Τα γνωστά μεγάλα ζητήματα της Τοπικής Διοίκησης δεν προέκυψαν από το πουθενά. Αφορούν τη μόνιμη υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση, φυσικά με όλη την αντιλαϊκή επέκταση που αυτά έχουν: Αρμοδιότητες που αναλαμβάνουν δήμοι σε κρίσιμα λαϊκά θέματα χωρίς πόρους και προσωπικό, συνολικά εγκαταλελειμμένες υπηρεσίες, εργαζόμενοι που βγάζουν δουλειά για 2 και για 3 ο καθένας, έλλειψη στοιχειωδών μέτρων ασφαλείας και πόσα άλλα. Αφορούν, σαν συνέχεια αυτών, τη διαρκή επέκταση της εμπορευματοποίησης, τη γενίκευση της ανταποδοτικότητας, το χαράτσωμα του λαού και μέσα από την τοπική φορολογία, με σειρά αντιλαϊκών μέτρων των περιφερειακών και δημοτικών αρχών. Οι γαλαζοπράσινες (και με ολίγον ροζ κατά περίπτωση) ηγεσίες των περιφερειακών και δημοτικών οργάνων, γι' αυτά ακριβώς τα ζητήματα, που αποτελούν την καρδιά της λειτουργίας της Τοπικής Διοίκησης, όχι μόνο δεν κάνουν κάτι αλλά ακόμα περισσότερο χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, υποκρίνονται δηλαδή, τη στιγμή που στηρίζουν τις κεντρικές κυβερνητικές επιλογές. Επιλογές που άλλωστε σε αυτήν τη φάση ειδικότερα καθορίζονται από τη φρικιαστική «κουλτούρα πολέμου», την προτεραιότητα στην όλο και πιο ενεργή συμμετοχή στην ιμπεριαλιστική σφαγή και στη μοιρασιά της ενεργειακής και γεωπολιτικής «λείας». Οταν οι κομμουνιστές αναδεικνύουν αυτά ακριβώς τα θέματα στα Περιφερειακά και Δημοτικά Συμβούλια, οι εκπρόσωποι των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ, ξεχνούν τις έτσι κι αλλιώς ανεπαίσθητες διαφορές τους και με τη γνωστή στρατηγική σύμπλευση λένε «αυτά δεν μας αφορούν», «ο δήμος μας δεν εμπλέκεται στον πόλεμο» (!!!) και άλλα, που δεν αντέχουν βεβαίως σε κριτική. Οταν τους λέμε «πώς θα πληρώσετε το πετρέλαιο του χρόνου για τα σχολεία, εδώ τώρα και δυσκολεύεστε», σε κοιτάνε αμήχανα και αρχίζουν διάφορα ακατανόητα περί «εξωστρέφειας» του δήμου, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή....

Αυτά τα θέματα, που δεν είναι βεβαίως καινούργια, βρίσκονται ειδικά αυτό το διάστημα σε φάση «απογείωσης»: Νέες και συνεχείς περικοπές σε παιδικούς σταθμούς, σχολικά κτίρια, κοινωνικές δομές. Το εξαιρετικά χαρακτηριστικό τελευταίο παράδειγμα αφορά βεβαίως το επερχόμενο σταμάτημα του προγράμματος ΕΣΠΑ, το οποίο θα συμπαρασύρει σειρά κρίσιμων υποδομών, όπως τους παιδικούς - βρεφικούς σταθμούς. Χάρη στη μαχητική στάση των εργαζομένων και τη στήριξη από άλλους εργατικούς - λαϊκούς φορείς, αλλά και την αναβάθμιση στην ανάδειξη του θέματος από το ΚΚΕ, αποτράπηκε προς το παρόν το επαίσχυντο προσχέδιο νόμου της ΝΔ που ούτε λίγο ούτε πολύ καταδίκαζε εργαζόμενους και χιλιάδες λαϊκές οικογένειες σε μόνιμη ανασφάλεια και τελικά αδιέξοδο, μπροστά μας βεβαίως είναι οι επόμενες φάσεις του αγώνα. Επιπλέον, η υπόθεση με το σταμάτημα του ΕΣΠΑ θα συμπαρασύρει και άλλες δομές, όπως τα κέντρα πρόληψης ενάντια στα ναρκωτικά, που κατά 50% χρηματοδοτούνται από αυτό το πρόγραμμα.

Την ίδια στιγμή, όμως, οφείλουμε να ελέγξουμε με αυστηρότητα και κομμουνιστική προσήλωση τη δουλειά μας. Από τη σκοπιά των Αποφάσεων του 22ου Συνεδρίου, και σε αυτόν τον τομέα της δουλειάς χρειάζεται να σημειώσουμε άμεσα μεγάλη πρόοδο, σε περιπτώσεις και αποφασιστική στροφή. Αρα, δεν αρκεί πλέον να χαίρουμε αναγνώρισης ως «αυτοί που τα λένε καλά στο Δημοτικό Συμβούλιο», ή το πολύ σημαντικό βεβαίως «οι σύμβουλοι της "Λαϊκής Συσπείρωσης" ξεχωρίζουν για την ανιδιοτέλεια και αγωνιστικότητά τους». Αυτά βεβαίως είναι απαραίτητα, δεν αρκούν όμως στις νέες συνθήκες και απαιτήσεις.

Ας το πούμε με μια απλή κουβέντα, που επίσης δεν είναι προφανώς τόσο καινούργια: Δεν νοείται κομμουνιστής περιφερειακός ή δημοτικός σύμβουλος που δεν έχει τακτικό, σταθερό, πολύπλευρο πρόγραμμα επαφής με τους εργάτες, τους αυτοαπασχολούμενους, τη νεολαία και τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών. Δεν νοείται Δημοτική Ομάδα που δεν έχει σχεδιασμό παρέμβασης και συνεχή επαφή με τους δεκάδες φορείς της γειτονιάς - σωματεία, Συλλόγους Γονέων, πολιτιστικούς και αθλητικούς συλλόγους. Δεν μπορεί να προχωρά η δουλειά αρμονικά, και κυρίως με μια συνέχεια, αν δεν εξασφαλίζεται η σταθερή ανάδειξη λαϊκών προβλημάτων μέσα στα Συμβούλια και μετά η αξιοποίησή τους μέσα στον λαό με πολλούς τρόπους. Είναι έξω από τον τρόπο δουλειάς που μπορούμε να γενικεύσουμε η αντίληψη για έναν κομμουνιστή δημοτικό σύμβουλο που περιγράφεται ως εξής: «Περιμένω από την ΚΟΒ να μου βάλει πρόγραμμα». Από κανέναν δεν περιμένεις, αντιθέτως μπαίνεις μπροστά και μαζί με την ΚΟΒ ανοίγεις δρόμο στην επαφή του Κόμματος με λαϊκό κόσμο.

Τα παραπάνω ισχύουν πολλαπλάσια αυτήν την περίοδο, που από παντού ξεχωρίζουν μεγάλες δυνατότητες στη δουλειά του Κόμματός μας, νέες και παραγωγικές ηλικίες μάς βλέπουν με μεγάλη εκτίμηση και προσδοκία, ενώ εμβληματικές στιγμές όπως οι φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στην Καισαριανή αποτελούν την πιο τρανή απόδειξη της δικής μας ανωτερότητας απέναντι στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα. Αρα, τώρα είναι ώρα, π.χ. στην Αττική, οι πάνω από 200 περιφερειακοί και δημοτικοί σύμβουλοι, οι σχεδόν 4.500 υποψήφιοι των προηγούμενων τοπικών εκλογών, να αποτελέσουν μία ακόμα πιο διεισδυτική δύναμη κρούσης στη δουλειά μας.

Αναφέρουμε ενδεικτικά ορισμένα μόνο από μεγάλα μέτωπα που μπορούν να απασχολήσουν άμεσα και δημιουργικά τη δουλειά των κομμουνιστών συμβούλων:

Είναι η ανάγκη της λαϊκής οικογένειας να απασχολήσει στοιχειωδώς δημιουργικά τα παιδιά της, τώρα που σε έναν μήνα τελειώνουν τα σχολεία. Στους δήμους ανήκουν οι αρμοδιότητες των κατασκηνώσεων και της καλοκαιρινής απασχόλησης στα σχολεία. Βεβαίως, πληθαίνουν τα φαινόμενα όπου αυτές ακριβώς οι δραστηριότητες (όλες ή κομμάτια τους) ιδιωτικοποιούνται και το κόστος διπλασιάζεται σε μια νύχτα. Οφείλουμε να παρέμβουμε, να ξέρουμε το πρόγραμμα, το περιεχόμενο, τα μέτρα ασφαλείας, τις ελλείψεις σε υποδομές, που είναι μεγάλες, να αναδείξουμε τα θέματα σε Συμβούλια και κυρίως ζωντανά, μέσα στον κόσμο, να γίνει αντικείμενο διεκδίκησης από φορείς και συλλόγους η απρόσκοπτη και δωρεάν πρόσβαση όλων των παιδιών σε αυτά.

Είναι ο σχεδιασμός πυρασφάλειας και πυροπροστασίας. Στην Αττική αφορά όλους τους δήμους, βεβαίως υπάρχει προτεραιότητα (π.χ. ο Βαρνάβας στον δήμο Μαραθώνα καίγεται κάθε χρόνο, και ό,τι έχει σωθεί είναι χάρη στην ακούραστη δουλειά των κατοίκων και της Κοινότητας, όπου πλειοψηφεί η «Λαϊκή Συσπείρωση», που παλεύει με πενιχρά μέσα), αλλά δεν ξεχνάμε ότι πριν δυο χρόνια η φωτιά έφτασε στο Χαλάνδρι και στα Βριλήσσια. Οι ελλείψεις είναι τραγικές για άλλη μια χρονιά, η κατάσταση είναι πολύ επικίνδυνη. Τώρα θέτουμε το θέμα, ζητάμε λύσεις, έκτακτα κονδύλια, επίσης γίνεται θέμα λαϊκών φορέων και σωματείων.

Αυτή είναι η περίοδος που κατατίθενται οι αιτήσεις για την είσοδο στους παιδικούς - βρεφικούς σταθμούς. Μιλάμε για έναν κανονικό «μαραθώνιο» για δεκάδες χιλιάδες λαϊκές οικογένειες. Προδιαγεγραμμένα χιλιάδες είναι και αυτοί που το 2026 δεν μπορούν να εξασφαλίσουν μια θέση σε σταθμό, με οδυνηρές συνέπειες στην κοινωνικοποίηση των παιδιών αλλά και συνολικά στον οικογενειακό προγραμματισμό, ενώ στη μεγάλη πλειοψηφία των δήμων τα τροφεία είναι υψηλά. Αρα, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ανάδειξη του θέματος, από τη διεκδίκηση «να κόψουν τον λαιμό τους» οι «σύγχρονοι» και «επιτελικοί» δήμαρχοι και να βρουν λύσεις, να σχεδιαστεί η ανέγερση νέων, ασφαλών σταθμών σε κάποια από τα εκατοντάδες οικόπεδα και κτίρια που ρημάζουν στους δήμους, για να τα πάρουν τελικά τα διάφορα εμπορικά μεγαθήρια.

Είναι επίσης η περίοδος που - θεωρητικά - γίνονται οι εργασίες κατασκευής, συντήρησης και αποκατάστασης στα σχολικά κτίρια. Λέμε θεωρητικά καθώς τα ποσά που δίνονται για όλο τον χρόνο για τις κτιριακές ανάγκες είναι ελάχιστα και δεν επαρκούν ούτε για «ζήτω». Την ίδια στιγμή η κατάσταση είναι γνωστή: Σοβάδες που πέφτουν, προαύλια και αίθουσες που πλημμυρίζουν με την πρώτη σταγόνα, αθλητικές εγκαταστάσεις σε περιπτώσεις ακατάλληλες ή ανύπαρκτες. Αρα, τώρα είναι η ώρα να τεθεί το θέμα, να ζητηθούν συγκεκριμένες δεσμεύσεις, να υπάρξουν επισκέψεις και συναντήσεις με συλλόγους γονέων, διδασκόντων και 15μελή.

Επιπλέον, παρεμφερές αλλά και πιο επείγον θέμα: Τώρα είναι η περίοδος που - υποτίθεται - γίνεται η προεργασία στα ΚΕΔΑΣΥ, στα κέντρα δηλαδή που κάνουν γνωματεύσεις σε παιδιά που ενδεχομένως χρήζουν μεγαλύτερης βοήθειας και στήριξης. Την ίδια στιγμή, μιλάμε για κανονικό «πετσόκομμα» σε όλα τα επίπεδα: Παράλληλη Στήριξη σε διαρκή μείωση και το προσωπικό στα ΚΕΔΑΣΥ συνεχώς λιγότερο, με αποτέλεσμα να αργούν γνωματεύσεις έως και 2 χρόνια! Μιλάμε δηλαδή για κανονικό Γολγοθά, επίσης χιλιάδων λαϊκών οικογενειών.

Με λίγα λόγια: Είναι φανερό πως τα προβλήματα δεν περισσεύουν. Αρα είναι «πεδίο δόξης λαμπρό» η ουσιαστική ενασχόληση, παρέμβαση, ανάδειξη αυτών των θεμάτων. Επιπρόσθετα, η πιο βαθιά δουλειά, που απαιτεί χρόνο και προσπάθεια, ώστε ο λαϊκός κόσμος που πράγματι υποφέρει από αυτήν την κατάσταση να βγάζει μέσα από την πείρα του, και με τη δική μας ακούραστη παρέμβαση, συμπεράσματα για το «ποιος φταίει» τελικά.

Εχουμε όλες τις προϋποθέσεις και σε αυτόν τον τομέα της δουλειάς να εδραιώσουμε τα θετικά παραδείγματα της δράσης μας και να τα γενικεύσουμε.