Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τα αποκαλυπτήρια του νέου ονόματος της οδού Τζων Κέννεντυ σε οδό Ευτυχίας Μουρίκη, υλοποιώντας έτσι τη σχετική ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καισαριανής.

Η Ευτυχία Μουρίκη ξεκίνησε την αντιστασιακή της δράση μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ και γρήγορα εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ, δρώντας στην Καισαριανή. Ηταν η πρώτη γυναίκα διοικήτρια λόχου. Τον Μάη του 1944 έγινε μέλος του ΚΚΕ, μετά την εκτέλεση των 200 που είδε και κατέγραψε σε μαρτυρία. Πήρε το προσωνύμιο της «Μάνας», παρά το νεαρό της ηλικίας της, καθώς μοίραζε το φαγητό στους αιχμαλώτους και έπειτα στους συναγωνιστές της. Τραυματίστηκε τον Δεκέμβρη του 1944, συνελήφθη και παρέμεινε για 12 χρόνια στις φυλακές, υφιστάμενη φριχτά βασανιστήρια και εξευτελισμούς, χωρίς όμως να λυγίσει.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν οι γιοι της Ευτυχίας Μουρίκη, Νίκος και Παναγιώτης Γράβαρης. Επίσης ο Θοδωρής Χιώνης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, όπως και εκπρόσωποι φορέων της πόλης.

Την κεντρική ομιλία έκανε ο δήμαρχος Καισαριανής Ηλίας Σταμέλος, ενώ χαιρετισμούς απηύθυναν ο Νικόδημος Κατσαρέλης, πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Καισαριανής, η Αιμιλία Λυμπεράκη, σύμβουλος εκπαίδευσης και συγγραφέας, ο Κώστας Γαβριλάκης, πρόεδρος του Παραρτήματος Καισαριανής της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, ο Σπύρος Τζόκας, πρώην δήμαρχος Καισαριανής και ο Παναγιώτης Γράβαρης, γιος της Ευτυχίας Μουρίκη.

Ο Νικόδημος Κατσαρέλης αναφέρθηκε στο χρέος που εκπληρώνει το Δημοτικό Συμβούλιο με την υλοποίηση της ομόφωνης απόφασης μετονομασίας του δρόμου, ενώ η Αιμιλία Λυμπεράκη μετέφερε την τελευταία παράγραφο του βιβλίου της Ευτυχίας Μουρίκη που αναφέρει: «Εσείς, οι νέοι, πάρτε ό,τι καλό βρήκατε από εμάς, προσθέστε το δικό σας και τραβήξτε μπροστά για το καλύτερο.

Αντισταθείτε, αγωνιστείτε για την ειρήνη, την ανθρωπιά, τη δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και κάποια μέρα το δίκαιο θα επικρατήσει. Λυπάμαι που δεν θα το προλάβω, φεύγω πια».

Ο Κώστας Γαβριλάκης ανέφερε πως το να φέρει όπλο η νεαρή τότε Ευτυχία, σε μια τέτοια εποχή που τα όπλα ήταν περιορισμένα και η κάθε σφαίρα μετρημένη δεν ήταν απλή υπόθεση, «κι όμως η Ευτυχία έχει το όπλο της. Ενα αυτόματο, το άρπαξε δίνοντας μάχη σώμα με σώμα με γερμανοτσολιάδες στη γωνία των οδών Φορμίωνος και Υμηττού. Με το όπλο στο προσκεφάλι της κοιμόταν και με αυτό ξυπνούσε κάθε μέρα. Με αυτό συμμετείχε σε όλες τις κορυφαίες μάχες της Καισαριανής».

Ο Σπύρος Τζόκας μοιράστηκε κάποια βιωματικά στοιχεία για την Ευτυχία, μέσα από τη γνωριμία του μαζί της, τονίζοντας πως η ίδια ήταν «μια πηγή ιστορίας για την Καισαριανή, για την Εθνική μας Αντίσταση».

Ενώ ο Παναγιώτης Γράβαρης εξέφρασε ένα πολύ μεγάλο, εγκάρδιο «ευχαριστώ» στο Δημοτικό Συμβούλιο Καισαριανής, όπως και σε όσους παρευρέθηκαν στην εκδήλωση. «Είναι τεράστια τιμή, τεράστιο το βάρος που κουβαλάμε με το όνομα της μητέρας μας», είπε και πρόσθεσε πως «το όνομά της θα μείνει πραγματικά αθάνατο».

Στην ομιλία του, ο δήμαρχος Καισαριανής Ηλίας Σταμέλος μεταξύ άλλων ανέφερε πως «η Ευτυχία Μουρίκη είναι μία από αυτές που έμεινε αλύγιστη έως το τέλος της ζωής. Η Ευτυχία συνέχισε και μετά την αποφυλάκισή της στον αγώνα, στις νέες συνθήκες, μέχρι τον θάνατό της, χωρίς να αναστείλει τις ιδέες της. Στους αγώνες για την αναγνώριση της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, στον αγώνα κόντρα στην τρομοκρατία, παραδείγματος χάρη για να παρελάσουν στην Καισαριανή με τη σημαία του παραρτήματος, στην καθημερινή πάλη για τα λαϊκά προβλήματα στις σύγχρονες συνθήκες.

Αυτά τα επιγραμματικά στοιχεία που αναφέρθηκαν και εδώ και από τους προηγούμενους αποδεικνύουν ότι η Ευτυχία αποτελεί για την πόλη μας μία εμβληματική προσωπικότητα που γαλουχήθηκε στη φωτιά της ένοπλης ταξικής σύγκρουσης με τους Γερμανούς κατακτητές αλλά και τους ντόπιους συνεργάτες. Με την τιμή που αποδίδουμε σήμερα δεν θέλουμε μόνο να αναδείξουμε τη συμβολή της στον αγώνα, θέλουμε να αναδείξουμε τον ρόλο της γυναίκας στην αντίσταση του λαού που πάλευε ακόμα και με το όπλο στο χέρι.

Θέλουμε τα συμπεράσματα αυτά να γίνουν κτήμα σε όλους εμάς τους νεότερους για το σήμερα, γιατί η κληρονομιά που μας άφησαν είναι τεράστια. Μέσα από τη δράση της αναδεικνύονται δύο πατρίδες. Είναι η πατρίδα αυτών που πάλευαν για τα μεγάλα ιδανικά της αντίστασης και έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους για την απελευθέρωση της πατρίδας από τους ναζί κατακτητές για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και για τα κοινωνικά δημοκρατικά δικαιώματα του λαού μας, και είναι και η πατρίδα αυτών που εγκατέλειψαν τη χώρα μετά την εισβολή των Γερμανών για το Κάιρο, το Λονδίνο και αλλού και αυτών που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές ενάντια στον λαό που αντιστεκόταν.

Και σήμερα οι δύο κόσμοι αυτοί υπάρχουν. Είναι ο κόσμος που παλεύει κάθε μέρα για το μεροκάματό του, ο κόσμος που στέλνουν να πολεμάει για ξένα συμφέροντα και ο κόσμος των εφοπλιστών, των βιομηχάνων που κερδίζουν από τον ιδρώτα του εργαζόμενου λαού, που δεν διστάζουν μπροστά σε κανένα έγκλημα προκειμένου να εξυπηρετήσουν την κερδοφορία τους. Αυτοί οι κόσμοι δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους, η πάλη μεταξύ τους είναι ανειρήνευτη.

Είναι χρήσιμα τα συμπεράσματα για τη σημερινή κατάσταση όπου οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί σφαγιάζουν τους λαούς, μπορεί να οδηγήσουν σε μια πιο γενικευμένη σύγκρουση. Και σε αυτούς τους πολέμους ενεργός είναι ο ρόλος της χώρας μας. Σήμερα εμπνεόμαστε, διδασκόμαστε, συνεχίζουμε βαδίζοντας τα χνάρια των αγώνων του λαού μας και των ηρώων του».