Με μεγάλο ενθουσιασμό, ζωντάνια και συγκίνηση πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 10 Μάη το διαδραστικό παιχνίδι πόλης «Escape the city», με το οποίο κορυφώθηκαν οι δραστηριότητες του «κόκκινου Αερόστατου» για τα 90 χρόνια από τον ηρωικό Μάη του '36 στη Θεσσαλονίκη.

Μικροί και μεγάλοι έγιναν για λίγες ώρες «κρίκοι» της Ιστορίας, περπατώντας στα ίδια σημεία όπου εκτυλίχθηκαν οι μεγάλες εργατικές μάχες του Μάη του '36 και γνωρίζοντας τα γεγονότα μέσα από θεατρικά δρώμενα, γρίφους, αφηγήσεις και άλλες δραστηριότητες.

Το παιχνίδι ξεκίνησε με τον πρώτο γρίφο, όπου τα παιδιά κλήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις σχετικές με τα γεγονότα της εποχής. Λέξεις όπως «καπνεργάτες», «απεργία» και «σωματείο» συμπλήρωσαν την ακροστιχίδα και αποκάλυψαν τον αριθμό «1936», με τον οποίο άνοιξε το πρώτο σεντούκι του παιχνιδιού.

Οι απαντήσεις αποδείχθηκαν ιδιαίτερα εύκολες για τους μικρούς συμμετέχοντες, που είχαν ήδη γνωρίσει πολλές πλευρές του Μάη του '36 είτε μέσα από το ένθετο του 12ου τεύχους του «κόκκινου Αερόστατου» είτε μέσα από τις ξεναγήσεις και τις δραστηριότητες της Εκθεσης Ιστορικού - Αρχειακού Υλικού.

Με οδηγό τον χάρτη που βρήκαν μέσα στο σεντούκι, τα παιδιά οδηγήθηκαν στον επόμενο σταθμό, στο σημείο όπου βρισκόταν το σωματείο των καπνεργατών. Εκεί τα περίμενε ένας «καπνεργάτης της εποχής», που τους μίλησε για τις σκληρές συνθήκες δουλειάς, για τα ατελείωτα ωράρια, για τα μικρά παιδιά που αναγκάζονταν να δουλεύουν από πολύ μικρή ηλικία, αλλά και για την ανάγκη που οδήγησε τους εργάτες να οργανωθούν στα πρώτα σωματεία και να παλέψουν συλλογικά για καλύτερη ζωή και δουλειά.

Επόμενος σταθμός ήταν η διασταύρωση Συγγρού και Πτολεμαίων, στο σημείο όπου δολοφονήθηκε ο αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης. Εκεί εκτυλίχθηκε μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της δραστηριότητας. Μια ηθοποιός, υποδυόμενη την μητέρα του Τάσου Τούση, απήγγειλε στίχους από τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου. Τα παιδιά παρακολουθούσαν με ιδιαίτερη συγκίνηση και προσοχή, προσπαθώντας να κατανοήσουν τη δύναμη αυτής της μάνας, ενώ κάποια πίστεψαν πως μπροστά τους στεκόταν πραγματικά η μητέρα του δολοφονημένου εργάτη.

Ιδιαίτερη στιγμή αποτέλεσε και η συνάντηση με τον ιστορικό περίπατο του ΠΑΜΕ, που βρέθηκε την ίδια ώρα στο ίδιο σημείο, δίνοντας ακόμη μεγαλύτερη ζωντάνια στη δραστηριότητα.

Η διαδρομή ολοκληρώθηκε στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, το «σπίτι των εργατών». Υπό τους ήχους του τραγουδιού «Οπου να 'ναι θα σημάνουν οι καμπάνες», τα παιδιά μπήκαν στην αίθουσα όπου βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη μια «εργατική συνέλευση». Χωρίς δισταγμό έγιναν μέρος της συζήτησης, παίρνοντας τον λόγο και καταθέτοντας τις δικές τους σκέψεις. Μίλησαν για τους γονείς τους που δουλεύουν πολλές ώρες, για την ανάγκη όλοι οι εργαζόμενοι να αγωνίζονται συλλογικά, αλλά και για το ότι κανείς μόνος του δεν μπορεί να αλλάξει την κατάσταση.

Κατά τη διάρκεια της συνέλευσης ακούστηκε ηχογραφημένο μήνυμα της κυβέρνησης Μεταξά, που καλούσε στην καταστολή των απεργιών και στη διάλυση των εργατικών αγώνων. Τα παιδιά απάντησαν με τον δικό τους τρόπο: Αποφάσισαν να συμμετάσχουν στην απεργία μαζί με τους καπνεργάτες. Εφτιαξαν τις δικές τους πικέτες, έγραψαν συνθήματα όπως «8 ώρες δουλειά - 8 ώρες ύπνο - 8 ώρες παιχνίδι», «Δίκαιοι μισθοί» και «Καλύτερες συνθήκες εργασίας» και βγήκαν έξω φωνάζοντας συνθήματα, μετατρέποντας για λίγο τους δρόμους της πόλης σε ζωντανό κομμάτι της Ιστορίας.

Με τη δράση αυτή ολοκληρώθηκε ο κύκλος δραστηριοτήτων που διοργάνωσε το «κόκκινο Αερόστατο» για τα 90 χρόνια από τον Μάη του '36. Μέσα από το παιχνίδι, το θέατρο, τη συμμετοχή και την περιήγηση στους ίδιους τους τόπους όπου γράφτηκε η Ιστορία, τα παιδιά γνώρισαν με τρόπο ζωντανό και ουσιαστικό τους μεγάλους εργατικούς αγώνες της Θεσσαλονίκης και τα διαχρονικά μηνύματά τους.