίζοντας» το Ορμούζ, έχουν διαμορφώσει μια «παγκόσμια ασυμμετρία», από την οποία επωφελούνται σε βάρος των βασικών ανταγωνιστών τους, πιέζοντας και τους συμμάχους τους στην Ευρώπη, αλλά προσεγγίζοντας και πάλι τη Ρωσία, που κι αυτή βλέπει να έχει άμεσα κέρδη από τη συγκεκριμένη εξέλιξη.
Για λόγους οικονομίας του χώρου δεν θα αναφερθούμε σε αυτό το άρθρο σε άλλες συνέπειες, όπως π.χ. είναι το ζήτημα των λιπασμάτων, της κατάστασης που αυτό διαμορφώνει για την επισιτιστική κατάσταση στον πλανήτη, όπως και τα μονοπώλια ποιων χωρών επωφελούνται, όπως επίσης δεν θα θίξουμε άλλες πλευρές σχετικά με το τρίγωνο των σχέσεων «ΗΠΑ - Ρωσίας - Ιράν». Θα επιδιώξουμε να μείνουμε στην ανάδειξη της βασικής κατεύθυνσης των εξελίξεων.
Η στιγμή που ξέσπασε ο πόλεμος κατά του Ιράν μόνο τυχαία και ασχεδίαστη δεν δείχνει.
Στις αρχές του χρόνου ολοκληρώθηκε το πέρασμα του κρίσιμου εμπορικού διαύλου της Διώρυγας του Παναμά (5% του παγκόσμιου εμπορίου) σε αμερικανικές εταιρείες. Η εκδίωξη των κινεζικών εταιρειών είχε ξεκινήσει σχεδόν έναν χρόνο νωρίτερα και στις αρχές του 2026 το Ανώτατο Δικαστήριο του Παναμά ακύρωσε τις συμβάσεις των κινεζικών μονοπωλίων, στρώνοντας τον δρόμο στα αμερικάνικα.
Ταυτόχρονα έγινε η απροκάλυπτη και καταδικαστέα ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, με τη σύλληψη του Προέδρου της χώρας, εξέλιξη που ενδεχομένως δεν θα μπορούσε να είχε γίνει, εάν δεν είχε τη στήριξη της υπόλοιπης σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας της χώρας αυτής. Οι ΗΠΑ ανέλαβαν τον έλεγχο των πλούσιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων της χώρας, που ήταν βασικός σύμμαχος της Κίνας στη Λατινική Αμερική και τροφοδότης της σε Ενέργεια.
Τον προηγούμενο μήνα οι ΗΠΑ προχώρησαν σε στρατιωτική συμφωνία με την Ινδονησία, με αιχμή την προστασία του θαλάσσιου διαδρόμου των στενών της Μαλάκα, απ' όπου περνά το 25%-30% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου και μεγάλο μέρος της τροφοδοσίας της Κίνας.
Μέσα στο 2026 αναμένεται να ξεκινήσει η κατασκευή του λεγόμενου «διαδρόμου Τραμπ», του στενού χερσαίου διαδρόμου που παραχώρησε η Αρμενία στις ΗΠΑ για 99 χρόνια και θα ενώνει την Κεντρική Ασία με την Ευρώπη, μπαίνοντας «σφήνα» σε μια από τις χερσαίες διαδρομές του κινεζικού «δρόμου του μεταξιού», την ώρα που μια άλλη βασική διαδρομή του, αυτή μέσω της Ρωσίας, έχει «παγώσει» λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.
Οι εξελίξεις με το κλείσιμο του Ορμούζ σημαίνουν πως η Κίνα πληρώνει το τίμημα αυτής της αστάθειας κάθε μέρα μέσω των αυξανόμενων τιμών Ενέργειας, μέσω των διαταραχών στην εφοδιαστική αλυσίδα, γεγονός που επηρεάζει τον βιομηχανικό σχεδιασμό. Ταυτόχρονα, τα αμερικανικά μονοπώλια της Ενέργειας πωλούν τους ενεργειακούς τους πόρους στην αγορά σε υψηλότερες τιμές.
Βεβαίως, κάθε περίπτωση μπορεί να έχει τις ιδιαιτερότητές της, όπως π.χ. η επίθεση κατά της Κούβας και η προσπάθεια οικονομικού στραγγαλισμού του λαού της εξυπηρετούν επιπλέον και τον ιδεολογικοπολιτικό στόχο της ανατροπής της Κουβανικής Επανάστασης και των κατακτήσεών της, ενώ η προσπάθεια προσάρτησης της Γροιλανδίας συνδέεται με την πρόσβαση στον πλούτο της Αρκτικής και τις νέες εμπορικές διαδρομές μέσω αυτής.
Ολα, όμως, τα παραπάνω εντάσσονται στην ίδια στρατηγική των ΗΠΑ, που έχουν στόχο να αποδυναμώσουν ή και να αποκτήσουν τα γεωπολιτικά στηρίγματα των ανταγωνιστών τους, να ελέγξουν πηγές Ενέργειας και άλλων κρίσιμων πρώτων υλών, καθώς και των σημαντικών παγκόσμιων διαύλων μεταφοράς και εμπορευμάτων. Η γραμμή αυτή είναι χαραγμένη και διατυπώνεται με διάφορους τρόπους και στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, που δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 2026. Στόχος των ΗΠΑ είναι να διατηρήσουν την ηγετική θέση τους στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, σε μια φάση που η πρωτοκαθεδρία τους κλονίζεται από την Κίνα.
Το ότι ο Τραμπ συχνά άλλα λέει κι άλλα κάνει, ή ότι εμφανίζεται απειλητικός προς κάθε κατεύθυνση, ότι τη μια λέει πως υπογράφει συμφωνία ή κάποια πολεμική επιχείρηση και την επόμενη το ανακαλεί, δεν είναι σχιζοφρένεια ή ασυνέπεια. Είναι απόρροια των δυσκολιών που έχουν οι ΗΠΑ καθώς και μιας διαπραγματευτικής τακτικής που έχει επιλεγεί από την αμερικανική ηγεσία, ώστε να δημιουργεί τη μέγιστη αβεβαιότητα σχετικά με τις προθέσεις της, έτσι ώστε οι ανταγωνιστές τους να μην μπορούν να υπολογίσουν με ακρίβεια το τελικό αποτέλεσμα, διαμορφώνοντας συνθήκες για πολλά και διαφορετικά πιθανά σενάρια εξελίξεων, που σε κάθε περίπτωση, όμως, θα υπηρετούν τον παραπάνω βασικό στόχο, δηλαδή τη διατήρηση πάση θυσία της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ.
Κι ενώ οι αντιθέσεις που σήμερα βλέπουμε ανάμεσα σε ΗΠΑ - ΕΕ και στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ επιφανειακά φαίνονται πως είναι επιλογή της προσωπικής πολιτικής του Τραμπ, στην πραγματικότητα συμβαίνει κάτι βαθύτερο. Στην Πολιτική Απόφαση του πρόσφατου 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ σημειώνεται μεταξύ άλλων: «Σε κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία εκδηλώνονται αντιθέσεις, που προκαλεί η αναρχία της παραγωγής, η ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη και οι ανισότιμες σχέσεις μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών. Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων μπορεί να διευρύνει υπάρχουσες ρωγμές στον "ευρωατλαντικό άξονα" τα επόμενα χρόνια».
Επιπλέον, πρέπει να τονιστεί πως η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα δεν είναι προνόμιο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, όπως βλέπουμε και στις περιπτώσεις της πολεμικής σύγκρουσης ΕΕ - ΝΑΤΟ και Ρωσίας στα εδάφη της Ουκρανίας, ή της «πολιτικής των 9 παυλών της Κίνας», μέσω της οποίας αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (Βιετνάμ, Φιλιππίνων, Μαλαισίας, Μπρουνέι, Ινδονησίας). Γι' αυτό και το «δίλημμα "ευρωατλαντικό ή ευρασιατικό στρατόπεδο" είναι ψεύτικο, στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των λαών, υπονομεύει την αυτοτελή ιδεολογική - πολιτική πάλη τους για την ανατροπή του καπιταλισμού, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό», όπως σημειώνει το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ.
Κάθε αστική τάξη εκδηλώνει την επιθετικότητά της, πρώτα απ' όλα κατά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων της χώρας της, καθώς και σε βάρος άλλων λαών, στο μέτρο της ισχύος της. Αυτό ισχύει και για την αστική τάξη της Ελλάδας, που σήμερα ανησυχεί σφόδρα για την κρίση στις σχέσεις ΗΠΑ - ΕΕ, μιας και για πολλές δεκαετίες η επιθετικότητά της «καβαλούσε» τα συγκεκριμένα ιμπεριαλιστικά «άλογα» κι επιδιώκει να «χωθεί» σε νέες συμμαχίες, που θα διασφαλίσουν την εξουσία και τα επιθετικά συμφέροντά της, που δεν έχουν καμία σχέση με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.
Οπως σημειώνει η Πολιτική Απόφαση του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ: «Οι συμμαχίες μπορεί να αλλάζουν, να αναδιατάσσονται, αλλά το βασικό στοιχείο που καθορίζει τον ταξικό τους χαρακτήρα (...) είναι η οικονομική βάση των καπιταλιστικών κρατών που τις συγκροτούν, δηλαδή η κυριαρχία των μονοπωλίων και τα συμφέροντά τους».
Πραγματική νίκη για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα είναι να μετατραπεί η μαζική λαϊκή αμφισβήτηση στην κυβέρνηση της ΝΔ σε συνολική αμφισβήτηση της πολιτικής συμμετοχής στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και συμμαχίες, που υλοποίησαν όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις, αλλά και τα κόμματα που στηρίζουν στην ουσία τις ίδιες πολιτικές που υπηρετούν το καπιταλιστικό σύστημα. Για τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα μονόδρομος είναι η πρόταση του ΚΚΕ για τη διαμόρφωση όρων ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και ιμπεριαλιστικούς πολέμους, μια κοινωνία σοσιαλιστική - κομμουνιστική.