Αφού επανέλαβε όλα τα ευρωατλαντικά προσχήματα για το Ιράν, εξέφρασε ξανά τη διαθεσιμότητα της κυβέρνησης για συμμετοχή σε πολεμική αποστολή στα Στενά του Ορμούζ. «Είμαστε μια κορυφαία ναυτιλιακή χώρα. Επομένως, για εμάς η ναυτιλία αποτελεί ζωτικό στοιχείο και κρίσιμο τομέα της οικονομίας μας», είπε, μην αφήνοντας περιθώρια παρερμηνείας για το ποιων συμφέροντα θα κληθούν να υπερασπιστούν παιδιά του ελληνικού λαού - στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων που θα σταλούν στην πρώτη γραμμή του πολέμου.
Σε κάθε περίπτωση, χαρακτήρισε «πιθανό» ένα «αρνητικό σενάριο, το οποίο θα σήμαινε παράταση της σύγκρουσης, σημαντική αύξηση του πληθωρισμού, μείωση των ρυθμών ανάπτυξης και την ανάγκη όλες οι κυβερνήσεις να είναι σε θέση να στηρίξουν τους πολίτες σε μια περίοδο πίεσης», προσθέτοντας ωστόσο με νόημα ότι «το δημοσιονομικό περιθώριο που διαθέτουμε σε εθνικό επίπεδο δεν είναι απεριόριστο» και μιλώντας για «στοχευμένα και προσωρινά» μέτρα - pass της φτώχειας, την ώρα που για τους ομίλους έχει «λεφτόδεντρα». Επικαλέστηκε δε τον μπαμπούλα του δημόσιου χρέους, λέγοντας πως «δεν θα παίξουμε με αυτό» και πως «ό,τι κι αν κάνουμε, θα πρέπει να γίνει εντός των ευρωπαϊκών κανόνων» - των μνημονίων διαρκείας και του κάθε αντιλαϊκού «κόφτη».
Ξεκαθαρίζοντας άλλωστε ότι σκοπεύουν να φορτώσουν στον λαό τα σπασμένα της νέας κρίσης, με παραπέρα ένταση της εκμετάλλευσης, ισχυρίστηκε ότι «για την αντιμετώπιση της κρίσης του προσιτού κόστους ζωής» προϋπόθεση είναι η «ανταγωνιστικότητα» και η «μεγαλύτερη παραγωγικότητα», ενώ και για το Ταμείο Ανάκαμψης, στο φόντο της γκρίνιας που υπάρχει από τμήματα της αστικής τάξης σχετικά με τη μοιρασιά, έκανε λόγο για «μια μεγάλη επιτυχία», όχι μόνο από άποψη χρηματοδοτήσεων αλλά και επειδή «περιλάμβανε επίσης μεταρρυθμίσεις που συνόδευαν τις επιχορηγήσεις», τα μνημόνια διαρκείας δηλαδή.
Προκλητικός ήταν και για την Ενέργεια, λέγοντας ότι «η Ελλάδα είναι μια χώρα που είναι απόλυτα αυτάρκης όσον αφορά τα καύσιμα, συμπεριλαμβανομένων των καυσίμων αεροσκαφών, και είμαστε σημαντικοί εξαγωγείς καυσίμων. Διαθέτουμε δύο εταιρείες διύλισης, διαθέτουμε περισσότερα από δύο διυλιστήρια, από πλευράς εγκαταστάσεων» κ.λπ., την ώρα που τα ρεκόρ της κερδοφορίας των ομίλων βγαίνουν πάνω στην ...απελπισία του λαού στο βενζινάδικο. Αποτυπώνοντας εξάλλου ότι όλος ο ενεργειακός σχεδιασμός αφορά τα κέρδη του κεφαλαίου και βυθίζει τον λαό στην ενεργειακή φτώχεια, υπερασπίστηκε τη νέα εξάρτηση από το πανάκριβο αμερικανικό LNG (εξάρτηση άνω του 70%), με την ...ελπίδα να γίνει φτηνότερο, αλλά και την «εξάλειψη του λιγνίτη» από το ενεργειακό μείγμα, την ώρα που ξόρκιζε το ενδεχόμενο «να "σκοτώσουμε" τη βιομηχανία μας προκειμένου να επιτευχθεί η απανθρακοποίηση». «Πρέπει να εξετάσουμε τη στρατηγική μας για το κλίμα σε συνάρτηση με τη στρατηγική μας για την ενεργειακή ασφάλεια και με τη στρατηγική μας για την ανταγωνιστικότητα», επέμεινε, με άγχος για τη θέση των ευρωενωσιακών επιχειρηματικών ομίλων έναντι ανταγωνιστών τους από άλλα κέντρα. Διόλου τυχαία, αναφερόμενος ξανά στη ναυτιλία επέμεινε ότι πρόκειται για έναν τομέα «όπου προς το παρόν δεν υπάρχει προφανής λύση απανθρακοποίησης», ξορκίζοντας και την επιβολή σχετικού «πράσινου» φόρου στις ναυτιλιακές.