«Πρόκειται για μια επέτειο που πάντα μας συγκινούσε, μας έδινε κουράγιο και μας ενέπνεε, γιατί φανερώνει τη μεγάλη δύναμη του εργαζόμενου λαού, όταν παλεύει για το δίκιο του, να συγκρουστεί και να νικήσει έναν φαινομενικά παντοδύναμο αντίπαλο.

Ποτέ δε φανταζόμασταν όμως ότι θα γινόταν αυτή η επέτειος τόσο προσωπική... Γιατί, ξέρετε, στη θέση που βρεθήκαμε λίγο περισσότερο από τρία χρόνια πριν, είχαμε μπροστά μας δύο επιλογές: ή να βυθιστούμε στο σκοτάδι, να κατηγορούμε "το κακό το ριζικό μας" ή αποκλειστικά το ένα ή το άλλο πρόσωπο για όσα μας συνέβησαν, ή να σηκώσουμε το κεφάλι και να παλέψουμε για το δίκιο των παιδιών μας, το δίκιο των ανθρώπων μας, για να μην υπάρξουν άλλα "Τέμπη", να μη χάσουν άλλοι άνθρωποι τους αγαπημένους τους.

Και δεν ήταν εύκολη απόφαση αυτή, ήταν δύσκολος ο δεύτερος δρόμος», είπε η Ελένη Βασάρα.

Περιέγραψε πως «από την πρώτη στιγμή οι γονείς, οι συγγενείς των θυμάτων αντιμετωπίσαμε ένα εχθρικό κράτος, την προσπάθεια της κυβέρνησης να κρύψει τις ευθύνες της και ταυτόχρονα την προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι ευθύνες των πολιτικών και των προηγούμενων κυβερνήσεων, που οδήγησαν στο έγκλημα».

Σημείωσε ότι «το περιβόητο κράτος δικαίου που ευαγγελίζονται, και όχι η παρέκκλισή του, είναι που δεν επιλέγει την ασφάλεια στις συγκοινωνίες, γιατί είναι κόστος, θυσιάζοντας ακόμη και ανθρώπινες ζωές για λογαριασμό των κερδών τους».

Ξεκαθάρισε πως «ό,τι και να κάνουν όσοι νομίζουν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν τον αγώνα που δίνουμε για να σερβίρουν δήθεν λύσεις και "νέες συνταγές" για το αύριο, με τα ίδια, φθαρμένα παλιά υλικά, που πλέον είναι ποτισμένα με το αίμα και των δικών μας παιδιών, είναι μακριά γελασμένοι! Εχουμε μεγάλη εμπιστοσύνη στο εργατικό - λαϊκό κίνημα και στον αγώνα του. Είναι και δικός μας αγώνας.

(...) Σε εμάς, που μείναμε με άδειες τις αγκαλιές, παράλληλα με αυτό που βιώνουμε σε προσωπικό επίπεδο έλαχε το χρέος να γίνουμε η φωνή τους... Να μπούμε μπροστάρηδες στον αγώνα για την αποκάλυψη όλης της αλήθειας, που επιμελώς φρόντιζαν να κρύβουν διαχρονικά οι υπεύθυνοι για τη λειτουργία του σιδηρόδρομου... Να μπούμε μπροστάρηδες στον αγώνα για την εξάλειψη των αιτίων που οδήγησαν στο έγκλημα στα Τέμπη».

Και ολοκλήρωσε την ομιλία της με στίχους από τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου: «Πουλί μου, χίλιες δυο ζωές με σένανε με δένουν, κι όσοι αγαπιούνται και νεκροί ποτέ τους δεν πεθαίνουν. Ω, τι όμορφα σαν σμίγουνε, σαν αγαπιούνται οι ανθρώποι, φεγγοβολάνε οι ουρανοί, μοσκοβολάνε οι τόποι. Κι όπως περνάν, λεβέντηδες, γεροί κι αδερφωμένοι, λέω και θα καταχτήσουνε τη γης, την οικουμένη».

Η Μαρία Γιαλιά αναφέρθηκε στις γυναίκες που τότε έβγαιναν ορμητικά στο προσκήνιο της Ιστορίας, παίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στο εργατικό κίνημα και στη θέση της γυναίκας σήμερα.

Ανέδειξε ότι «όπως και οι γυναίκες τον Μάη του '36 - καπνεργάτριες και νεαρές υφαντουργίνες 12, 13 ετών που βγήκαν μπροστά με θάρρος, τα έβαλαν με τους χωροφύλακες, γυναίκες που σε δύσκολες συνθήκες ήταν οργανωμένες στο σωματείο τους, μέλη ΔΣ, οργανώτριες και καθοδηγήτριες της πάλης του λαού - έτσι κι εμείς έχουμε χρέος να παλέψουμε ενάντια σε αυτό το σύστημα που μας ξεζουμίζει, μας τρώει τα καλύτερά μας χρόνια, μας κλέβει χρόνο από τη σχέση μας με τους φίλους και τα παιδιά μας, μας πετάει στην ανεργία όταν δεν μας έχει ανάγκη.

(...) Παλεύουμε ανυποχώρητα μέσα από τα ταξικά σωματεία, που αναδεικνύουν καθημερινά τις αιτίες των προβλημάτων μας, τον μεγάλο ένοχο. Βγαίνουν μπροστά στους χώρους δουλειάς για κάθε μικρό και μεγάλο πρόβλημα. Γιατί κόντρα στον ατομικό δρόμο της κοινωνίας που ζούμε είναι το συλλογικό που ζωντανεύει. Γιατί σε καμία γυναίκα δεν αξίζει να παλεύει μόνη της στο σπίτι της, στη δουλειά της, στο σχολείο του παιδιού της. Εμείς είμαστε που πρέπει να ζωντανέψουμε τη συλλογική διεκδίκηση παντού.

Διδασκόμαστε και εμπνεόμαστε από όλους τους μεγάλους γυναικείους εργατικούς αγώνες. Τους αγώνες για την ισοτιμία και τη χειραφέτησή μας.

Μαζί με τους συζύγους μας, τα παιδιά μας, συμμετέχουμε σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα. (...) Ετσι, μέσα από τη στάση μας, το παράδειγμά μας, τη δράση μας, θα διαμορφώνουμε με τα δικά μας ιδανικά και αξίες την επόμενη βάρδια της εργατικής τάξης.

(...) Με το ΚΚΕ μπροστά, προετοιμαζόμαστε για όλες τις μεγάλες μάχες που έχουμε μπροστά μας. Τα δίνουμε όλα κόντρα στο ρεύμα και στον αρνητικό συσχετισμό, για να γυρίσει ο τροχός της Ιστορίας προς τα εμπρός, για την οικοδόμηση της νέας ανθρώπινης κοινωνίας, χωρίς εκμετάλλευση, φτώχεια, πολέμους, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό».