«Ο Μάης του '36 αποτελεί τομή, ορόσημο στην Ιστορία της πόλης, της χώρας, του εργατικού κινήματος, της τάξης μας», είπε ο Κ. Τζιάρας. «Δεν προέκυψε ως κεραυνός εν αιθρία, ως εξαίρεση ή παραδοξότητα στην Ιστορία, στην κοινωνική Ιστορία της πόλης, της χώρας και της εποχής, αλλά ως συνέχεια και σε σύνδεση με τη δυναμική της ταξικής σύγκρουσης μέσα στο οικονομικό, στο κοινωνικό και στο πολιτικό πλαίσιο του Μεσοπολέμου στην Ελλάδα και διεθνώς, το οποίο βασικά ορίζεται από τη Ρωσική Επανάσταση και την επίδρασή της.
Ο Μάης της Θεσσαλονίκης, όπως και όλες οι εργατικές εξεγέρσεις στην Ευρώπη και τον κόσμο, είναι μάλλον ακατανόητος αν δεν τον εντάξουμε στη δυναμική που είχε επιφέρει το παράδειγμα της Ρωσίας στην εργατική τάξη εδώ και αλλού, στα συνδικαλιστικά και πολιτικά της αιτήματα, στη δυναμική των ταξικών διεκδικήσεων και της ταξικής πάλης».
Αναφέρθηκε στην ίδρυση της Φεντερασιόν το 1909, με πρωταγωνιστή τον σεφαραδίτη Αβραάμ Μπεναρόγια, και στην επιρροή της πέραν του εβραϊκού προλεταριάτου, μέσω του καπνεργατικού κινήματος.
Στάθηκε στη Ρωσική Επανάσταση και στον διεθνή απόηχο που είχε, στην ίδρυση του ΣΕΚΕ, μετέπειτα ΚΚΕ, και στη ΓΣΕΕ, σηματοδοτώντας την ποιοτική αλλαγή στην πορεία του ελληνικού εργατικού κινήματος και το εναρκτήριο βήμα για την πολιτική χειραφέτηση της εργατικής τάξης της χώρας.
Και μίλησε για τους δεσμούς του ΚΚΕ με τους εργάτες, που σφυρηλατήθηκαν μέσα στις μεγάλες ταξικές μάχες της περιόδου: Αναφέρθηκε στις καπνεργατικές απεργίες του 1927 και του 1928 που ξέσπασαν στις καπνουπόλεις (Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Ξάνθη, Δράμα), με αιτήματα την κατοχύρωση του 8ωρου και τη λειτουργία του Ταμείου Ασφάλισης Καπνεργατών. Στη συγκρότηση του αντεργατικού, αντικομμουνιστικού κράτους στη διάρκεια του Μεσοπολέμου από τις κυβερνήσεις, από τον Παπαναστασίου, τον Πάγκαλο, τον Κονδύλη και τον Βενιζέλο μέχρι τον Μεταξά. Στάθηκε στις απεργίες του 1932 και του 1933, όπου τον Γενάρη τέσσερις απεργοί δολοφονήθηκαν στις κινητοποιήσεις στα κλωστοϋφαντουργεία του Λαναρά στη Νάουσα, και τον Φλεβάρη στη Θεσσαλονίκη 7 εργάτες έπεσαν νεκροί κατά τη διάρκεια επίθεσης των δυνάμεων καταστολής εναντίον του Ενωτικού Εργατικού Κέντρου της πόλης.
Για τον «κόκκινο Μάη» και τα διδάγματα από τις μεγάλες στιγμές του ταξικού αγώνα μίλησε ο Κώστας Σκολαρίκος.
«Οι 40.000 καπνεργάτες που απήργησαν σε όλη την Ελλάδα στις 2 Μάη 1936, οι 7.000 καπνεργάτες που διαδήλωσαν απέναντι στις δυνάμεις του στρατού και της πεζής και έφιππης χωροφυλακής που είχαν κατακλύσει την πόλη στις 8 Μάη, δεν εξέφρασαν ένα στιγμιαίο ξέσπασμα. Ηταν το απόσταγμα της μακράς και επίπονης προσπάθειας του Κόμματός μας να εξασφαλιστούν η ενότητα, η οργάνωση και η κινητοποίηση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της ενάντια στην καπιταλιστική εξουσία. Αυτή η προσπάθεια εκτεινόταν στην επίμονη παρέμβαση στους πρόσφυγες και στους αλλοεθνείς εργάτες της, σε αντιπαράθεση με την εθνικιστική προπαγάνδα των αστικών κομμάτων, που υπηρετούσε τη λογική του διαίρει και βασίλευε, στη σύγκρουση με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλδημοκρατών, και με όλους τους μηχανισμούς τους, που επιχειρούσαν να καθηλώσουν την εργατική πάλη στα όρια της αστικής νομιμότητας», είπε.
Και πρόσθεσε ότι τον Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη αποδείχθηκε πως «στο εσωτερικό του καπιταλιστικού κράτους υφίστανται δύο πατρίδες σε διαρκή σύγκρουση: Από τη μια στέκει η πατρίδα του κεφαλαίου, που ο πατριωτισμός της εξαντλείται στην αποκόμιση του μέγιστου κέρδους με κάθε αντίτιμο και για την επίτευξή του επιστρατεύει κάθε εγκληματικό μέσο. Και από την άλλη στέκει η πατρίδα της εργατικής τάξης, των φτωχών αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων, όλου του εργαζόμενου λαού, που παλεύουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Αυτό φανερώνεται στις μέρες μας με το έγκλημα των Τεμπών και με τη δολοφονία των εργατριών στο εργοστάσιο της "Βιολάντα", με τις καθημερινές δολοφονίες εργατών που καταχρηστικά ονομάζονται εργατικά "ατυχήματα"».
Αναφέρθηκε στα επόμενα χρόνια, την περίοδο της Τριπλής Φασιστικής Κατοχής, όταν οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις στράφηκαν μαζικά προς το ΚΚΕ, που αποτέλεσε τον καθοδηγητή και κύριο αιμοδότη της ΕΑΜικής Αντίστασης, με ένα πλατύ δίχτυ Κομματικών και ΕΑΜικών Οργανώσεων να καθοδηγεί κάθε λαϊκή κινητοποίηση.
Και, παρουσιάζοντας συνοπτικά το σημερινό αποτύπωμα του Μάη του 1936, όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν και την επικαιρότητα που έχουν σήμερα, τόνισε:
«Ο Μάης διδάσκει ότι όταν η ταξική πάλη οξύνεται, κάθε συμβιβασμός ή υποχώρηση απέναντι στις αστικές δυνάμεις συνιστά αυτοχειρία για το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Αντίθετα, απαιτείται η πάλη να φτάσει μέχρι το τέλος, μέχρι την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας και την έναρξη της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, στόχος που προϋποθέτει όχι μόνο μαζικό ηρωισμό, αλλά και ανάλογη επαναστατική στρατηγική και αντίστοιχα οργανωτική και ιδεολογική - πολιτική προετοιμασία.
Αυτό το μάθημα το έχει πάρει το Κόμμα μας, που έχει διαμορφώσει σύγχρονη επαναστατική στρατηγική και στο τελευταίο Συνέδριό του έθεσε ως στόχο την ολόπλευρη οργανωτική και ιδεολογική - πολιτική του ισχυροποίηση, ώστε να αντιστοιχίσει τη δράση του με αυτήν τη στρατηγική, να παραμείνει σταθερό σε κάθε δοκιμασία, ακλόνητο στους σεισμούς που μέλλονται να 'ρθουν και θα 'ρθουν, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον σοσιαλισμό. Το οφείλουμε εξάλλου στους νεκρούς του Μάη του '36 και της Πρωτομαγιάς του 1944, σε όλους τους νεκρούς της τάξης μας, ώστε η ακριβοπληρωμένη σε αίμα πείρα που μας κληροδότησαν να μην πάει χαμένη».