Υψηλή παραμένει η ένταση στο Ιράν, παρά τη σχετική «αποκλιμάκωση» των πολυήμερων και πολύνεκρων αντικυβερνητικών διαδηλώσεων που ξέσπασαν στις 28 Δεκέμβρη, εξαιτίας της άσχημης οικονομικής κατάστασης και της σημαντικής υποτίμησης του ριάλ έναντι του δολαρίου, αποτέλεσμα τόσο των «δυτικών» κυρώσεων όσο και της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Στις διαδηλώσεις δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ο αριθμός των θυμάτων, με το καθεστώς να αναγνωρίζει γύρω στους 2.500 νεκρούς, ανάμεσά τους και μέλη των δυνάμεων καταστολής, ενώ κυρίως «δυτικές» πηγές ανεβάζουν τον αριθμό ακόμα και στο δεκαπλάσιο.

Οι προσπάθειες των ΗΠΑ και Ισραήλ να αξιοποιήσουν την οικονομική κρίση και τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στο Ιράν έγιναν ξανά ορατές και σε αυτήν τη συγκυρία, με τη δράση και πρακτόρων τους. Την ίδια ώρα εξελίσσονται απειλές με το υποκριτικό πρόσχημα της «δημοκρατίας» και της «ελευθερίας για τον λαό», που καταπιέζεται από το καπιταλιστικό θεοκρατικό καθεστώς, και ταυτόχρονα παζάρια μαζί του.

Οι γεωστρατηγικοί ανταγωνισμοί και συμμαχίες στην περιοχή μπορεί να οδήγησαν τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντ. Τραμπ να μην προχωρήσει σε νέες επιθέσεις έναντι της Τεχεράνης που ακούγονταν για τις 14/1, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα σύννεφα πολέμου απομακρύνονται. Κάθε άλλο.

Στην πραγματικότητα, τα σχέδια στρατιωτικής επέμβασης και κλιμάκωσης της αφόρητης πίεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ έναντι του Ιράν, με κάθε μέσο και τρόπο, παραμένουν «στο τραπέζι». Ο ίδιος ο Τραμπ τη Δευτέρα 12/1 απείλησε με αύξηση των δασμών κατά 25% δεκάδες χώρες που διατηρούν εμπορικές συναλλαγές με το Ιράν, μεταξύ των οποίων δεν είναι μόνο η Ρωσία και η Κίνα (σταθεροί αντίπαλοι των ΗΠΑ και άλλων «δυτικών» χωρών) αλλά και στενοί εταίροι και σύμμαχοι των ΗΠΑ, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Τουρκία. Την Πέμπτη 15/1 οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις σε 18 Ιρανούς αξιωματούχους και τράπεζες, μεταξύ των οποίων στον γραμματέα του Ιρανικού Συμβουλίου Ασφαλείας, Αλί Λαριτζανί, λίγες μέρες αφότου ο τελευταίος είχε προειδοποιήσει ξεκάθαρα ότι τυχόν επίθεση των ΗΠΑ στη χώρα του θα επέφερε αντίποινα, που θα χτυπούσαν και τις κατά τόπους αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις.

Αμερικανοί αξιωματούχοι, μιλώντας την Πέμπτη σε δημοσιογράφους των εφημερίδων «Wall Street Journal» και «New York Times», καθώς και στο «Axios», προειδοποίησαν ότι οι ΗΠΑ συνεχίζουν να παρακολουθούν «στενά» τις εξελίξεις στο Ιράν και μπορεί να το χτυπήσουν «ακόμα και τις επόμενες μέρες».

Ο ίδιος ο Τραμπ - που φέρεται να άλλαξε γνώμη την τελευταία στιγμή, στο φόντο έντονων διπλωματικών παζαριών με Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ομάν και Αίγυπτο και «συστάσεων» στενών συμβούλων ότι οι αμερικανικές επιθέσεις θα πυροδοτήσουν «ευρύτερες συγκρούσεις» χωρίς να εξασφαλίσουν 100% ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης - αρέσκεται να διατηρεί το στοιχείο του αιφνιδιασμού.

Το δε Ισραήλ, που μέχρι την Τετάρτη το βράδυ είχε ανοίξει καταφύγια πολέμου, ενισχύοντας παράλληλα τα πιο «ευάλωτα» τμήματα της αντιπυραυλικής ασπίδας «Iron Dome», εξακολουθεί να πιέζει για «αξιοποίηση» της σημερινής συγκυρίας που δημιούργησαν οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στο Ιράν. Την Παρασκευή ο απερχόμενος διευθυντής της Mossad, Νταβίντ Μπαρνέα, σε μια επίσκεψη - αστραπή μετέβη στο Μαϊάμι προκειμένου να συναντήσει τον άνθρωπο - κλειδί της κυβέρνησης Τραμπ, τον ειδικό απεσταλμένο Στιβ Γουίτκοφ, και να συζητήσουν τα «επόμενα βήματα» έναντι του Ιράν.

Ο Γούιτκοφ, συμμετέχοντας το βράδυ της Πέμπτης στη συνδιάσκεψη του Ισραηλινο-αμερικανικού Συμβουλίου στη Φλόριντα, ερωτηθείς σχετικώς υποστήριξε ότι προτιμά σαφώς μια διπλωματική διευθέτηση της κρίσης με το Ιράν, αλλά στη συνέχεια τόνισε πως αυτή θα πρέπει να «αντιμετωπίσει» τα εξής τέσσερα ζητήματα: Τον εμπλουτισμό του ουρανίου στο Ιράν (το Ισραήλ και οι ΗΠΑ απαιτούν τον μηδενικό εμπλουτισμό του επί ιρανικού εδάφους, κάτι που απορρίπτει η Τεχεράνη, για λόγους γοήτρου και ουσίας), τη μείωση του πυραυλικού - βαλλιστικού οπλοστασίου (κάτι που επίσης απορρίπτει το Ιράν, καθώς θεωρεί δικαίωμά του την ανάπτυξη του βαλλιστικού προγράμματος ως βέλτιστη άμυνα της χώρας), την παράδοση του «πραγματικού πυρηνικού υλικού», πιθανώς σε επιθεωρητές του ΟΗΕ, που ο ίδιος προσδιόρισε σε «2.000 κιλά» ουρανίου εμπλουτισμένου μεταξύ 3,67% και 60%, και «τακτοποίηση» των θεμάτων που προκύπτουν με τις δυνάμεις που στηρίζει το Ιράν στην ευρύτερη περιοχή (τη Χαμάς στα παλαιστινιακά εδάφη, τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο και τις σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ).

Παράλληλα, το πρωί της 16ης Γενάρη ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπ. Νετανιάχου πραγματοποίησε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλ. Πούτιν, με επίκεντρο το Ιράν.

Από τη μεριά του ο Πούτιν λίγες ώρες αργότερα επικοινώνησε τηλεφωνικά και με τον Ιρανό ομόλογό του, Μασούντ Πεζεσκιάν, συζητώντας (σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ) τρόπους αποκλιμάκωσης της έντασης στην περιοχή.

Ωστόσο το κουβάρι των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων παραμένει μπερδεμένο και δεν αρκούν οι μεσολαβήσεις π.χ. του Πούτιν για την αποσόβηση μιας (πολλαπλώς επικίνδυνης) νέας περιφερειακής σύγκρουσης σε Μέση Ανατολή - Ευρασία. Οι ανάγκες των ΗΠΑ και άλλων «δυτικών» χωρών για ακόμα περισσότερους πόρους και δρόμους Ενέργειας και Εμπορίου, στο φόντο των γνωστών σχεδίων τους και για τη δημιουργία του εναλλακτικού εμπορικού διαδρόμου IMEC, που θα περνά από την Ινδία και τη Μέση Ανατολή και θα φτάνει έως την Ευρώπη, ώστε να παρακαμφθούν οι σύγχρονοι κινεζικοί «δρόμοι του μεταξιού», είναι πιεστικές. Οι σφοδροί ανταγωνισμοί τους για εξασφάλιση της διεθνούς πρωτοκαθεδρίας έναντι ανταγωνιστών τους σε ένα ρευστό και αβέβαιο διεθνές σκηνικό χαράσσουν, ολοένα και πιο βαθιά, πορεία σύγκρουσης που θα πληρώσουν για άλλη μια φορά οι λαοί.