Ο Κήπος των Φίντζι Κοντίνι |
Για δυο μόνο προβολές, Πέμπτη και Παρασκευή, θα παιχτεί στον κινηματογράφο «Studio» η «Ζόγια» του Λεβ Αρνσταμ. Η ταινία θα προβληθεί με αφορμή το γκρέμισμα του αγάλματος της Ζόγιας Κοσμοντεμιάνσκαγια, στα βόρεια της Ουκρανίας, πριν από λίγες μέρες. Γυρισμένη το 1944 μέσα στη φωτιά του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αποτελεί ένα μνημείο ηρωικής κινηματογραφικής αφήγησης για τον τρόπο που γαλουχήθηκε η ηρωική Ζόγια, η οποία αποτέλεσε σύμβολο θυσίας και ηρωισμού του σοβιετικού λαού κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου.
Ο Can επιστρέφει στην πόλη για την κηδεία του πατέρα του και το ένα παράξενο συμβάν διαδέχεται το άλλο. Γίνεται ο μοναδικός μάρτυρας ενός φόνου. Η αστυνομία δεν του επιτρέπει να φύγει μετά την κατάθεσή του. Κηρύσσεται καραντίνα λόγω «λυσσασμένων σκύλων»... Ολόκληρη η πόλη μετατρέπεται σε «καθαρτήριο» χωρίς έξοδο, σχεδόν στα όρια της παραφροσύνης.
Kerr |
H υπέροχη φωτογραφία του Ανδρέα Σινάνου, σταθερού συνεργάτη του Θ. Αγγελόπουλου, παίζει καθοριστικό ρόλο στην ατμόσφαιρα. Ουσιαστικά χρωματίζει το αδιέξοδο θυμίζοντάς μας άλλες εποχές. Είναι απόλυτα δεμένη μαζί με τη λιτή αλλά εξίσου χρονικά ακαθόριστη σκηνογραφία της Natali Yeres και τη μουσική του Νίκου Κυπουργού. Ολα μαζί παίζουν ρόλο κλειδί στην αφήγηση, συνθέτοντας μια ταινία μυστηριακής εικαστικής ομορφιάς. Αν και η ταινία απευθύνεται σε σινεφίλ λόγω του ότι δεν ακολουθεί γραμμική αφήγηση, εντούτοις εάν αφεθεί κανείς, θα του δώσει από μόνη της τα ερμηνευτικά κλειδιά ώστε να την αποκωδικοποιήσει σύμφωνα με τις δικές του προσλαμβάνουσες.
Ζόγια |
Η ταινία του Ντε Σίκα στηρίζεται στο μυθιστόρημα του Τζόρτζιο Μπασάνι και ενώ φαίνεται να επικεντρώνει στις ερωτικές σχέσεις, είναι μια καθαρά αντιφασιστική ταινία. Ο λυρισμός των τελευταίων ταινιών του Ντε Σίκα δεν έρχεται σε αντιδιαστολή με την πολιτική οξύτητα του νεορεαλισμού και του σταθερά προσανατολισμένου κοινωνικά κινηματογράφου των πρώτων ετών της καριέρας του. Αντιθέτως καταφέρνει να περάσει γλαφυρότατα το μήνυμά του κι ας χρησιμοποιεί διαφορετική μορφή. Ο φασισμός ισοπεδώνει κάθε επικρατούσα αντίληψη έως τότε, κάθε στεγανό, γκρεμίζει κάθε προστατευτικό τείχος και τελικά δεν γλιτώνει κανείς όταν βρίσκεται στο στόχαστρο. «Και όχι αυταπάτες προπαντός». Αυτός ο στίχος του Αναγνωστάκη συνοψίζει υπέροχα κεντρικούς χαρακτήρες της ταινίας που αντιμετωπίζουν με «περισσή αθωότητα» την άνοδο του φασισμού. Η ερωτική αποστασιοποίηση συναντά την κοινωνική αποστασιοποίηση μοναδικά σε αυτή την ταινία και η ορμή του έρωτα, η ορμή της αμφισβήτησης, η εναντίωση στην καθεστηκυία τάξη είναι το μεγαλύτερο προτέρημά της.
Η 13χρονη Αΐνμπο ζει στα βάθη του Αμαζονίου με τη φυλή της. Μια μέρα ανακαλύπτει πως η φυλή της κινδυνεύει. Οχι μόνο απειλείται από το κακό πνεύμα του Γιακουρούνα, αλλά ολόκληρη η ζούγκλα καταστρέφεται από ανθρώπους, που την εκμεταλλεύονται για βιομηχανική εξόρυξη. Μαζί με το δίδυμο πνευματικών οδηγών της, τους γλυκύτατους Ντίλο και Βάκα, η Αΐνμπο αποφασίζει να σώσει τη φυλή της...
Συμπαθέστατη ταινία που απευθύνεται στις πιο μικρές ηλικίες των σινεφίλ, αφού προβάλλεται μεταγλωττισμένη και εισάγει τα παιδιά στην πανέμορφη τροπική ζούγκλα και στις παραδόσεις των φυλών του Αμαζονίου. Ο μεγάλος εχθρός της φύσης που είναι η «ανάπτυξη» παρουσιάζεται σχηματικά ως το πνεύμα του κακού. Προσφέρεται ώστε να ανοίξει την κουβέντα στις μικρότερες ηλικίες για την περιβαλλοντική καταστροφή του πολύτιμου πράσινου θύλακα της Γης μας και τον αφανισμό τόσων σπουδαίων πολιτισμών.
Η Εβελιν, μία εξουθενωμένη Κινεζοαμερικανίδα, όχι μόνο δεν μπορεί να συνεννοηθεί με τον πατέρα, τον σύζυγο και την κόρη της, αλλά δεν μπορεί να πληρώσει ούτε τους φόρους της. Οταν της δίνεται η δυνατότητα να μεταπηδήσει σε άλλα σύμπαντα, τίποτα δεν την έχει προετοιμάσει για αυτό που την περιμένει.
Ενα χαώδες arthouse κατασκεύασμα, που μεταπηδώντας ακατάπαυστα από το ένα σύμπαν στο άλλο με βάση τις διαφορετικές εκδοχές των ηρώων χρησιμοποιώντας πολύ γρήγορο μοντάζ, εντυπωσιακά πλάνα και υπερ-ηρωικά τεχνάσματα - άνευ ουσίας - προσπαθεί να αφηγηθεί το χάσμα των γενεών και τον πολύπλοκο σύγχρονο κόσμο. Η επιτομή τού πώς να κάνεις μια ταινία με τόσο κόπο χωρίς να λέει απολύτως τίποτα...