Με αυτόν «πακετάρει» όλες τις απαράδεκτες διεκδικήσεις της σε βάρος των ελληνικών και κυπριακών κυριαρχικών δικαιωμάτων, από τις «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο και την αμφισβήτηση της κυριαρχίας σε ελληνικά νησιά, μέχρι τις ΑΟΖ και τα όρια των χωρικών υδάτων. Διεκδικήσεις που καταθέτει σταθερά στο εφ' όλης της ύλης παζάρι με την ελληνική κυβέρνηση, όσο και επί του «πεδίου», με νέες κινήσεις και παραβιάσεις.

Οπως εξηγούσε στα τέλη της βδομάδας ο εκπρόσωπος του Εθνικού Κέντρου για το Θαλάσσιο και Ναυτικό Δίκαιο του Πανεπιστημίου της Αγκυρας (βασικού επιτελείου που πρωταγωνίστησε στη σύνταξη του νομοσχεδίου), το νομοσχέδιο «βασίζεται στα δικαιώματα και τα συμφέροντα του τουρκικού έθνους. Αλλες χώρες μπορεί να πιστεύουν ότι ο κόσμος ανήκει μόνο σε αυτές. Εμείς δεν λαμβάνουμε υπόψη αυτό για το οποίο ανησυχούν...».

Ο δε εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Αμυνας ανέφερε ότι το νομοσχέδιο θα καθορίζει τις ευθύνες και αρμοδιότητες της Τουρκίας στις θαλάσσιες ζώνες δικαιοδοσίας της καλύπτοντας κενά της εσωτερικής νομοθεσίας, μιλώντας για «προστασία των δικαιωμάτων και συμφερόντων της χώρας» και τονίζοντας ότι οι τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις θα συνεχίσουν «με αποφασιστικότητα» να υπερασπίζονται τις αξιώσεις της Αγκυρας.

Δεν παρέλειψε επίσης να αναφερθεί στα σχέδια ευρύτερης ενίσχυσης των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και των διεθνών τους συνεργασιών στον τομέα άμυνας. Αναφέρθηκε στη μεγάλη άσκηση «EFES 2026», στην ένταξη νέων συστημάτων και στην παραλαβή μη επανδρωμένων αεροσκαφών, στο πλαίσιο της αναβάθμισης των επιχειρησιακών δυνατοτήτων, ειδικά σε περιβάλλον ναυτικών επιχειρήσεων και αμφίβιων σεναρίων.

Σύμφωνα με αναλυτικό δημοσίευμα της «Μιλιέτ» για το υπό επεξεργασία σχέδιο, η Αγκυρα διατηρεί ακέραια την απόφαση του 1995, που ορίζει ως αιτία πολέμου την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο (casus belli). Ακόμα, σύμφωνα με την ίδια πηγή, το νομοσχέδιο δίνει τη δυνατότητα στον Πρόεδρο της χώρας να ανακηρύσσει ως θαλάσσιες περιοχές «ειδικού καθεστώτος» ακόμα και ζώνες όπου δεν έχει γίνει ανακήρυξη ΑΟΖ, ώστε να χρησιμοποιούνται για αλιεία, θαλάσσια προστασία και άλλες δραστηριότητες.

Μάλιστα η «Μιλιέτ» υποστηρίζει ότι έτσι ανοίγει «πεδίο ελιγμών» απέναντι σε ελληνικά «τετελεσμένα»... Σημειωτέον ότι η Αγκυρα σπεύδει να υπενθυμίσει ότι τα Στενά του Βοσπόρου, τα Δαρδανέλια και η Θάλασσα του Μαρμαρά αποτελούν εσωτερικά ύδατα της Τουρκίας, άλλο ένα ζήτημα που βρέθηκε στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης την προηγούμενη εβδομάδα, μετά την αντίδραση της Ελλάδας στον ΟΗΕ για τον χαρακτηρισμό τους ως «τουρκικών στενών».

Στα παραπάνω προστέθηκε η νέα παρενόχληση του ερευνητικού πλοίου «Ocean Link», που είχε αποπλεύσει από την Αστυπάλαια και εκτελούσε εργασίες πόντισης καλωδίου σε διεθνή ύδατα στην περιοχή μέχρι την Κω. Τουρκική τορπιλάκατος ζήτησε την απομάκρυνσή του από την περιοχή, με τον προκλητικό ισχυρισμό ότι εμπίπτει στην τουρκική δικαιοδοσία. Στο σημείο παρενέβη η ελληνική φρεγάτα «Αδρίας», που έπλεε σε κοντινή απόσταση. Είναι το τρίτο τέτοιο περιστατικό, που συνδυάστηκε και με νέες παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από οπλισμένα τουρκικά F-16 στο Νοτιοανατολικό Αιγαίο.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης αποκάλυψε πως ο γγ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες τον ενημέρωσε ότι μετά από πρόσφατη συνάντηση που είχε με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρ. Τ. Ερντογάν, «βρίσκεται σε εξέλιξη μια νέα πρωτοβουλία, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας», η οποία όπως είπε «θα οδηγήσει σε εξελίξεις» και «θα κληθούμε όλοι μας - εγώ πρώτος έχω την ευθύνη - να λάβουμε σημαντικές και ενδεχομένως δύσκολες αποφάσεις».

Τονίζοντας ότι στο Κυπριακό «κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι το κλειδί είναι στην Τουρκία», ο Κύπριος ηγέτης εξέφρασε την ετοιμότητα της Λευκωσίας για «μια προσπάθεια στην οποία από δική μας πλευράς θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατό να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα», ξεχωρίζοντας μάλιστα και άλλες σημαντικές «διαστάσεις» που έχει «η εξίσωση του Κυπριακού», όπως η ευρωτουρκική.

Στη συνέχεια, μιλώντας την Πέμπτη σε Ολομέλεια της ελληνικής Βουλής, ο Κύπριος Πρόεδρος ισχυρίστηκε ότι η ΕΕ και το ευρωενωσιακό δίκαιο «μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για επίλυση του Κυπριακού, αλλά και ως η σημαντικότερη ασφαλιστική δικλίδα για εφαρμογή μιας λειτουργικής και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού», βάζοντας δηλαδή τον λύκο να φυλάξει τα πρόβατα, όπως αποδεικνύει και η εικοσαετής πλέον πείρα.

Ενδεικτικές για το τι κινείται στο παρασκήνιο είναι και οι δηλώσεις μιας σειράς αξιωματούχων της ΕΕ για τη σημασία που έχει η Τουρκία ως χώρα - εταίρος στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ: Τη βδομάδα που πέρασε, ήταν η σειρά του Βελγίου να υποστηρίξει ότι «η Τουρκία πρέπει να συμμετέχει στο (σ.σ. ευρωπαϊκό πρόγραμμα εξοπλισμών) SAFE το συντομότερο δυνατόν», διά του υπουργού Αμυνας και Εξωτερικού Εμπορίου, ο οποίος χαρακτήρισε την Τουρκία ως «έναν από τους βασικούς πυλώνες του ΝΑΤΟ», προσθέτοντας ότι «έχουμε πολλά να μάθουμε από αυτήν»...

Οι εξελίξεις αυτές μπορούν να αξιολογηθούν μόνο μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο των σφοδρών συγκρούσεων και των αναδιατάξεων μέσα στις οποίες η τουρκική αστική τάξη επιχειρεί να αναβαθμίσει τον περιφερειακό της ρόλο: Στη Μαύρη Θάλασσα επεκτείνεται η στρατιωτική σύγκρουση ΝΑΤΟ - Ρωσίας. Στον Νότιο Καύκασο χαράσσονται νέοι εμπορικοί δρόμοι περικύκλωσης της Ρωσίας. Το Ιράν βρίσκεται στο στόχαστρο των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Σε Ιράκ και Συρία η Τουρκία έχει εισβάλει στρατιωτικά, διατηρεί βάσεις ή κατέχει εδάφη, στο όνομα της αντιμετώπισης των Κούρδων.

Βασικός κρίκος στον σχεδιασμό της τουρκικής αστικής τάξης είναι η διαμόρφωση μιας καινούργιας κατάστασης και στα θαλάσσια σύνορά της, λόγω του ρόλου που παίζουν Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειος στον ενεργειακό και εμπορικό χάρτη που ξαναχαράσσεται.

Εκεί στοχεύει το νομοσχέδιο της «Γαλάζιας Πατρίδας»: Στη διαμόρφωση τετελεσμένων για τη διεκδίκηση περισσότερου ζωτικού χώρου, σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Και αντίστροφα, στον περιορισμό του ζωτικού χώρου που διεκδικεί η ελληνική αστική τάξη, αναβαθμίζοντας τις σχέσεις με το Ισραήλ και άλλες χώρες της περιοχής, διεκδικώντας ρόλο κόμβου στα ευρωατλαντικά σχέδια για τον ενεργειακό εφοδιασμό της ΕΕ με έργα διασύνδεσης, συμμετέχοντας ενεργά σε 7 τουλάχιστον στρατιωτικές αποστολές στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, όπως κόμπαζε τις προάλλες ο υπουργός Αμυνας.

Να γιατί η κυβέρνηση είναι υπόλογη για τις νέες και επικίνδυνες αυτές εξελίξεις, όπως και για τον εφησυχασμό που συνεχίζει να σπέρνει, λέγοντας ότι πρόκειται για «εσωτερικά κείμενα που δεν δημιουργούν διεθνές δίκαιο» και άλλα παρόμοια.

Μαζί και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, είναι εκτεθειμένες για τα ψέματα που σπέρνουν όλα αυτά τα χρόνια: Οτι οι «σύμμαχοι» ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ είναι εγγύηση για τα κυριαρχικά δικαιώματα. Οτι η βαθιά εμπλοκή της χώρας στα ευρωατλαντικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς αποτρέπει την Τουρκία. Και ότι στο πλαίσιο του ΝΑΤΟικού «οδικού χάρτη» το μόνο θέμα διαπραγμάτευσης είναι ο καθορισμός υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, ότι μπορούν να υπάρξουν θετικές διεργασίες και «ήρεμα νερά» για τους δυο λαούς.

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν τα ακριβώς αντίθετα: Η σύγκρουση ΗΠΑ - ΕΕ στο ΝΑΤΟ, η προσπάθεια της ΕΕ να προσεταιριστεί την πολεμική βιομηχανία της «σύμμαχου» Τουρκίας, η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης Τουρκίας - Ισραήλ και η παραπέρα ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου μπλέκουν ακόμα περισσότερο το κουβάρι των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και τις αντιφάσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η εμπλοκή της χώρας σ' αυτά τα σχέδια όχι μόνο δεν κατοχυρώνει τα κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά οδηγεί σε μεγάλους κινδύνους, οξύνει παραπέρα τις αντιθέσεις των αστικών τάξεων σε όλο το φάσμα των ελληνοτουρκικών και των ευρωατλαντικών σχέσεων.

Πεδία εκδήλωσης αυτών των ανταγωνισμών είναι οι 7 αποστολές εκτός συνόρων, οι «στρατηγικές σχέσεις» με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ και οι συμφωνίες που υπογράφει η ελληνική κυβέρνηση με χώρες της περιοχής. Επίσης, η διεκδίκηση «γενναίου κομματιού» από την πίτα των ευρωενωσιακών εξοπλισμών, η «προβολή σημαίας» για τα συμφέροντα των εφοπλιστών σε διαύλους που τον έλεγχό τους διεκδικεί και η αστική τάξη της Τουρκίας.

Σημείο τριβής είναι και η «εθνική» στρατηγική του κεφαλαίου για ανάδειξη της χώρας σε ενεργειακό και εμπορικό κόμβο, με σχέδια όπως αυτά για τον διάδρομο IMEC - για τον σκοπό αυτό η υφυπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ και στελέχη ναυπηγείων και λιμένων τους βρέθηκαν μέσα στην εβδομάδα στην Ελλάδα - στρατηγική που οδηγεί σε «τριβή» με τα ανταγωνιστικά σχέδια της τουρκικής αστικής τάξης.

Είτε σε «ήρεμα», είτε σε «ταραγμένα» νερά, λοιπόν, τίποτα καλό δεν έχουν να περιμένουν ο ελληνικός και ο τουρκικός λαός. Τώρα είναι η ώρα να έρθει στο προσκήνιο η πατρίδα των δικών τους συμφερόντων και αναγκών, απέναντι στην πατρίδα των ανταγωνισμών και των συγκρούσεων για τα συμφέροντα της αστικής τάξης στις δυο όχθες του Αιγαίου.

Δυναμώνοντας την αλληλεγγύη και τον αγώνα ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και την εμπλοκή, ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο, που είναι το κεφάλαιο και η εξουσία του σε κάθε χώρα.