Ο μικρός Λίαμ κατοικεί μαζί με τους γονείς του και τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του σε ένα φτωχικό σπίτι στην ιρλανδική συνοικία του Λίβερπουλ. Η οικονομική κρίση έχει ήδη κάνει την εμφάνισή της και οι παμπ είναι γεμάτες από ανέργους. Οταν λοιπόν το ναυπηγείο όπου δουλεύει ο πατέρας κλείνει, η απελπισία εγκαθίσταται στο σπίτι. Κάτω από το βάρος της φτώχειας και της ταπείνωσης, ο πατέρας αρχίζει να στρέφεται πρώτα εναντίον των προτεσταντών, έπειτα εναντίον των Ιρλανδών μεταναστών που φτάνουν κατά εκατοντάδες και τέλος εναντίον των Εβραίων. Η ένταξή του στο φασιστικό κίνημα που, όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, έχει αρχίσει να αναπτύσσεται στη χώρα, είναι πλέον γεγονός.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο μικρός Λίαμ προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο. Το σχολείο, βασισμένο στους αυστηρούς κανόνες της καθολικής εκπαίδευσης, λειτουργεί περισσότερο ως χώρος παραγωγής φόβου και ενοχών παρά μάθησης. «Η ψυχή σας ήταν άσπρη όταν γεννηθήκατε, αλλά τώρα είναι βρομερή από τις αμαρτίες», «Αν αποκρύψετε το παραμικρό από τον εξομολογητή σας, θα καίγεστε για πάντα στην κόλαση»: με τέτοιου είδους λόγια να τριβελίζουν διαρκώς το επτάχρονο μυαλό του, ο Λίαμ ζει μέσα στις τύψεις και το φόβο και, όσο και αν προσπαθεί, αδυνατεί να μιλήσει καθαρά.

(Κινηματογράφοι: ΑΘΗΝΑ: ΕΛΕΝΑ).