Το κάλπικο αφήγημα ότι «η Ευρώπη (και η Ελλάδα) δεν εμπλέκεται στον πόλεμο» δεν είναι πρωτοτυπία της κυβέρνησης ΝΔ και του μηχανισμού προπαγάνδας της...
Από παλιότερη συνάντηση του Τραμπ με Ευρωπαίους ηγέτες |
Την Πέμπτη, ωστόσο, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ολλανδία και Ιαπωνία εξέδωσαν κοινή δήλωση στην οποία ανέφεραν ότι τα κράτη τους είναι έτοιμα να συμμετάσχουν σε «κατάλληλες προσπάθειες για τη διασφάλιση της ασφαλούς διέλευσης μέσω των Στενών του Ορμούζ» και ότι θα λάβουν μέτρα για τη σταθεροποίηση των ενεργειακών αγορών, χωρίς να υπάρχει βέβαια κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο δράσης.
Πληροφορίες αναφέρουν επίσης ότι η Γαλλία «εργάζεται με εταίρους σε Ευρώπη, Ινδία και Ασία σε ένα σχέδιο διεθνούς αποστολής συνοδείας εμπορικών πλοίων διά του Στενού όταν οι περιστάσεις το επιτρέπουν». Κύκλοι της γαλλικής κυβέρνησης ανέφεραν ότι Κάτω Χώρες, Ιταλία και Ελλάδα έχουν δείξει ενδιαφέρον, ενώ και η Βρετανία παραμένει «ανοιχτή».
Στο ίδιο πνεύμα, η Κάλας δεν απέκλεισε την επέκταση της επιχείρησης «Aspides» στον Κόλπο ανατολικότερα, για να καλύψει μέρος μιας ενδεχόμενης επιχείρησης στον Κόλπο. «Είναι προς το συμφέρον μας να διατηρηθούν ανοιχτά τα Στενά του Ορμούζ, και γι' αυτό συζητάμε επίσης τι μπορούμε να κάνουμε προς αυτήν την κατεύθυνση από ευρωπαϊκής πλευράς», δήλωσε η Κάλας.
Και πρόσθεσε: «Αν θέλουμε να υπάρχει ασφάλεια σε αυτήν την περιοχή, τότε το πιο εύκολο θα ήταν να αξιοποιήσουμε την επιχείρηση που ήδη έχουμε στην περιοχή (σ.σ. "Aspides") και ίσως να την προσαρμόσουμε λίγο (...) Υπάρχουν επίσης συζητήσεις για μια "συμμαχία των προθύμων" προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά πρέπει να δούμε και ποια επιλογή θα μπορούσε να είναι η ταχύτερη για να διασφαλίσει το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Οπως βλέπετε, πάντως, δεν είναι εύκολο».
Την ίδια ώρα, μια σειρά ευρωπαϊκά κράτη του ΝΑΤΟ έχουν στείλει αεροπλανοφόρα, φρεγάτες, μαχητικά αεροπλάνα και αντιαεροπορικά συστήματα στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ παρέχουν σε αμερικανικές δυνάμεις πρόσβαση σε στρατιωτικές βάσεις που χρησιμοποιούνται για βομβαρδισμούς κατά του Ιράν.
Η αντιφατικότητα των εξελίξεων αποτυπώνει τους ανταγωνισμούς που δυναμώνουν μέσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο, κυρίως ανάμεσα στις ΗΠΑ και στους μεγαλύτερους Ευρωπαίους εταίρους τους, στο έδαφος της σύγκρουσης με την Κίνα για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο διεξάγεται και το μεταξύ τους παζάρι για την επόμενη μέρα στην περιοχή και όχι μόνο.
Πώς ερμηνεύεται η στάση των Ευρωπαίων ΝΑΤΟικών σ' αυτήν τη φάση του ιμπεριαλιστικού πολέμου; Σίγουρα οι επιφυλάξεις τους να ενσωματωθούν πλήρως στον αμερικανικό σχεδιασμό δεν έχουν να κάνουν με το ...γινάτι ότι «οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν μας συμβουλεύτηκαν πριν από αυτόν τον πόλεμο», όπως δήλωσε τις προάλλες ο εκπρόσωπος του Γερμανού καγκελάριου. Ούτε επειδή η ΕΕ «δεν καταλαβαίνει τους στόχους αυτού του πολέμου», σύμφωνα με την Κάγια Κάλας.
Μια ματιά σε δηλώσεις των τελευταίων ημερών από Ευρωπαίους αξιωματούχους, σε συνδυασμό με αναλύσεις που κάνουν δεξαμενές σκέψεις και στρατιωτικοί αναλυτές, δίνουν μια εικόνα για το τι πραγματικά καθορίζει τη στάση των Ευρωπαίων, η οποία, χωρίς να είναι ενιαία, οξύνει την αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ.
Ενδεικτική είναι η δήλωση του Γερμανού υπουργού Αμυνας Μπόρις Πιστόριους, ο οποίος αναρωτήθηκε: «Τι ακριβώς περιμένει ο Τραμπ από μια χούφτα ευρωπαϊκές φρεγάτες στα Στενά του Ορμούζ που δεν μπορεί να επιτύχει το ισχυρό αμερικανικό Ναυτικό από μόνο του;».
Η «χούφτα» με τις ευρωπαϊκές φρεγάτες δεν συγκρίνεται βέβαια με την τεράστια συγκέντρωση των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, η συμμετοχή τους σε μια επιχείρηση για το άνοιγμα του Ορμούζ θα σήμαινε και μεγαλύτερο βαθμό δέσμευσης της ΕΕ (ή ομάδας ευρωπαϊκών κρατών) στα σχέδια που κάνουν οι ΗΠΑ για τον πόλεμο και την επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή. Και αυτό φαίνεται να το αντιλαμβάνονται καλά οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ.
Μια άλλη ανάλυση, του αμερικανικού NPR, επισημαίνει ότι η «δέσμευση» της Ευρώπης στο ουκρανικό μέτωπο του ιμπεριαλιστικού πολέμου - που είναι πολύ πιο ισχυρή από αυτή των ΗΠΑ - καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις γεωπολιτικές της προτεραιότητες στο φόντο της κλιμάκωσης, που τείνει «να ενώσει τις τελείες» των διαφορετικών πολεμικών συγκρούσεων. Ο Φινλανδός Πρόεδρος Αλεξάντερ Στουμπ το διατύπωσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Εχουμε τη Ρωσία να φροντίσουμε - 1.340 χιλιόμετρα κοινών συνόρων».
«Διαιρετικά» λειτουργεί και η πολιτική του Ιράν για επιλεκτική διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ. Εκπρόσωπος του ιρανικού ΥΠΕΞ δήλωσε πως «τα μέρη που δεν εμπλέκονται στην επίθεση εναντίον του Ιράν μπορούν να διέλθουν από τα Στενά σε συντονισμό με τις Ενοπλες Δυνάμεις μας».
Αυτό επανέλαβε και ο αναπληρωτής ΥΠΕΞ του Ιράν σε συνέντευξη στο «France 24»: «Εχουμε ήδη ενημερώσει τους Ευρωπαίους και όλους τους άλλους ότι πρέπει να προσέξουν να μη συμμετέχουν σε αυτόν τον πόλεμο επιθετικότητας εναντίον του Ιράν. Αν οποιαδήποτε χώρα ενταχθεί στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ στην επίθεση, θα γίνει επίσης νόμιμος στόχος για τα αντίποινα του Ιράν».
Το Ιράν γνωρίζει βέβαια τον βαθμό εμπλοκής των Ευρωπαίων στον πόλεμο. Είναι φανερό όμως ότι διαφοροποιεί τη στάση του στο θέμα του Ορμούζ, επειδή ξέρει τη σημαντική επίδραση που έχει το ενεργειακό ντόμινο στις εύθραυστες ευρωπαϊκές οικονομίες και προσπαθεί να διευρύνει τις ρωγμές και τις αντιθέσεις στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο.
Το ίδιο αναδεικνύει και η εκτενής ανάλυση του αμερικανικού think tank «Carnegie Endowment for International Peace» με τίτλο «Οι επικίνδυνες επιπτώσεις του πολέμου με το Ιράν για την Ευρώπη». Οπως σημειώνει, «μέσα στην ομίχλη ενός τόσο βίαιου, πολυεθνικού πολέμου, είναι δύσκολο να αποσαφηνιστούν τα διαφορετικά συμφέροντα που διακυβεύονται και οι πιθανές συνέπειες (...) Ομως ακόμα και οι παντοδύναμες ΗΠΑ χρειάζονται την Ευρώπη (...) Αυτό δίνει στους Ευρωπαίους και στις χώρες του Αραβικού Κόλπου μοχλό ισχύος, που πρέπει να χρησιμοποιήσουν άμεσα. Η αντίδραση (...) πρέπει να είναι μια επαναδιαπραγμάτευση των όρων της σχέσης».
Ενδεικτικό του παζαριού στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο, που «τρέχει» παράλληλα με την κλιμάκωση του πολέμου, είναι και η δήλωση του Γερμανού ΥΠΕΞ Γιόχαν Βάντεφουλ: «Περιμένουμε από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να μας ενημερώσουν και να μας πουν αν επιτεύχθηκαν οι στόχοι. Μόλις αποκτήσουμε σαφή εικόνα, πρέπει να προχωρήσουμε στην επόμενη φάση: Τον ορισμό μιας αρχιτεκτονικής ασφάλειας για όλη την περιοχή, μαζί με τα γειτονικά κράτη».
Με άλλα λόγια, η ΕΕ και κυρίως οι μεγαλύτερες οικονομίες της διαπραγματεύονται πίσω από τους καπνούς και τα ερείπια του πολέμου τη θέση τους στην περιοχή την επόμενη μέρα, χωρίς κανείς βέβαια να μπορεί να προβλέψει πότε και ποια θα είναι αυτή...
Επίδικο αυτού του παζαριού είναι σίγουρα και οι εγγυήσεις που ζητάνε οι Ευρωπαίοι από τις ΗΠΑ για την Ουκρανία. «Εχουμε κάτι που λέγεται ΝΑΤΟ», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ. «Ημασταν πολύ καλοί μαζί τους. Δεν ήμασταν υποχρεωμένοι να τους βοηθήσουμε με την Ουκρανία. Η Ουκρανία βρίσκεται χιλιάδες μίλια μακριά από εμάς... Παρ' όλα αυτά, τη βοηθήσαμε. Τώρα θα δούμε αν θα μας βοηθήσουν κι εκείνοι»...
Μέσα σ' αυτό το κλίμα, που δεν είναι βέβαια στάσιμο αλλά μεταβάλλεται διαρκώς, κυβερνήσεις και κόμματα ευρωπαϊκών κρατών, μαζί με δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, προσπαθούν να παρουσιάσουν την ΕΕ ως το αντίπαλο δέος στην «επιθετική πολιτική» των ΗΠΑ, ακόμα και ως παράγοντα που η στάση της μπορεί να κλείσει τα πολεμικά μέτωπα και να συμβάλει στην αποκατάσταση της ειρήνης. Το γεράκι όμως δεν μπορεί ποτέ να γίνει περιστέρι, ούτε καν να εμφανίζεται ως τέτοιο!
Το κάλπικο αφήγημα ότι «η Ευρώπη δεν εμπλέκεται στον πόλεμο» και ότι «ο πόλεμος δεν είναι της Ευρώπης» δεν είναι πρωτοτυπία της ελληνικής κυβέρνησης. «Δουλεύεται» από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς και άλλων κρατών, όπως και της ίδιας της ΕΕ, που είναι χωμένη μέχρι τα μπούνια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τόσο στο μέτωπο της Ουκρανίας όσο και σε αυτό της Μέσης Ανατολής.
Για το πρώτο δεν χρειάζονται ιδιαίτερες αποδείξεις. Για το δεύτερο, αρκεί να σημειώσουμε ενδεικτικά τα εξής: Η Βρετανία παρείχε στις ΗΠΑ πρόσβαση στις βάσεις Ακρωτηρίου στην Κύπρο, Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό Ωκεανό και Φέρφορντ στην Αγγλία, απ' όπου αμερικανικά αεροπλάνα βομβαρδίζουν το Ιράν. Αμέσως μετά την επίθεση με drone στη βάση της στο Ακρωτήρι, έστειλε στην Κύπρο πολεμικό πλοίο και ελικόπτερα, αλλά και 4 επιπλέον πολεμικά αεροσκάφη στο Κατάρ.
Η Γαλλία έχει στείλει το αεροπλανοφόρο «Charles de Gaulle» και τη φρεγάτα «Languedoc» στα ανοιχτά της Κύπρου. Ο Μακρόν παραδέχτηκε ότι γαλλικές δυνάμεις κατέρριψαν ιρανικά drones τις πρώτες ώρες του πολέμου, ενώ γαλλικές αεροπορικές βάσεις στη Μέση Ανατολή είναι ανοιχτές για αμερικανικά αεροσκάφη.
Η Ελλάδα έστειλε φρεγάτες και 4 F-16 στην Κύπρο και συνεχίζει να παραχωρεί τη Σούδα για χρήση από αμερικανικά σκάφη. Η ελληνική συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία συμμετείχε στην κατάρριψη ιρανικών πυραύλων που στόχευαν πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, με τον Ελληνα υπουργό Αμυνας μαζί με αξιωματούχους των ΗΠΑ να καμαρώνει για το «αξιόμαχο» των στρατιωτικών δυνάμεων, επιβεβαιώνοντας κυνικά την εμπλοκή.
Η Ιταλία δεσμεύτηκε σε αποστολή ναυτικών μέσων και αντιαεροπορικών συστημάτων τύπου SAMP/T στις χώρες του Κόλπου. Η Πορτογαλία ενέκρινε χρήση της βάσης Λάζιες στις Αζόρες και η Ισπανία έστειλε την πλέον προηγμένη φρεγάτα της να «προστατεύσει» την Κύπρο...
Καμία αυταπάτη να μην έχουν οι λαοί! Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος απλώνει παντού τις φλόγες του και ξεσκεπάζει τους πραγματικούς ενόχους που τους σπρώχνουν στον όλεθρο. Η ιμπεριαλιστική ΕΕ, με όλες τις αντιθέσεις της με τις ΗΠΑ και στο εσωτερικό της, είναι πρωταγωνιστής στην κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με βαθιά εμπλοκή σε όλα τα ενεργά μέτωπα. Για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και των μονοπωλίων της εξοπλίζεται μέχρι τα μπούνια και παζαρεύει με εχθρούς και συμμάχους τον ρόλο της την επόμενη μέρα.
Οι αντιθέσεις τους ανοίγουν ρωγμές, που είναι στο χέρι του λαού με τον αγώνα του να τις κάνει ρήγματα. Μέσα από αυτά θα δει ακόμα πιο καθαρά την πραγματική διέξοδο από τον πόλεμο, που είναι να πάρει ο ίδιος στα χέρια του την εξουσία!