- Η ταυτόχρονη ανάφλεξη σε Ουκρανία, Μέση Ανατολή, Ερυθρά Θάλασσα και Ανατολική Μεσόγειο, και οι περισσότερες από 50 εστίες πολέμου σε όλη την υδρόγειο, δείχνουν ότι πρόκειται για αλληλένδετες εξελίξεις, με κοινό παρονομαστή τη μάχη των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για τον έλεγχο ενεργειακών πηγών, αγωγών, θαλάσσιων δρόμων και γεωπολιτικών κόμβων.

Η ΕΕΔΥΕ επισημαίνει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η ενεργή συμμετοχή της χώρας σε αυτό το μακελειό. Η χώρα μας δεν είναι απλός παρατηρητής, αλλά ενεργός κρίκος: Συμμετέχει σε αποστολές, διαθέτει κρίσιμες υποδομές και εμπλέκεται σε ενεργειακούς σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών. Αυτό δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους: Βαθύτερη εμπλοκή σε συγκρούσεις που δεν σχετίζονται με τα συμφέροντα του λαού, όξυνση των εντάσεων στην περιοχή, ιδιαίτερα στην Ανατολική Μεσόγειο, στοχοποίηση κρίσιμων υποδομών, που μετατρέπονται σε πιθανούς στόχους.

- Η κυβέρνηση της ΝΔ όμως παρουσιάζει την εμπλοκή της χώρας ως παράγοντα «σταθερότητας»...

- Το αφήγημα της «σταθερότητας», που προβάλλει η κυβέρνηση της ΝΔ μαζί με τα υπόλοιπα κόμματα που κινούνται στον ίδιο ευρωατλαντικό προσανατολισμό, επιχειρεί να εμφανίσει την εμπλοκή της χώρας ως στοιχείο προστασίας και γεωπολιτικής αναβάθμισης. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για συνειδητή επιλογή για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Οι συστοιχίες Patriot στη Σαουδική Αραβία προστατεύουν τα διυλιστήρια της «Aramco», όχι τα ελληνικά νησιά, η συμμετοχή της χώρας με φρεγάτες και Πολεμικό Ναυτικό γίνεται για τα συμφέροντα των εφοπλιστών, όχι των ναυτεργατών που ζητούν να επιστρέψουν με ασφάλεια από τις εμπόλεμες ζώνες.

Η εικόνα της «σταθερότητας» καταρρέει όταν δει κανείς τι σημαίνει αυτή η πολιτική στην πράξη. Η Ελλάδα παραχωρεί στρατιωτικές εγκαταστάσεις, λιμάνια και αεροδρόμια για τη διευκόλυνση μεταφοράς στρατευμάτων και οπλικών συστημάτων, συμμετέχει σε στρατιωτικές αποστολές εκτός συνόρων και εντάσσεται όλο και πιο βαθιά σε επιχειρησιακούς σχεδιασμούς που έχουν επιθετικό χαρακτήρα εναντίον άλλων λαών.

Η αξιοποίηση περιοχών όπως η Αλεξανδρούπολη ως βασικού κόμβου για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού προς την Ανατολική Ευρώπη, ή της Κρήτης με τη βάση της Σούδας, που οι ίδιοι οι Αμερικανοί χαρακτηρίζουν «αβύθιστο αεροπλανοφόρο», είναι ενδεικτική του ρόλου που αναλαμβάνει η χώρα.

Παράλληλα η εμπλοκή αυτή συνοδεύεται από μια τεράστια οικονομική αιμορραγία για τον λαό, μέσω των εξοπλιστικών προγραμμάτων και της συντήρησης αυτών των υποδομών, την ίδια στιγμή που περικόπτονται δαπάνες για την Υγεία, την Παιδεία, τους παιδικούς σταθμούς, τις κοινωνικές υπηρεσίες, τις αναγκαίες υποδομές για την προστασία της ζωής και των λαϊκών περιουσιών από φυσικά φαινόμενα. Επιπλέον, καλλιεργείται μια επικίνδυνη αντίληψη «εθνικής ομοψυχίας», σύμφωνα με την οποία η εμπλοκή παρουσιάζεται ως μονόδρομος και κάθε αμφισβήτηση στιγματίζεται.

Από τη σκοπιά της ΕΕΔΥΕ, η πραγματικότητα είναι σαφής: Η λεγόμενη «σταθερότητα» δεν είναι παρά το μπλέξιμο του ελληνικού λαού σε έναν θανάσιμο κλοιό για να αυξάνονται τα κέρδη λίγων που κάνουν μπίζνες με τον πόλεμο. Αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας.

- Τι περιεχόμενο έχουν οι κινητοποιήσεις που σχεδιάζονται μπροστά στο Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο;

- Η πάλη της ΕΕΔΥΕ θέτει στο στόχαστρο τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και τις στρατιωτικές τους συμμαχίες, όπως είναι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τις οικονομικές και γεωπολιτικές επιδιώξεις των ιμπεριαλιστικών κρατών, το κέρδος των μονοπωλιακών ομίλων, του κεφαλαίου, που διαμορφώνει το έδαφος πάνω στο οποίο λαμβάνουν χώρα οι εξελίξεις.

Στον καπιταλισμό οι πόλεμοι δεν είναι εξαιρέσεις, αλλά μορφή άσκησης πολιτικής για την αναδιανομή αγορών και σφαιρών επιρροής όταν δεν αρκούν οι διπλωματικοί και οικονομικοί εκβιασμοί. Αυτό το είδαμε τις προηγούμενες δεκαετίες, από τις επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία, όπου αναδιαμορφώθηκαν σύνορα και σφαίρες επιρροής, τον πόλεμο στο Ιράκ, που συνδέθηκε άμεσα με ενεργειακά συμφέροντα, τη Λιβύη, όπου η «ανθρωπιστική επέμβαση» οδήγησε σε διάλυση κράτους, στις μέρες μας στη σύγκρουση στην Ουκρανία, που αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης μεγάλων δυνάμεων, του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας.

Η ιμπεριαλιστική ειρήνη της πείνας, της προσφυγιάς, της άγριας ληστρικής εκμετάλλευσης λαών και ολόκληρων περιοχών του πλανήτη, είναι η άλλη όψη του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης γεννά τον πόλεμο «όπως ο γιος γεννιέται από τη μάνα, έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά», όπως έγραψε ο Μπ. Μπρεχτ. Ο αγώνας για την ειρήνη είναι αγώνας ενάντια στις αιτίες που τον γεννούν. Χωρίς αυτήν τη διάσταση, το αντιπολεμικό μήνυμα μένει απονευρωμένο και εύκολα ενσωματώσιμο.

Γι' αυτόν τον λόγο, η ΕΕΔΥΕ όλα αυτά τα χρόνια παίρνει μια σειρά πρωτοβουλίες ώστε να φωτίσει τις παραπάνω πλευρές. Είναι χαρακτηριστική για παράδειγμα η πρωτοβουλία με την ειδική έκδοση «ΝΑΤΟ και ΕΕ: Εργαλεία του κεφαλαίου κατά των λαών», καθώς και οι εκατοντάδες εκδηλώσεις, συσκέψεις και συζητήσεις σε όλη τη χώρα όπου επιχειρήσαμε να αναδείξουμε όλα αυτά τα ζητήματα.

Ο αγώνας για την ειρήνη συνδέεται με την πάλη των ίδιων των λαών για την αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, και με τη σύγκρουση με τις αιτίες που οδηγούν στις πολεμικές αναμετρήσεις. Με αυτήν την έννοια, η ειρήνη δεν είναι αποτέλεσμα διπλωματικών ισορροπιών, αλλά περνά μέσα από την ίδια την πάλη των λαών.

- Ως αιχμή των κινητοποιήσεων ξεχωρίζετε το αίτημα να κλείσουν οι βάσεις.

- Η μετατροπή της Ελλάδας σε εκτεταμένο στρατιωτικό ορμητήριο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ δεν είναι ένα αφηρημένο σχήμα λόγου. Από τη ναυτική βάση της Σούδας, που αποτελεί κρίσιμο κόμβο για επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, μέχρι την Αλεξανδρούπολη, που έχει εξελιχθεί σε βασική πύλη μεταφοράς στρατιωτικού υλικού προς την Ανατολική Ευρώπη, διαμορφώνεται ένα πλέγμα εγκαταστάσεων με κομβικό ρόλο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Να θυμίσουμε ότι από τη Σούδα ξεκίνησε το αεροπλανοφόρο «USS G. Ford» για το δολοφονικό του έργο, συμμετέχοντας στην γκαγκστερική επίθεση των ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν. Στη Σούδα επέστρεψε όταν πήραν φωτιά τα πλυντήριά του.

Σε αυτό το δίκτυο εντάσσονται επίσης αεροπορικές και χερσαίες υποδομές σε διάφορες περιοχές της χώρας, που αξιοποιούνται για ασκήσεις, στάθμευση δυνάμεων και διαμετακόμιση εξοπλισμού. Η συνεχής ανανέωση και επέκταση της «Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας» με τις ΗΠΑ αποτυπώνει αυτήν ακριβώς τη στρατηγική επιλογή.

Οι συνέπειες για τον ελληνικό λαό είναι πολλαπλές και σοβαρές. Η χώρα καθίσταται αντικειμενικά στόχος σε περίπτωση γενίκευσης των συγκρούσεων, καθώς οι υποδομές αυτές αποτελούν κρίσιμους κρίκους της πολεμικής αλυσίδας. Οι βάσεις του θανάτου πρέπει να κλείσουν. Γι' αυτό, η πάλη για το κλείσιμο των βάσεων και την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς τίθεται ως άμεση και επιτακτική ανάγκη, συνδεδεμένη με την υπεράσπιση της ειρήνης και των δικαιωμάτων του λαού.