Εκδήλωση των Οργανώσεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο Πάντειο
Στην κεντρική ομιλία, από τον Δημήτρη Κοιλάκο, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, με αφετηρία τον τίτλο της εκδήλωσης προσεγγίστηκαν με ενιαίο τρόπο διάφορες σημαντικές πλευρές των εξελίξεων, αλλά και τι είναι αυτό που απαιτείται ώστε οι φοιτητές και οι φοιτήτριες της Παντείου να μη βλέπουν τα όνειρα και τις ανάγκες τους να συνθλίβονται και να θυσιάζονται ως συνέπεια της πολεμικής κλιμάκωσης των σφοδρών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. «Ωστε οι νέοι κοινωνικοί επιστήμονες να μπορούν να εξασφαλίσουν μια καλή εργασιακή προοπτική στο αντικείμενο των σπουδών τους, σε μια κοινωνία που δεν εχθρεύεται τα όνειρα και τις ανάγκες τους αλλά λειτουργεί με γνώμονα το πώς θα ικανοποιούνται».
Ξεκινώντας από τον χαρακτήρα του ιμπεριαλιστικού πολέμου για το μοίρασμα αγορών, εδαφών και σφαιρών επιρροής, ο ομιλητής σημείωσε ότι όπως και στις συνθήκες της ιμπεριαλιστικής ειρήνης, το πιστόλι δεν φεύγει από τον κρόταφο των λαών και εκεί που σημαδεύει βρίσκεται και το μυαλό, το όργανο της σκέψης, η οποία αναπτύσσεται μέσα από την κοινωνική δραστηριότητα του ανθρώπου, την αλληλεπίδρασή του με την αντικειμενική πραγματικότητα. Οπως είπε, «ζητούμενο πάντα είναι το πώς και κατά πόσο η σκέψη αντανακλά ορθά την αντικειμενική πραγματικότητα, προκειμένου να δώσει κατεύθυνση στην πράξη. Σ' αυτό ακριβώς στοχεύει να παρέμβει η αστική ιδεολογία και προπαγάνδα σε όλες τις εκδοχές της, όσο κι αν μοιάζουν να ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες. Γιατί όσο δεν συνειδητοποιούνται οι πραγματικές αιτίες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, τόσο παρεμποδίζεται η ανάπτυξη μαζικής, συνειδητής, οργανωμένης εργατικής - λαϊκής κινητοποίησης και δράσης για τον ξεριζωμό τους».
Τους τελευταίους μήνες ήρθε στο προσκήνιο το ζήτημα της «ακαδημαϊκής ελευθερίας» μέσα από τη δράση των δυνάμεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο Πάντειο, τόσο για την ακύρωση των πολεμικών σεμιναρίων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων όσο και μετά από ανακοίνωση της ΚΝΕ μετά από ένα ακόμα μάθημα ανορθολογισμού καθέδρας στο Τμήμα Ψυχολογίας.
Με αφορμή τα παραπάνω, ο Δ. Κοιλάκος τόνισε: «Εχει ενδιαφέρον ότι και στις δύο περιπτώσεις το επιχείρημα περί "ακαδημαϊκής ελευθερίας" αξιοποιήθηκε ενάντια σε ουσιαστικές πολιτικές παρεμβάσεις των δυνάμεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, με σαφή και συγκεκριμένη στόχευση. Βάζοντας στο επίκεντρο της αγωνιστικής διεκδίκησης το ζήτημα του πανεπιστημίου και των σπουδών που έχουν ανάγκη σήμερα οι φοιτητές, για να μάθουν την επιστήμη τους, να μπορούν να δουλέψουν στο αντικείμενο των σπουδών τους και να ζουν αξιοπρεπώς.
Για να προσφέρουν με τις γνώσεις τους σε μια κοινωνία που βρίσκεται αντιμέτωπη με τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος. Με τον πόλεμο, που φέρνει ακόμα μεγαλύτερα δεινά στην κοινωνική πλειοψηφία για να αυγατίζουν τα ματωμένα κέρδη μιας χούφτας κοινωνικών παράσιτων.
Εθεταν δηλαδή στην καρδιά της αντιπαράθεσης την ανάγκη υπεράσπισης της επιστημονικής γνώσης, της αντικειμενικής πραγματικότητας, απέναντι σε χαρακτηριστικές εκδηλώσεις της σήψης του καπιταλιστικού συστήματος, των ιστορικά ξεπερασμένων ορίων του, του ανορθολογισμού που επιστρατεύουν τα αστικά επιτελεία για να μασκαρέψουν αυτήν την πραγματικότητα». Αναδεικνύοντας γιατί το αστικό πανεπιστήμιο δεν είναι ταξικά ουδέτερο αλλά έχει ίδιο χαρακτήρα με την εξουσία που υπηρετεί, σημείωσε πως είναι σαφή και ταξικά προσδιορισμένα τα όρια της ακαδημαϊκής ελευθερίας που μπορεί να προσφέρει, τι επιλέγει να βάλει κάτω από την ομπρέλα της.
«Η πραγματική ακαδημαϊκή ελευθερία», επεσήμανε, «συνίσταται στην προάσπιση και προώθηση του κοινωνικού καθήκοντος της επιστήμης να γνωρίσει τους αντικειμενικούς νόμους της φυσικής και κοινωνικής πραγματικότητας, αλλά και τους όρους για να μπορεί κάποιος να εφαρμόσει αυτήν τη γνώση στη ζωή και να ενεργήσει με βάση την ανάγκη που έγινε γνωστή».
Μεταξύ άλλων ο Δ. Κοιλάκος αναφέρθηκε στην αστική ιδεολογική επίθεση στον τρόπο σκέψης, επικοινωνίας, ενημέρωσης και κοινωνικοποίησης, ιδίως της νεολαίας, τονίζοντας: «Το κεφάλαιο επεξεργάζεται τρόπους για να υιοθετήσουν οι εργαζόμενοι τους στόχους του ως δική τους, ατομική επιλογή. Γι' αυτό και επιτίθενται στα βάθρα του μαρξισμού - λενινισμού, της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του ΚΚΕ. Αμφισβητούν την αντικειμενική πραγματικότητα και τη δυνατότητα γνώσης της, από όπου απορρέει και η δυνατότητα επαναστατικού μετασχηματισμού της. Αμφισβητούν την ίδια την ουσία του ανθρώπου ως συνόλου των κοινωνικών του σχέσεων. Περιβάλλουν την έντονη κινητικότητα και ρευστότητα που χαρακτηρίζει τους σύγχρονους τρόπους έντασης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, με τον ιδεολογικό μανδύα της υποτιθέμενης κοινωνικής κατασκευής και ρευστότητας όλων των αντικειμενικών γνωρισμάτων του κοινωνικού ανθρώπου - τάξη, φυλή, φύλο κ.ο.κ.», υπογράμμισε.
Στον χαιρετισμό του στην εκδήλωση ο καθηγητής Αλέξανδρος Χρύσης τόνισε ότι υπάρχει μία αντικειμενική πραγματικότητα, «κι ας προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν υπάρχει», ιδιαίτερα σε συνθήκες στροφής στην πολεμική οικονομία.
Επεσήμανε ότι το αστικό πανεπιστήμιο «δεν αποτελεί πρόσφορο έδαφος για την καλλιέργεια κριτικής και μαρξιστικής σκέψης, ωστόσο πρέπει να το διεκδικήσουμε», και επανέλαβε το σύνθημα της ΚΝΕ: «Πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στους αγώνες».
Αναφέρθηκε στις πολύ επικίνδυνες συνέπειες της κατασκευασμένης «πραγματικότητας», ενώ υπογράμμισε ότι η ακαδημαϊκή ελευθερία στο αστικό πανεπιστήμιο «έχει καταντήσει ιδεολόγημα». Πρόσθεσε ότι ο μαρξισμός είναι «εξόριστος» από τα προγράμματα σπουδών, όμως «δεν φοβόμαστε να αντιπαρατεθούμε».