«Να μαζευτούν όλοι και να του πουν "Ντόναλντ νίκησες"»... Αυτό παρουσιάζουν μεταξύ σοβαρού κι αστείου ως ...λύση όσοι αποδίδουν τον πόλεμο στο Ιράν περίπου σαν «καπρίτσιο» του Τραμπ. Από κοντά και κάτι αναλύσεις για τον «εγωισμό» του Αμερικανού Προέδρου, που αναζητά διακαώς μια «νίκη» για να μη ρεζιλευτεί τελείως ενόψει της συνάντησης με τον Κινέζο ομόλογό του. Προσπερνάμε το γεγονός ότι πρόκειται για τις ίδιες «φωνές» που από την πρώτη στιγμή προεξοφλούσαν τον «περίπατο» των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη Μ. Ανατολή. Τώρα που αποδεικνύεται το αντίθετο, αρχίζει πάλι η «τρελίτσα»: Ο πόλεμος αποδίδεται στις «ιδιαιτερότητες» ενός ηγέτη, τα διαρκή «μπρος - πίσω» σε «μπλόφες» και «μεταπτώσεις». Σαν να μην υπάρχει το αντικειμενικό έδαφος, αυτό της λυσσαλέας διαπάλης για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα που οξύνει τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις. Τα ίδια αναπαράγονται και στη χώρα μας... Σαν να είναι η εμπλοκή και οι πολεμικές δαπάνες αποτέλεσμα κάποιας «διαχείρισης» ή «προσωπικών επιλογών» και όχι «τρόπος ύπαρξης» για το κεφάλαιο την περίοδο που διακυβεύονται μερίδια της λείας. Σαν να είναι η ένταση της καταστολής και η «κουλτούρα των φέρετρων» κάποια «απόσπαση» και όχι η ίδια η κανονικότητα της «πολεμικής περιόδου»... Να πού πρέπει να στραφούν η δίκαιη ανησυχία και η αγωνία του λαού: Ούτε στην εναπόθεση ελπίδων σε «εχέφρονες» που τάχα θα συνετίσουν τους «παράφρονες», ούτε σε ψευδαισθήσεις για «σταθερότητα» σε μια περίοδο μόνιμης αστάθειας για τους λαούς, αλλά στην αναμέτρηση με την ίδια την «κανονικότητα» του συστήματος που παρασύρει τους λαούς στον όλεθρο.