Ο πλανήτης φλέγεται από ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις, που γίνεται προσπάθεια να εξωραϊστούν από τα επιχειρήματα της «ασφάλειας» και της «σταθερότητας», ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για αρπαγή, λεηλασία, διαμελισμό κρατών και ξεριζωμό λαών. (...)

Μέσα σε αυτήν την αβεβαιότητα, με την προσπάθεια της κυβέρνησης και της εργοδοσίας να σκορπίσουν τον φόβο και τη μοιρολατρία, υπάρχει το ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, που είναι φάρος προσανατολισμού και οργάνωσης της πάλης, κρατώντας ψηλά τη σημαία του αγώνα της εργατικής τάξης της χώρας μας, χωρίς να υποχωρεί, χωρίς να συμβιβάζεται με την πολιτική του πολέμου και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. (...)

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι γέννημα του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Ο πόλεμος δεν είναι «κατάσταση εξαίρεσης» από την καπιταλιστική κανονικότητα. Είναι το ίδιο το σύστημα στην πιο ωμή και αιματηρή μορφή του. (...)

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν, η κλιμάκωση του πολέμου από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, οι απειλές, οι αποκλεισμοί, οι δολοφονίες αμάχων είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας για το κυνήγι του κέρδους. (...)

Για πρώτη φορά, 81 χρόνια μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ανθρωπότητα νιώθει ξανά την απειλή ενός γενικευμένου παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου να απλώνεται σαν σκιά πάνω από τις ηπείρους του πλανήτη. Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα κατακαίει λαούς. (...)

Μέσα σε αυτήν τη θύελλα των ανταγωνισμών, η κυβέρνηση της ΝΔ, έχοντας τη συναίνεση των κομμάτων του ευρωατλαντισμού, μπλέκει τη χώρα μας όλο και πιο βαθιά στον πόλεμο. Με βάσεις, με στρατιωτικές αποστολές στην Ερυθρά Θάλασσα, στα Βαλκάνια, με συμφωνίες. Με την εμπλοκή της συστοιχίας των Patriot στη Σαουδική Αραβία πατήθηκε η σκανδάλη της εμπλοκής της χώρας μας στον πόλεμο. (...)

Η κατάσταση για τους λαούς μπορεί να γίνει ακόμη πιο δύσκολη, ακόμη και απότομα, και στη χώρα μας. Οι εκτιμήσεις μεγάλων οικονομικών οίκων, της ΕΕ και του ΔΝΤ συγκλίνουν στο ότι διαμορφώνεται μια νέα περίοδος επιβράδυνσης, με ορατό το ενδεχόμενο μιας νέας γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης. (...)

Η εντατικοποίηση, η επέκταση και ο κατακερματισμός του εργάσιμου χρόνου, η συμπίεση μισθών, το χτύπημα στην Κοινωνική Ασφάλιση, η ανασφάλεια, η ακρίβεια και η φτώχεια δεν είναι «στρεβλώσεις», αλλά η φυσιολογική λειτουργία ενός εκμεταλλευτικού συστήματος που από καιρό έχει πιάσει τα όριά του. Η πολιτική της εμπλοκής στους πολέμους που γενικεύονται σημαίνει ταυτόχρονα αυταρχισμό, κρατική και εργοδοτική τρομοκρατία, περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης, διώξεις πρωτοπόρων συνδικαλιστών.

Ταυτόχρονα, κυβέρνηση και αστικά κόμματα προσπαθούν να διαμορφώσουν ευρύτερη λαϊκή αποδοχή για τους αντιλαϊκούς στόχους του κεφαλαίου. Δυναμώνουν την ιδεολογική επίθεση, επαναφέρουν παλιά και επινοούν νέα αντιδραστικά ιδεολογήματα, απαιτούν συναίνεση και υποταγή. Κάνουν προσπάθεια ενσωμάτωσης ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων, διαφημίζοντας ως «ευκαιρία» για τους εργαζόμενους ακόμα και τον ίδιο τον πόλεμο.

Η στροφή της ΕΕ και των κυβερνήσεών της στην πολεμική οικονομία συνεπάγεται άγρια επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων. Η αντεργατική Οδηγία της ΕΕ 2003/88, που προβλέπει 13 ώρες εργασίας την ημέρα, έγινε νόμος από την κυβέρνηση της ΝΔ με εντολή των επιχειρηματικών ομίλων για αύξηση της κερδοφορίας και για την πολεμική προετοιμασία. (...)

Η επίκληση της «εθνικής ενότητας» και της «κοινωνικής συνοχής» δεν είναι παρά η απαίτηση να σωπάσει και να σκύψει το κεφάλι ο λαός, για να προχωρούν απρόσκοπτα τα σχέδια του κεφαλαίου και να συνεχίζεται η εκμετάλλευση. Ζητούν από τους εργαζόμενους «θυσίες» και «υπομονή» ενώ πληρώνουν το μάρμαρο με ακρίβεια, χαμηλούς μισθούς και φοροληστεία. (...)

Ο νέος κατώτατος μισθός προσδιορίστηκε στο πλαίσιο της «Κοινωνικής Συμφωνίας» ντροπής που υπέγραψαν κυβέρνηση, εργοδότες και η ηγεσία της ΓΣΕΕ. Μια ηγεσία που όχι μόνο ανέχεται αυτήν την απόφαση - κοροϊδία, αλλά αυτό το αίσχος των παγωμένων μισθών το επιβάλλει και στις Κλαδικές Συμβάσεις. Αυτό επιβεβαιώθηκε και με τη Συλλογική Σύμβαση του Επισιτισμού που υπέγραψαν η ΓΣΕΕ και η ηγεσία της ΠΟΕΕΤ, στα 930 ευρώ, μόλις 10 ευρώ πάνω από τον κατώτατο μισθό, χωρίς να ρωτήσουν κανένα συνδικάτο του κλάδου. Τέτοια είναι η ξεφτίλα των εργατοπατέρων και της κυβέρνησης, που πανηγύριζαν για μεγάλες αυξήσεις στους μισθούς. (...)

Καλούμαστε να ανταποκριθούμε σε μια ιστορική αναγκαιότητα. Μέσα στις συνθήκες όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, της γενίκευσης των πολεμικών συγκρούσεων και της βαθύτερης εμπλοκής της χώρας, να συμβάλουμε στη μεγάλη προσπάθεια συσπείρωσης όσο το δυνατόν περισσότερων συνδικάτων και συνδικαλιστών, συνολικά εργατικών και λαϊκών δυνάμεων, σε γραμμή αντιπαράθεσης με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την καπιταλιστική εκμετάλλευση. (...)

Οι αγώνες των τελευταίων χρόνων έβαλαν ξεκάθαρα το δίλημμα «'Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». Αυτό είναι το μέτρο με το οποίο κρίνονται όλοι. Το δίλημμα δεν είναι αφηρημένο. Είναι βαθιά πολιτικό και πρακτικό: Ποιο εργατικό κίνημα μπορεί να σταθεί στο ύψος των σημερινών συνθηκών και απαιτήσεων; Ποιο εργατικό κίνημα μπορεί να πρωτοστατήσει στην οργανωμένη απειθαρχία ενάντια στη φριχτή πραγματικότητα του πολέμου και των κερδών, να σπάσει με την οργάνωση και τη δράση τη λογική «τα κεφάλια μέσα», να καλλιεργήσει με το αγωνιστικό παράδειγμα την αφοβία και την τόλμη, οι εργαζόμενοι να διεκδικήσουν μια ζωή καλύτερη, χωρίς εκμετάλλευση και πολέμους;

Ενα τέτοιο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα έχουμε ανάγκη. Ενα κίνημα οργανωμένο, μαζικό και ριζωμένο στους χώρους δουλειάς, που να μην εμφανίζεται μόνο στις κορυφές των γεγονότων αλλά να έχει καθημερινή παρουσία, να παρεμβαίνει για κάθε μικρό ή μεγαλύτερο πρόβλημα φωτίζοντας τις πραγματικές αιτίες, να βάζει στο στόχαστρο την πολιτική που τα γεννά και να προβάλλει την πραγματική διέξοδο για τους εργαζόμενους.

Ενα κίνημα που δεν εγκλωβίζεται στα όρια της διαχείρισης του συστήματος, που δεν υποτάσσεται στους «εθνικούς στόχους» του κεφαλαίου, αλλά συγκρούεται με την ίδια τη στρατηγική του. Προτάσσει την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών, αντί για τα κέρδη μιας χούφτας παράσιτων.

Ενα κίνημα που θα ενώνει την εργατική τάξη, χωρίς διαχωρισμούς, με ιδιαίτερη φροντίδα να αγκαλιάζει τις γυναίκες, τη νεολαία, τους μετανάστες, τους πιο ευάλωτους εργαζόμενους, εκείνους που βιώνουν πιο έντονα την εκμετάλλευση και την ανασφάλεια.

Η πορεία του ΠΑΜΕ όλα αυτά τα χρόνια έδειξε ότι το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να χαράσσει τη δική του στρατηγική, να είναι ανεξάρτητο από την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις, να είναι σε ανοιχτή και διαρκή αντιπαράθεση μαζί τους, τόσο σε συνθήκες έντασης της καταστολής όσο και σε συνθήκες χειραγώγησης και προσπάθειας μετατροπής του σε σκαλοπάτι κυβερνητικής εναλλαγής.

Ετσι, δεν θα αιφνιδιάζεται από τις εξελίξεις αλλά θα προετοιμάζεται, θα διαβάζει τη συγκυρία και θα ανοίγει δρόμους. Θα επιδιώκει να συσπειρώνει νέες δυνάμεις και να αντέχει σε όλες τις καμπές της ταξικής πάλης, για να διατηρεί ζωντανή τη φλόγα της ανατροπής, απέναντι σε κάθε προσπάθεια ενσωμάτωσης. Απέναντι σε κάθε προσπάθεια να επιβληθούν μέσα στους εργαζόμενους και στον λαό αυταπάτες για νέους και παλιότερους κυβερνητικούς «σωτήρες».

Μέσα στη δράση μπορεί να οικοδομηθεί ένα τέτοιο ισχυρό κίνημα που θα πρωταγωνιστεί στην πάλη, που θα συγκρούεται με το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις και τα κόμματα που υπηρετούν τα συμφέροντά του, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και τους μηχανισμούς του «κοινωνικού εταιρισμού».

Ενα κίνημα που θα αμφισβητεί και θα αντιπαλεύει την κυρίαρχη πολιτική, θα συνενώνει την εργατική τάξη, τους βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφους και επαγγελματίες σε μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία ενάντια στα μονοπώλια και στον καπιταλισμό.

Ενα τέτοιο μέτωπο πάλης δεν περιορίζεται στην απόκρουση των αντιλαϊκών μέτρων. Στοχεύει στην αμφισβήτηση της ίδιας της εξουσίας του κεφαλαίου, ανοίγοντας τον δρόμο για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. (...)

Η πείρα των αγώνων αποδεικνύει ότι η εργατική τάξη, όταν οργανώνεται και παλεύει με δικούς της όρους, μπορεί να ανατρέπει συσχετισμούς, να μπλοκάρει σχεδιασμούς, να επιβάλλει κατακτήσεις. Αυτή η πείρα υπάρχει δυνατότητα να μετατραπεί σε συνειδητή δύναμη, σε ενιαίο βηματισμό που θα επιτρέπει στο εργατικό κίνημα να περάσει από την άμυνα στην αντεπίθεση.

Η κατεύθυνσή μας πρέπει να είναι καθαρή, δημιουργία σωματείων σε κάθε επιχείρηση και κλάδο, μαζικοποίηση και ουσιαστική ισχυροποίηση της δράσης τους, με νέους στόχους στην αλλαγή των συσχετισμών ως αποτέλεσμα πραγματικής οργάνωσης των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Σε σύγκρουση με τα εκφυλιστικά φαινόμενα, τις νοθείες, την εξαγορά, τη διάβρωση των συλλογικών διαδικασιών σε Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και στα ίδια τα Συνέδρια της ΓΣΕΕ, παλεύουμε για συνδικάτα ζωντανά, μαχητικά, βαθιά ριζωμένα μέσα στην εργατική τάξη, που θα εκφράζουν τη βούληση και τη δύναμή της, και όχι τους σχεδιασμούς του κράτους και της εργοδοσίας.

Οι κινητοποιήσεις των λιμενεργατών στον Πειραιά, και η απόφασή τους να μπλοκάρουν τη φόρτωση και τη μεταφορά πολεμικού υλικού προς το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, δεν ήταν μόνο μια συμβολική πράξη. Ηταν πράξη σύγκρουσης με την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Η ιστορική απεργιακή κινητοποίηση στις 6 Φλεβάρη, σε 20 λιμάνια της Μεσογείου, με πρωτοβουλία του Σωματείου ΕΝΕΔΕΠ των λιμενεργατών της COSCO και σε συντονισμό με συνδικάτα από την Ιταλία, τη Χώρα των Βάσκων, την Τουρκία, το Μαρόκο, τη Γαλλία, ήταν μια πρωτόγνωρη διεθνής δράση, μια συνειδητή εκδήλωση της διεθνιστικής ενότητας της εργατικής τάξης απέναντι στους κοινούς της εχθρούς: Τις κυβερνήσεις, το κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Οι εργάτες, πέρα από σύνορα, αμφισβήτησαν στην πράξη τη λειτουργία της καπιταλιστικής μηχανής που τους θέλει διαιρεμένους στην ειρήνη και αναλώσιμους στον πόλεμο. (...)

Mέσα στους εργασιακούς χώρους και μέσα στους κλάδους δεν πρέπει να υπάρξει καμία ανακωχή με την πολιτική του κέρδους και του πολέμου. Με τη συμβολή των συνδικάτων, των Εργατικών Κέντρων, των Ομοσπονδιών και με στοχευμένη δουλειά μπορούμε να δώσουμε ώθηση στις εργατικές κινητοποιήσεις. Δεν μπορούν όλοι να κερδίσουν. Για να ανακουφιστεί ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Να βγει η Ελλάδα έξω από τον πόλεμο και να ακουστεί πολύ δυνατά το μήνυμα ότι δεν θα δεχτούμε άλλες θυσίες για τα κέρδη τους και τον πόλεμό τους.

Οι εργαζόμενοι έχουν απέναντί τους και τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, που είναι το μακρύ χέρι των καπιταλιστών και των κυβερνήσεων και πρέπει να κοπεί. Η δυσοσμία που αναβλύζει από το κουφάρι της υποταγμένης πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ αποδεικνύει πως οι εργαζόμενοι σωστά την έχουν ονομάσει «συνδικαλιστική μαφία».

Οι αποκαλύψεις για τα «αδιευκρίνιστα» ποσά στους λογαριασμούς του εκατομμυριούχου πρόεδρου της ΓΣΕΕ και κεντρικού συνδικαλιστή του ΠΑΣΟΚ Παναγόπουλου έφεραν ξανά στην επιφάνεια την μπόχα του κυβερνητικού - εργοδοτικού συνδικαλισμού. Επιβεβαίωσαν ότι η στήριξη της στρατηγικής του κεφαλαίου, της ΕΕ και των κυβερνήσεων, η γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού», γεννούν όλα αυτά τα αποκρουστικά φαινόμενα, τη συνδιαλλαγή με μηχανισμούς του κράτους, τα κάθε λογής αλισβερίσια με τη μεγαλοεργοδοσία, την αποστολή στην υπονόμευση του αγώνα και της οργάνωσης των εργαζομένων.

Η πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ / Νέα Αριστερά, έχει γράψει μαύρη ιστορία, μια ιστορία προδοσίας των εργατικών αγώνων, που θα χρειαζόταν τόμους για να καταγραφεί. Κορυφαία πράξη προδοσίας ήταν η ιστορική κατάργηση του 8ώρου και η παράδοση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στο κράτος και στους εργοδότες, για τα οποία αυτή η ηγεσία όχι μόνο δεν έκανε τίποτα, αλλά λοιδορούσε τους αγώνες των εργαζομένων, λέγοντας ότι «οι απεργίες έχουν φάει τα ψωμιά τους».

Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει το γεγονός ότι ενώ εκατοντάδες Συνδικάτα, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα οργάνωναν την απεργιακή απάντηση ενάντια στα σχέδια επιβολής του 13ωρου, η ηγεσία της ΓΣΕΕ διαπραγματευόταν στα κρυφά με την Κεραμέως και τους βιομηχάνους την «Κοινωνική Συμφωνία» - έκτρωμα για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Μια συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του κεφαλαίου, που νομιμοποιεί τη φτώχεια, τους καθηλωμένους μισθούς και τη διάλυση των εργατικών δικαιωμάτων.

Εδώ και χρόνια τα συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ έχουν αποκαλύψει τον πραγματικό ρόλο των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Δόθηκε μια σκληρή μάχη όλα τα προηγούμενα χρόνια, και συνεχίζεται, για τον προσανατολισμό του κινήματος και για να ξεφύγει από τον θανάσιμο εναγκαλισμό κράτους και εργοδοσίας.

Αντιπαλέψαμε τους μηχανισμούς νοθείας και αλλοίωσης συσχετισμών οι οποίοι στήνονται από τους εργατοπατέρες για να παραχαράσσουν τη βούληση των εργαζομένων, να φιμώνουν τις αγωνιστικές φωνές και να διατηρούν τη ΓΣΕΕ γραφείο εξυπηρέτησης των εργοδοτών, αξιοποιώντας γι' αυτόν τον σκοπό κονδύλια τα οποία υποτίθεται ότι προορίζονταν για την επιμόρφωση των εργαζομένων.

Τέτοιος μηχανισμός κατέληξε να είναι εκτός των άλλων και το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, που αξιοποιήθηκε ως όχημα για να περνά η αντεργατική πολιτική μέσα στα συνδικάτα, να προχωρούν η ενσωμάτωση και η εξαγορά συνδικαλιστών, η υλοποίηση των προγραμμάτων, που εξασφάλιζαν πλαστούς συσχετισμούς σε ανύπαρκτα σωματεία. (...)

Στις ίδιες συνθήκες δώσαμε τη μάχη για την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στις Ομοσπονδίες του Δημοσίου, στην ίδια την ΑΔΕΔΥ, για να εγγραφούν χιλιάδες συμβασιούχοι στα σωματεία τους. Κατακτήσαμε σημαντικές θέσεις, παρά το γεγονός ότι παραμένει ο αρνητικός συσχετισμός δυνάμεων, σε συνθήκες πολύ οξυμένης διαπάλης με τις άλλες δυνάμεις, οι οποίες δουλεύουν για την ενσωμάτωση και τη χειραγώγηση των δημοσίων υπαλλήλων στους στόχους και τους σκοπούς του αστικού κράτους. Αναπαράγουν ως λύση για τα προβλήματα την κυβερνητική εναλλαγή, ότι μπορεί το αστικό κράτος να είναι «δίκαιο» και «χρήσιμο» για τον λαό, αποκρύπτοντας την πραγματικότητα, ότι δηλαδή η λειτουργία του αστικού κράτους υπάρχει μόνο για να υπερασπίζεται τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, για να προστατεύει και να αναπαράγει την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Η αλλαγή συσχετισμών, οι ελπιδοφόρες εξελίξεις και αυτήν τη διετία, η πρωτιά των δυνάμεων του ΠΑΜΕ στην ΑΔΕΔΥ, στο ΕΚ Αθήνας, στο ΕΚ Εύβοιας, στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας, στην ΕΙΝΑΠ, δείχνουν ότι οι δυνάμεις της ταξικής πάλης μπορούν να κερδίζουν έδαφος. Δείχνουν ότι ο αρνητικός συσχετισμός μπορεί να ανατραπεί. Δείχνουν ότι οι δυνάμεις του συμβιβασμού δεν είναι παντοδύναμες. Αυτά τα βήματα πρέπει να γενικευτούν.

Αν δεν είχαν γίνει αποφασιστικά βήματα τα τελευταία χρόνια, δεν θα μπορούσαν να οργανωθούν οι μεγάλοι αγώνες που γνωρίσαμε. Δεν θα μπορούσαν να αναπτυχθούν οι μεγάλες απεργίες. Δεν θα μπορούσαν να ξεσπάσουν αγωνιστικές διεργασίες σε τόσους χώρους δουλειάς. Δεν θα μπορούσε να εκφραστεί σε τέτοια έκταση η λαϊκή οργή.

Αυτή είναι η μεγάλη συμβολή του ΠΑΜΕ, ότι κράτησε ανοιχτό τον δρόμο της ταξικής πάλης (...)

Το γεγονός ότι από την προηγούμενη Σύσκεψη μέχρι σήμερα δημιουργήθηκαν δεκάδες νέα σωματεία είναι βαθιά ελπιδοφόρο. Μόνο στην Αττική συγκροτήθηκαν 21 νέα επιχειρησιακά σωματεία τα τελευταία τρία χρόνια. Δεν είναι ένας τυπικός αριθμός. Δείχνει ότι σε νέους χώρους και κλάδους γεννιούνται νέα στηρίγματα οργάνωσης, νέα κύτταρα αγώνα, νέες δυνατότητες. (...)

Κεντρικό ζήτημα είναι η αποφασιστική βελτίωση της λειτουργίας των σωματείων. Η ενασχόλησή τους με όλα τα ζητήματα που αφορούν τους νέους, την εργατική οικογένεια, ανοίγοντας μέτωπο στον συντεχνιασμό και στον εγκλωβισμό στα ζητήματα κάθε χώρου, που αναπαράγονται διαρκώς από την επίθεση των εργοδοτών.

Πρέπει να αντιμετωπίσουμε με τόλμη και αποφασιστικότητα την αδράνεια και την άσχημη λειτουργία πολλών συνδικάτων. Η πίεση που ασκούν η κυβέρνηση και οι εργοδότες ενάντια στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, στην οικονομική ανεξαρτησία των συνδικάτων, θα δυναμώσει. (...)

Το ζωντάνεμα της δράσης των σωματείων, η συγκρότηση Διοικητικών Συμβουλίων και Επιτροπών Αγώνα σε χώρους δουλειάς από δραστήριους αγωνιστές, οι συλλογικές, μαζικές, δημοκρατικές διαδικασίες, το μάζεμα των συνδρομών και οι εκδηλώσεις για την οικονομική ενίσχυση των συνδικάτων, είναι πρώτο μέλημα των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ. Χωρίς τέτοια δουλειά δεν μπορούμε να μιλούμε για ανασύνταξη και αντεπίθεση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Θέλουμε συνδικάτα ζωντανά, που θα ενώνουν τους εργαζόμενους, ανεξαρτήτως εργασιακής σχέσης, θα υπερασπίζονται τις ζωντανές, συλλογικές διαδικασίες με την ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων, θα λειτουργούν με βάση αυτές. Σωματεία ανοιχτά και δημοκρατικά, πόλος έλξης για τους νέους εργαζόμενους, κάθε εργάτης και εργάτρια, μισθωτός να βλέπει στη δράση των σωματείων τις διεκδικήσεις του, τις αγωνίες του, την αλληλεγγύη των συναδέλφων του.

Κόντρα σε όσους θέλουν τον μετασχηματισμό των σωματείων τους σε ηλεκτρονικούς καφενέδες και την αντικατάσταση της ζωντανής συμμετοχής με ένα like, όλους όσοι έχουν προεξοφλήσει το τέλος της απεργίας ως μορφή πάλης, όσους επιχειρούν να μετατρέψουν τα σωματεία σε ουρά των κυβερνητικών εναλλαγών και την ανάθεση του αγώνα σε μελλοντικούς - κυβερνητικούς Μεσσίες.

Τα συνδικάτα είναι φορείς οργάνωσης της πάλης σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε κλάδο. Τα αγωνιστικά παραδείγματα της ΛΑΡΚΟ, της COSCO, της «e-food» και της «Wolt», της «ΔΕΛΤΑ», των Μεταλλείων της Χαλκιδικής και τόσων άλλων που έχουν κατά καιρούς οργανώσει τα συνδικάτα στους χώρους δουλειάς, επιβεβαιώνουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει διεύρυνση των γραμμών των συνδικάτων αν δεν οργανώνεται η διεκδίκηση για κάθε πρόβλημα που αφορά τους εργαζόμενους. Ολα τα αγωνιστικά παραδείγματα στους χώρους δουλειάς αποδεικνύουν ότι ο αρνητικός συσχετισμός και ο φόβος απέναντι στην εργοδοσία σπάνε μόνο με την οργανωμένη συλλογική δράση των σωματείων. Αυτός ο προσανατολισμός δράσης μπορεί να βάλει ευρύτερες δυνάμεις στη συλλογική δράση, να διαπαιδαγωγηθούν στην ταξική πάλη, στη σύγκρουση με την εργοδοσία και το κράτος.

Το ΠΑΜΕ προσανατολίζει τη δράση του στην ενίσχυση της γυναικείας συμμετοχής στα εργατικά σωματεία, όπως και στην ανάδειξη των γυναικών στα όργανα του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. (...)

Αντίστοιχα πρέπει να δυναμώσει η δουλειά των συνδικάτων με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Με την εξειδίκευση του πλαισίου πάλης - π.χ. για τα χαρτιά τους, τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, τις συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης, την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας κ.ά. Να ασχοληθούμε πιο συστηματικά για την άνοδο της συμμετοχής των μεταναστών στα σωματεία και στους φορείς του λαϊκού κινήματος, για την ανάδειξή τους σε συνδικαλιστικά στελέχη, για την προώθηση νέων μορφών οργάνωσης στο εργατικό - λαϊκό κίνημα για τους μετανάστες και πρόσφυγες, όπως με τη διεύρυνση της λειτουργίας στεκιών για Ελληνες και μετανάστες εργάτες.

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στην πάλη του, στον σύγχρονο αγώνα του χρειάζεται να γράψει στις σημαίες του αιτήματα που να εκφράζουν τις σύγχρονες ανάγκες και τα δικαιώματα της εποχής, για ελεύθερο δημιουργικό ελεύθερο χρόνο, για μόρφωση και πολιτισμό, για συμμετοχή στην κοινωνική - πολιτική ζωή, για ποιοτικές διακοπές, για νέες κατακτήσεις και δικαιώματα. (...)

Ο φόβος μπορεί να σπάσει. Η μοιρολατρία μπορεί να νικηθεί. Το έδειξαν τα εκατομμύρια που βρέθηκαν στους δρόμους. Το έδειξαν οι εργαζόμενοι που απήργησαν για πρώτη φορά. Το έδειξαν τα σωματεία που μέσα σε δύσκολες συνθήκες έδωσαν τον τόνο. Αυτό πρέπει να πολλαπλασιαστεί.

Το διεκδικητικό πλαίσιο της πάλης μας πρέπει να ενώνει τις άμεσες ανάγκες με την πάλη για την ανατροπή. Να φωτίζει την αιτία. Να ενώνει την πάλη για μισθούς, Συλλογικές Συμβάσεις, Υγεία, Παιδεία, προστασία της κατοικίας, μέτρα ασφάλειας, με την πάλη ενάντια στον πόλεμο, στις βάσεις, στην εμπλοκή, στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Μόνο έτσι μπορεί να δυναμώσει ένα μεγάλο, ενιαίο, ταξικά προσανατολισμένο κίνημα ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής. (...)

Αποκτά ιδιαίτερη σημασία η πάλη για τη διαμόρφωση των προϋποθέσεων ενός μεγάλου, μαχητικού, μαζικού, πανελλαδικά συντονισμένου κινήματος για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, με επίκεντρο τους χώρους δουλειάς και τους κλάδους. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος αν θέλουμε να μπει φραγμός στην ένταση της εκμετάλλευσης, να αμφισβητηθεί στην πράξη το αντεργατικό νομοθετικό οικοδόμημα που όχι μόνο συμπιέζει την τιμή της εργατικής δύναμης, αλλά επιχειρεί να ακυρώσει και την ίδια τη δυνατότητα διεκδίκησής της. (...)

Η προοπτική βρίσκεται στον δρόμο της ανατροπής. Βρισκόμαστε σε κρίσιμη ιστορική καμπή. Ο πόλεμος δεν είναι παρένθεση. Η φτώχεια και η εκμετάλλευση δεν είναι προσωρινό επεισόδιο. Η ακρίβεια, η καταστολή, η εμπορευματοποίηση, η πολεμική οικονομία, η επίθεση στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, όλα δείχνουν ότι το σύστημα γίνεται πιο επιθετικό, πιο βάρβαρο, πιο επικίνδυνο.

Γι' αυτό και η πάλη ενάντια στον πόλεμο δεν μπορεί να είναι χωριστή από την πάλη ενάντια στην εκμετάλλευση. Και η πάλη για τις άμεσες ανάγκες του λαού δεν μπορεί να είναι χωριστή από την πάλη για την ανατροπή της πολιτικής και της εξουσίας που γεννά αυτήν τη βαρβαρότητα.

Η διέξοδος δεν βρίσκεται στην αναμονή. Δεν βρίσκεται στην κυβερνητική εναλλαγή. Δεν βρίσκεται σε μια πιο «ήπια» και «έντιμη» διαχείριση της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας. Βρίσκεται στον δρόμο της σύγκρουσης, της οργάνωσης, της κοινωνικής συμμαχίας, της ανατροπής. (...)

Επόμενος μεγάλος σταθμός είναι η Εργατική Πρωτομαγιά, που πρέπει να αποτελέσει πανεργατικό απεργιακό ξεσηκωμό, σταθμό κλιμάκωσης της πάλης απέναντι στην πολιτική που θυσιάζει τη ζωή και τα δικαιώματα των εργαζομένων για τα κέρδη των ομίλων και τους πολεμικούς σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών. (...)

Εχουμε τη δύναμη να τα καταφέρουμε. Το απέδειξαν οι αγώνες μας. Το αποδεικνύουν οι εργαζόμενοι που σηκώνονται όρθιοι. Το αποδεικνύουν τα νέα σωματεία που δημιουργούνται. Το αποδεικνύουν οι αλλαγές συσχετισμών. Το αποδεικνύουν οι μικρές και μεγάλες κατακτήσεις. Το αποδεικνύουν οι χώροι δουλειάς που νέκρωσαν στις απεργίες, τα καράβια που έμειναν δεμένα, οι δρόμοι που γέμισαν λαό.

Αυτή είναι η δύναμή μας. Και αυτόν τον δρόμο θα τον βαδίσουμε μέχρι το τέλος. Με αισιοδοξία και πίστη στο δίκιο της τάξης μας. Με πείσμα απέναντι στις δυσκολίες, στη μοιρολατρία, στη λογική τού «δεν γίνεται τίποτα». Με σχέδιο, οργάνωση και καθαρό προσανατολισμό. Για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Για να μπορούμε να αναπνεύσουμε. Για να ζήσουμε όπως μας αξίζει, με την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.