Αυτήν τη «σταθερότητα» - κόλαφο για τον λαό πρόβαλε μιλώντας στους βουλευτές του ο Μητσοτάκης, ο οποίος ταυτόχρονα έστειλε μήνυμα σε ξένα και ντόπια κέντρα ότι η ΝΔ παραμένει «η μόνη εθνική δύναμη σιγουριάς, ασφάλειας και προοπτικής», με «υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης» και «νέες μεγάλες μεταρρυθμίσεις που απαιτεί αυτή η νέα εποχή η οποία έχει ξημερώσει», προβάλλοντας ως βασική «αιχμή» αυτής της προσπάθειας τη συνταγματική αναθεώρηση.

Παρέπεμψε σε «έναν πυρήνα 30 αλλαγών» τις οποίες εισηγούνται, μην αποκλείοντας να προσθέσουν κι άλλα άρθρα προς αναθεώρηση, ενώ δίνοντας μια σύνοψη ο ίδιος επέμεινε να κατοχυρωθεί και συνταγματικά ότι «κάθε κρατική δαπάνη θα πρέπει να είναι δημοσιονομικά βιώσιμη», τσακίζοντας δηλαδή τον λαό για να βγαίνουν τα πλεονάσματα και τα προνόμια του κεφαλαίου. Αλλωστε, προτείνουν να συμπεριληφθούν διατάξεις όπως ότι «μπορεί να παρέχονται κίνητρα για σταθερό φορολογικό καθεστώς σε στρατηγικές για την εθνική οικονομία ιδιωτικές επενδύσεις», ότι «ο προϋπολογισμός οφείλει να διασφαλίζει τη δημοσιονομική ισορροπία μεταξύ εσόδων και εξόδων και τη βιώσιμη δημοσιονομική λειτουργία» και ότι θα υπάρχει «κατάθεση και δημοσιότητα ετήσιου απολογισμού εκ μέρους φορέων που χρηματοδοτούνται, άμεσα ή έμμεσα, από τον κρατικό προϋπολογισμό».

Στο ίδιο μοτίβο, επέμεινε για το Δημόσιο «να επανακαθοριστεί η έννοια της μονιμότητας, με καθιέρωση συνταγματική της καθολικής αξιολόγησης» και «σύνδεση της εξέλιξης των δημοσίων υπαλλήλων με την απόδοσή τους», εντείνοντας στην πράξη την ομηρία (με σειρά από ποινές, συμπεριλαμβανομένης της «οριστικής παύσης», όπως γράφει η πρότασή τους) και τη χειραγώγηση των υπαλλήλων ως πειθήνιων οργάνων της ασκούμενης αντιλαϊκής πολιτικής για μια «αποτελεσματική δημόσια διοίκηση», που θα συνεχίσει να έχει ως προτεραιότητα τις ανάγκες της αστικής τάξης και όχι του λαού.

Για την αναβάπτιση του αστικού πολιτικού συστήματος στη συνείδηση του λαού (ως «αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς την πολιτική τάξη» την περιέγραψε) ζήτησε: Αναθεώρηση του άρθρου 86 («περί ευθύνης υπουργών») για «να περιοριστεί ο ρόλος της Βουλής στη διερεύνηση των τυχόν ποινικών ευθυνών των υπουργών», σε αντίθεση με το λαϊκό αίτημα για πλήρη κατάργηση του άρθρου και των σχετικών νόμων. Αλλαγές στον τρόπο επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, η οποία τάχα «δεν θα αναδεικνύεται πλέον από την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής» (όπου η εκάστοτε κυβέρνηση έχει την πλειοψηφία). Επέκταση της επιστολικής ψήφου για όλους και για όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, και όχι μόνο για όσους μένουν εκτός της ελληνικής επικράτειας, πολλαπλασιάζοντας τα «παράθυρα» για την αλλοίωση της λαϊκής βούλησης μέσα από ένα διάτρητο σύστημα.

Επίσης να πάνε σε πλήρη απελευθέρωση του εμπορίου Παιδείας, με «ρητή συνταγματική κατοχύρωση της δυνατότητας ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων», με αναθεώρηση του άρθρου 16, προσκαλώντας εμμέσως το ΠΑΣΟΚ να αφήσει στην άκρη τα προσχήματα και να προχωρήσουν το θέμα (βλ. αναλυτικά σχετικό θέμα στις σελίδες της Νεολαίας).

Εξάλλου, για την παραπέρα θωράκιση του αστικού κράτους προωθούν τον παραπέρα έλεγχο στο εσωτερικό των κομμάτων, καθώς σύμφωνα με την πρότασή τους για αναθεώρηση του άρθρου 29 «τα κόμματα οφείλουν να οργανώνονται και να λειτουργούν με δημοκρατικό τρόπο», ενώ νόμος θα «ορίζει τις προϋποθέσεις ίδρυσης και λειτουργίας πολιτικού κόμματος» και «το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο του άρθρου 100 ελέγχει τη συνδρομή των προϋποθέσεων συμμετοχής του πολιτικού κόμματος στις εκλογές».

Προωθούν επίσης τη συνταγματική κατοχύρωση των καλπονοθευτικών εκλογικών συστημάτων, με ενταφιασμό της απλής αναλογικής, ορίζοντας στο άρθρο 54 παρ. 1 και 3 ότι «το εκλογικό σύστημα θα πρέπει να διασφαλίζει εύλογη αναλογικότητα και κυβερνησιμότητα της χώρας», όπως και ότι «με νόμο μπορεί να προβλέπεται ότι η επικράτεια διαιρείται σε ελάσσονες και μείζονες περιφέρειες». Βάζουν ακόμα για έγκριση τη «δυνατότητα πρόβλεψης με νόμο λειτουργικού ασυμβιβάστου βουλευτή / υπουργού και προσωρινής αναπλήρωσης», ώστε οι λεγόμενοι εξωκοινοβουλευτικοί με λυμένα τα χέρια να προωθούν την αντιλαϊκή πολιτική, δίχως τον φόβο «μαυρίσματος» στις επόμενες εκλογές.

Στο μεταξύ ο Μητσοτάκης αναφέρθηκε και στην περίπτωση των 13 βουλευτών της ΝΔ που περιλαμβάνονται στις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, διαβεβαιώνοντας ότι «όλοι ανεξαιρέτως θα είναι υποψήφιοι στις επόμενες βουλευτικές εκλογές εάν το επιθυμούν», επιβραβεύοντας με αυτόν τον τρόπο τη στάση τους σε μια υπόθεση με την οποία τα διάφορα τρωκτικά στέρησαν με τους νόμους τους και τη «βούλα» της ΕΕ πάνω από 1 δισ. ευρώ σε χιλιάδες βιοπαλαιστές αγρότες, που δίνουν αγώνα για την επιβίωσή τους.

Το «ποιος και πώς» της υλοποίησης αυτής της αντιδραστικής πολιτικής, στην οποία όλοι ομονοούν, βρέθηκε στο επίκεντρο και των διαφόρων τοποθετήσεων στελεχών της ΝΔ. Ο Αδ. Γεωργιάδης άφησε αιχμές για συναδέλφους του που «δεν βγαίνουν» ή μιλάνε μόνο για το αντικείμενό τους και απουσιάζουν από τις συνεδριάσεις των κομματικών οργάνων (θεωρήθηκε «καρφί» κατά του Ν. Δένδια, ο οποίος απουσίαζε χθες σε επίσημο ταξίδι στην Πορτογαλία). Από κοντά και ο Θ. Πλεύρης, ο οποίος φέρεται να είπε ότι «δεν μπορεί υπουργοί να βγαίνουν και να μιλούν μόνο για την αρμοδιότητά τους». Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Δ. Μαρκόπουλος μίλησε για υπουργούς που είναι επί χρόνια αμετακίνητοι στα πόστα τους και, όπως φέρεται να είπε, ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους. Ο Κ. Χατζηδάκης ζήτησε να υπάρξει «αυτοκριτική, χωρίς αυτοϋπονόμευση», με ενίσχυση του ρόλου του βουλευτή ως «ιμάντα» μεταφοράς της αντιλαϊκής πολιτικής, ενώ υπερασπίστηκε το «επιτελικό» κράτος λέγοντας ότι δεν ασκεί πίεση στους βουλευτές, αλλά στους υπουργούς. Ο Μ. Βορίδης, στον απόηχο του ΟΠΕΚΕΠΕ, φέρεται να έβαλε ζητήματα πώς θα χειραγωγούν τον λαό: «Θα δεχόμαστε πολίτες στο γραφείο μας; Ερχονται γιατί έχουν προβλήματα. Επιτρέπεται να μιλάμε με τη δημόσια διοίκηση; Χρειάζεται οριοθέτηση», είπε, ζητώντας παράλληλα να μπει «τέρμα στην ποινικοποίηση της δραστηριότητας των βουλευτών». «Σαφή ερμηνεία για τον ρόλο του βουλευτή» και τακτικές συνεδριάσεις των οργάνων ζήτησε ο Ν. Μηταράκης, ενώ για «προβλήματα με το Χρηματιστήριο Ενέργειας και λάθη στην αντιμετώπιση των ελεύθερων επαγγελματιών» μίλησε ο Γ. Οικονόμου. Ο δε Τ. Δημοσχάκης «επαύξησε» στην αντιλαϊκή πολιτική, ζητώντας «την αύξηση σε 6% για μεγαλύτερο ποσοστό εισόδου στη Βουλή και την κατάργηση της κρατικής ενίσχυσης των πολιτικών κομμάτων».