Η κυβέρνηση της ΝΔ δεν μπορεί να ξεπλυθεί για την ένοχη πολιτική της. Δεν πρέπει να τη «σκαπουλάρει» μέσα από μια βολική και για αυτήν αντιπαράθεση με τη συστημική αντιπολίτευση (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.), που συγκαλύπτει την ουσία, δείχνει μόνο το δέντρο για να χαθεί το δάσος. Είναι κραυγαλέα η προσπάθεια να χρεωθεί το «καθεστώς Μητσοτάκη», πως «λερώνει» το «κράτος δικαίου» της ΕΕ και του κεφαλαίου, για να «σωθεί η τιμή» αυτού του κράτους, του πραγματικού ενόχου, που νομιμοποιεί καθημερινά μικρά και μεγάλα εγκλήματα και σκάνδαλα σε βάρος του λαού.
Το ΚΚΕ απαιτεί να διερευνηθούν όλες οι υποθέσεις παρακολουθήσεων, συμπεριλαμβανομένων των «συνακροάσεων» - υποκλοπών στην έδρα της Κεντρικής Επιτροπής του, που είχαν γίνει σύστημα με όλες τις κυβερνήσεις. Να αποκαλυφθούν όλοι οι υπαίτιοι και οι πραγματικές αιτίες που το «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων» είναι καθεστώς. Κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για την αποκάλυψη της αλήθειας στον ελληνικό λαό και μέσα από τη Βουλή, όπως στις εξεταστικές διαδικασίες και επιτροπές της.
Το πραγματικό «δάσος» του νομικού - θεσμικού πλαισίου που καθιστά κανόνα το «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων» έχει την υπογραφή της ΕΕ και όλων ανεξαιρέτως των κυβερνήσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι η νομοθεσία για την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών φέρει φαρδιά - πλατιά τη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ (1994), διατηρήθηκε και εφαρμόστηκε επί όλων των κυβερνήσεων, εμπλουτίστηκε από μέτρα πολύμορφης και προληπτικής παρακολούθησης, συνεργασίας και ανταλλαγής πληροφοριών με άλλα κράτη, την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
Σύμφωνα με τον νόμο, ειδικά για την προστασία της «εθνικής ασφάλειας» του κεφαλαίου νομιμοποιούνται ταχύτατα και με τις λιγότερες δυνατές «απαιτήσεις» και διατυπώσεις (π.χ. με αναφορά μόνο τηλεφώνου, χωρίς καν ονοματεπώνυμα) εγκρίσεις άρσης του απορρήτου από εισαγγελέα αποσπασμένο μέσα στην ΕΥΠ. Βέβαια, μετά το πρώτο «κύμα» πολιτικής αντιπαράθεσης για τις υποκλοπές, η κυβέρνηση της ΝΔ «εκσυγχρόνισε» τον συγκεκριμένο νόμο, προβλέποντας ανάμεσα στα άλλα πως όχι ένας, αλλά δύο εισαγγελείς θα υπογράφουν τις άρσεις, κρατώντας φυσικά την κατεύθυνση μιας fast track έγκρισης.
Το συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο δεν αποτελεί κάποια «παραφωνία» και «θεσμική εκτροπή» από το «κράτος δικαίου» της ΕΕ. Το αντίθετο. Η «εθνική ασφάλεια», η «δημόσια ασφάλεια», όπως βεβαίως και η αντιμετώπιση της «τρομοκρατίας» κ.λπ. αναγνωρίζονται ως γενικοί λόγοι - «ομπρέλες» που δικαιολογούν τον «περιορισμό» του απορρήτου των επικοινωνιών (π.χ. Οδηγία 2002/58). Ειδικά για την «εθνική ασφάλεια» το πλαίσιο γίνεται «λάστιχο», με τη βούλα και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), που δίνει στις κυβερνήσεις μεγάλα «περιθώρια εκτίμησης» για το τι θα ορίσουν ως λόγο εθνικής ασφάλειας και ποιες πράξεις θα διώκουν στο όνομά της, ενώ θεωρεί επιτρεπτά και έκτακτα μέτρα παρακολούθησης των επικοινωνιών χωρίς καν προηγούμενη έγκριση από τη Δικαιοσύνη. Αυτό το Δικαστήριο, αυτό το «κράτος δικαίου» αποθεώνουν ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ κ.α. συζητώντας και για προσφυγές ενώπιον του ΕΔΔΑ για τα «έκτροπα Μητσοτάκη».
Η ουσία, που σκόπιμα μένει εκτός της αντιπαράθεσης ανάμεσα στα αστικά κόμματα, βρίσκεται στον ίδιο τον στόχο της «εθνικής ασφάλειας», στο ταξικό, αντιλαϊκό περιεχόμενό της. Πρόκειται για την ασφάλεια της πατρίδας του κεφαλαίου ενάντια στην πατρίδα του λαού, την προώθηση των γενικών συμφερόντων της αστικής τάξης και του κράτους της, που «δένονται» στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και τους επικίνδυνους πολεμικούς σχεδιασμούς. Πρόκειται για τη διαφύλαξη των κερδών των λίγων που στηρίζονται στην ένταση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, της ανασφάλειας και των αδιεξόδων του λαού. Αυτές οι διατάξεις στοχοποιούν εξ ορισμού και ευθέως τον «εχθρό λαό» και το κίνημά του και με ευρωΝΑΤΟικά μέτρα κεντράρουν συνεχώς ενάντια στη «ριζοσπαστικοποίηση», ενάντια στις ιδέες και την οργανωμένη δράση που ενοχλεί το σύστημα και όσους το υπηρετούν.
Η δράση των κρατικών αρχών στην Ελλάδα, όπως σε όλη την ΕΕ, γίνεται ολοένα πιο προληπτική με όπλο και τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα. Στο όνομα πρόληψης κι αντιμετώπισης της «τρομοκρατίας» ή και ειδεχθών εγκλημάτων, πλαταίνει συνεχώς και εντείνεται η παρακολούθηση επικοινωνιών και δραστηριότητας στο διαδίκτυο (Κανονισμός 2021/784 για το τρομοκρατικό περιεχόμενο, Κανονισμός «Chat Control» κ.ά.), χώρια το νόμιμο αλισβερίσι κατασκοπευτικών λογισμικών (Κανονισμός 2021/821) και τις συνεργασίες κρατικών οργάνων, μυστικών υπηρεσιών και ιδιωτικών εταιρειών τεχνολογίας. Το «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων» δεν αποτελεί κάποιο σχήμα λόγου: Είναι η «ευρωπαϊκή κανονικότητα» και νομιμότητα, στην οποία ευθυγραμμίζεται αποφασιστικά η κυβέρνηση της ΝΔ και την οποία εξυμνούν τα υπόλοιπα κόμματα.
Ο ρόλος της δικαιοσύνης, ως μέρους του κράτους του κεφαλαίου, είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν που σκόπιμα προβάλλεται τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από διάφορους, δήθεν «υπερασπιστές» του δίκιου του εργαζόμενου λαού.
Το γεγονός ότι ο διορισμένος από την κυβέρνηση εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έκρινε με τρόπο που φαίνεται σε όλους πως συμφέρει την κυβέρνηση, δεν θα έπρεπε να ρίχνει κανέναν από τα σύννεφα. Δεν μπορούν να παριστάνουν ότι ξαφνιάζονται και εξοργίζονται ιδίως το ΠΑΣΟΚ και ο (όλος) ΣΥΡΙΖΑ, που απέρριψαν μαζί με τη ΝΔ, και στην τελευταία συνταγματική αναθεώρηση του 2019, την πρόταση του ΚΚΕ να καταργηθεί έστω ο τυπικός, συνταγματικός «λώρος» του κυβερνητικού διορισμού της ηγεσίας της δικαιοσύνης.
Στο φόντο και των πρόσφατων αποκαλύψεων για τα διάφορα «σκάνδαλα», συζητιέται έντονα να αλλάξει ο τρόπος ορισμού της ηγεσίας της δικαιοσύνης και επιμέρους τροποποιήσεις προτείνει πλέον και η ίδια η ΝΔ, ενόψει της επικείμενης συνταγματικής αναθεώρησης. Πρόκειται για συζητήσεις και προτάσεις που αντικειμενικά δεν αγγίζουν, αλλά συσκοτίζουν την ουσία, τον πραγματικό χαρακτήρα και ρόλο της δικαιοσύνης στο πλαίσιο του σημερινού, εχθρικού για τον λαό κράτους.
Η δικαιοσύνη στο σημερινό σύστημα προβάλλει ως «ανεξάρτητη», ισχυρό «αντίβαρο» στην «εκτελεστική εξουσία», την κυβέρνηση και άλλες κρατικές αρχές. Βέβαια, οι νόμοι και συνολικά το πλαίσιο που και η δικαιοσύνη εφαρμόζει, δεν πέφτει από τον ουρανό: Είναι αυτό που ψηφίζουν, συνδιαμορφώνουν και προωθούν οι κυβερνήσεις μέσω και της Βουλής. Είναι η δικαιοσύνη του κεφαλαίου. Ακόμα και με μέτρα περαιτέρω θωράκισης της λειτουργίας της από φαινομενικά «έξωθεν» παρεμβάσεις και επεμβάσεις, ο ρόλος της είναι να εφαρμόζεται, να υλοποιείται και να ενισχύεται το σημερινό αντιλαϊκό και αντιδραστικό πλαίσιο ΕΕ και κυβερνήσεων: Από το ξεσπίτωμα λαϊκών οικογενειών μέσω των πλειστηριασμών και τις κατασχέσεις για χρέη στο Δημόσιο έως τα αγροτοδικεία και τις διώξεις συνδικαλιστών ή τις φασόν αποφάσεις για παράνομες απεργίες. Οσο το πλαίσιο γίνεται ολοένα πιο αντιδραστικό για την εξυπηρέτηση των αναγκών του κεφαλαίου, αντίστοιχα ασφυκτικά γίνονται και τα περιθώρια ευσυνείδητων, έντιμων λειτουργών της δικαιοσύνης να δικαιώσουν τα συμφέροντα και τις διεκδικήσεις του λαού με τις αποφάσεις τους.
Αλλωστε, σε αντιδραστική κατεύθυνση κινούνται όλες οι αναδιαρθρώσεις και αλλαγές στην ίδια τη λειτουργία της δικαιοσύνης: Από τον νέο Δικαστικό Χάρτη και τα «επενδυτικά δικαστήρια», την κατεύθυνση επιτάχυνσης για τις υποθέσεις που ενδιαφέρουν τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους έως τα μέτρα για την καλύτερη «εκπαίδευση» στη Σχολή Δικαστών με τα κριτήρια και τις αρχές του κεφαλαίου (π.χ. «αντοχές της οικονομίας», δημοσιονομικοί «κόφτες» κ.λπ.).
Σε αυτή τη βάση, όχι μόνο στην περίπτωση των υποκλοπών, αλλά συνολικά, όπως χαρακτηριστικά στο έγκλημα των Τεμπών, ο λαός βλέπει το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης να καταλήγει όχι μόνο σε «αθώωση» συγκεκριμένων προσώπων ή εξόφθαλμα εμπόδια στη βαθύτερη έρευνα (π.χ. στα Τέμπη σπάσιμο δικογραφιών, κλείσιμο ανάκρισης κ.ά.), αλλά, το πιο ουσιαστικό, να μην μπορεί να «καταδικάσει», παρά να αθωώνει τις πραγματικές αιτίες, τις ευρωενωσιακές κατευθύνσεις, την πολιτική του κέρδους, την υπονόμευση των σύγχρονων λαϊκών δικαιωμάτων για τη ματωμένη καπιταλιστική ανάπτυξη.
Ολες οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν το κύριο: Δεν υπάρχει η «μαγική εικόνα» των θεσμών που είναι «ανεξάρτητοι» από τα ταξικά συμφέροντα, αντίθετα το κράτος με όλα τα όργανα και τις λειτουργίες του υπηρετεί το ταξικό εκμεταλλευτικό σύστημα, που γίνεται ολοένα πιο επιθετικό ενάντια στην εργατική τάξη και τον λαό.
Μόνο τυχαίο δεν είναι πως, μέσα στον τσακωμό τους, τόσο η ΝΔ όσο και «προοδευτικές» και άλλες δυνάμεις σχεδόν «με ένα στόμα - μια φωνή» τονίζουν πως δεν πρέπει να πληγεί το κύρος της δικαιοσύνης και του «κράτους δικαίου» της ΕΕ. Μόνο αθώα δεν είναι η προσπάθεια που εντείνεται από παλιά και νέα κόμματα, να πειστεί ο λαός πως οι θεσμοί της αστικής δημοκρατίας «λερώνονται» από μία κυβέρνηση και συγκεκριμένα πρόσωπα, και όχι πως το ίδιο το αστικό κράτος είναι σάπιο και «λερώνει» από όπου κι αν το πιάσεις, αφού σάπιο, γερασμένο, εχθρικό για τον λαό είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Να ξαναζεσταθεί η συνταγή της λαϊκής ενσωμάτωσης - χειραγώγησης, πως οι ίδιοι θεσμοί μπορούν να λειτουργήσουν τάχα φιλολαϊκά, με «ενέσεις δημοκρατίας και διαφάνειας», νέες και «καθαρές» διαδικασίες και πρόσωπα, με «αρώματα φρεσκάδας» made in EE/USA.
Ο λαός μας μπορεί να αναμετρηθεί με την πολιτική της κυβέρνησης και των επίδοξων συνεχιστών της και να ακυρώσει όλα τα αντιλαϊκά σχέδια, που τον θέλουν «σημαιοφόρο» του «κράτους δικαίου», που τον τσακίζει, ή παθητικό θεατή κάθε βδομάδα κι ενός νέου επεισοδίου σήψης, ταξικής αδικίας, ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.
Με το ΚΚΕ ισχυρό στην πρώτη γραμμή της εργατικής - λαϊκής πάλης δίνουμε καθημερινά τη σκληρή μάχη απέναντι στον πραγματικό ένοχο, το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων, ανοίγουμε τον δρόμο της ανατροπής του.