Στο σαθρό και πολυφορεμένο τρίπτυχο «εθνική ενότητα», «δημόσια διαβούλευση» και «συναίνεση» κινήθηκαν υπουργείο Παιδείας, «κοινωνικοί εταίροι» (ξεπουλημένες συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες) και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, κατά τη διάρκεια της ημερίδας που έγινε χτες, με τον αποπροσανατολιστικό τίτλο: «Το μέλλον της Διά Βίου Μάθησης μέσα από μια ανθρωποκεντρική, αναπτυξιακή και κοινωνικά δίκαιη στρατηγική». Μια ημερίδα που στόχο είχε να «ζυμώσει» συνειδήσεις στην υποταγή και στην «αλλαγή της κουλτούρας μάθησης». Να εθίσει συνειδήσεις στη διά βίου περιπλάνηση, ανασφάλεια και αμάθεια, στο τσάκισμα της στέρεης γνώσης, στην αφαίρεση εργασιακών δικαιωμάτων, στην εδραίωση των ταξικών φραγμών. Και όλα αυτά βαφτίζοντας τη συγκάλυψη σε «αντιμετώπιση» της ανεργίας, του κοινωνικού αποκλεισμού κ.ά.

«Θέλουμε τη Διά Βίου Μάθηση (ΔΒΜ) από την κούνια ως τον τάφο του καθενός», είπε η υφυπουργός Παιδείας, Ε. Χριστοφιλοπούλου, υποστηρίζοντας ότι είναι «απαραίτητο εργαλείο για την εθνική μας επιβίωση, για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας μας», απαιτώντας «τη συναίνεση όλων», για την κερδοφορία του κεφαλαίου. Η υφυπουργός αναφέρθηκε στην περιφερειακή διάσταση και στα τοπικά δίκτυα διά βίου μάθησης, όπου θα μετέχουν όλοι οι τοπικοί φορείς, καθώς «η αποκέντρωση και εδώ φέρνει τις ευκαιρίες μάθησης δίπλα στον πολίτη». Επιβεβαίωσε, δηλαδή, ότι η ΔΒΜ είναι ένα ακόμη όχημα που θα φέρει το κεφάλαιο μέσα στην εκπαίδευση, θα οξύνει την ταξική διαφοροποίηση, μεταφέροντας την ευθύνη και το κόστος στη λαϊκή οικογένεια. Είναι παραπάνω από προφανές ότι όλα τα παραπάνω θα συνδυαστούν και με την επικείμενη διοικητική μεταρρύθμιση, το σχέδιο «Καλλικράτης».

Στην ίδια ρότα - όπως ήταν αναμενόμενο - κινήθηκε και η παρέμβαση του Γ. Παναγόπουλου, προέδρου της ΓΣΕΕ, ο οποίος θεωρώντας ότι οι εργάτες έχουν μνήμη χρυσόψαρου παρουσιάστηκε «ως συλλογικός εκφραστής του κόσμου της εργασίας», κάνοντας λόγο για «ιδεολογικές αγκυλώσεις στο εσωτερικό της Συνομοσπονδίας που προέρχονται από όσους δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της διά βίου εκπαίδευσης για τους εργαζόμενους». Δηλαδή, πάσχουν από «ιδεολογικές αγκυλώσεις» όσοι αρνούνται να χαίρονται με τα αποφάγια του κεφαλαίου, όσοι αρνούνται να γίνουν εργατοπατέρες και να βγάλουν στο σφυρί το δικαίωμα στη μόρφωση, στη δουλειά με αξιοπρέπεια, στην απεργία για όσα τους ανήκουν.

Βέβαια, στη ΔΒΜ συστοιχίζονται και ταυτόχρονα διαγκωνίζονται και ΜΚΟ, βάζοντας στο λούκι του εθελοντισμού πολλούς νέους, με στόχο από τη μια να νομιμοποιηθεί στις συνειδήσεις η τζάμπα εργασία και από την άλλη να συμβάλουν σταδιακά στην απαλλαγή του κράτους από την υποχρέωσή του να παρέχει υψηλού επιπέδου, δημόσιες και δωρεάν κοινωνικές παροχές. Γι' αυτό και εκπρόσωποι μιας ΜΚΟ βρήκαν τη θέση τους στη χτεσινή ημερίδα.