Στην εκδήλωση συμμετείχε και απηύθυνε χαιρετισμό ο Ali Kemal Akgul, στέλεχος του ΚΚ Τουρκίας, μέλος του ΔΣ της Κεντρικής Διοίκησης της Γενικής Ενωσης Εργαζομένων στον Τομέα της Υγείας, ενώ παρευρέθηκε και ο Ελισαίος Βαγενάς, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ.

Την εκδήλωση άνοιξε ο Γιάννης Κουρμούλης, μέλος της Επιτροπής Περιοχής Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ. Καλωσορίζοντας τους επισκέπτες στην Εκθεση έκανε ιδιαίτερη αναφορά «στους ήρωες της εργατικής τάξης, εργάτες - συνδικαλιστές που πρωταγωνίστησαν στον Μάη του '36 της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια φυλακίστηκαν, παραδόθηκαν από την αστική τάξη στον κατακτητή και έφτασαν να σταθούν περήφανοι και αγέρωχοι στον τοίχο της Καισαριανής», για να προσθέσει: «Σκοπός της εκδήλωσης είναι να φέρουμε στο σήμερα τα διδάγματα αυτών των συγκλονιστικών στιγμών, να τα αντιστοιχήσουμε στα καθήκοντα που καλείται να εκπληρώσει το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στις τρέχουσες συνθήκες και εξελίξεις».

Στη συνέχεια πήρε τον λόγο ο Πέτρος Σημάδης, επίσης μέλος της ΕΠ Κ. Μακεδονίας. Αφού αναφέρθηκε εκτενώς στα πλούσια συμπεράσματα που βγαίνουν στα 90 χρόνια από τον ξεσηκωμό του Μάη της Θεσσαλονίκης, τόνισε ότι στοιχείο προετοιμασίας για τα μεγάλα καθήκοντα που αναλογούν στο ΚΚΕ είναι και η μελέτη της πλούσιας πείρας των αγώνων του λαού μας, της ανιδιοτελούς προσφοράς των κομμουνιστών σε αυτούς, του ηρωισμού των μελών του ΚΚΕ, αλλά και των αδυναμιών.

«Γιατί γνωρίζουμε καλά πως το σημερινό σάπιο σύστημα δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα στον εργαζόμενο λαό. Γιατί κάθε νίκη σήμερα, όσο αναγκαία κι αν είναι, όσες ανάσες κι αν δίνει, είναι χτισμένη πάνω σε κινούμενη άμμο όσο την εξουσία την έχουν στα χέρια τους το κεφάλαιο και η εργοδοσία. Γιατί στις κρίσιμες στιγμές, όταν κρίνεται το ποιος θα πάρει αυτήν την εξουσία, η εργατική τάξη δεν πρέπει να δείξει ούτε στάλα δισταγμού, πρέπει να το πάει μέχρι τέλους», συνέχισε, συμπληρώνοντας: «Γι' αυτές τις μάχες το Κόμμα μας προετοιμάζεται μαζί με την εργατική τάξη και τον λαό. Διαβάζοντας το λεύκωμα της ΚΟ Κ. Μακεδονίας του ΚΚΕ και βλέποντας στην Εκθεση τα πρόσωπα των εργατών και εργατριών του Μάη του '36, τους λέμε με περηφάνια ότι θα δώσουμε τα πάντα για να ολοκληρωθεί το έργο τους».

Αναφερόμενος στις μεγάλες κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος, σημείωσε: «Σήμερα διαμορφώνονται νέες δυνατότητες για τον λαό και την εργατική τάξη. Σταθεροποιείται και μπορεί να δυναμώσει ένα ρεύμα αμφισβήτησης στην κυρίαρχη πολιτική, στον "ρεαλισμό" της υποταγής στα συμφέροντα των καπιταλιστών». Και επισήμανε ότι «μέσα από αυτούς τους αγώνες ξεπετάχτηκαν δεκάδες νέα σωματεία σε μεγάλους χώρους δουλειάς. Δεκάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις, τόσο πανελλαδικά όσο και στην περιοχή μας, έχουν πλέον στο τιμόνι τις ταξικές δυνάμεις, όπως στην ΕΔΟΘ, στη ΔΟΕ, στην ΟΙΥΕ, πολύ πρόσφατα στην Ομοσπονδία Μετάλλου», ενώ αναφέρθηκε και στα θετικά αποτελέσματα που κατέγραψαν οι ταξικές δυνάμεις στο ΕΚΘ, στην ΑΔΕΔΥ, στη ΓΣΕΕ: «Αυτές οι δυνάμεις είναι που σώζουν την αξιοπρέπεια του συνδικαλιστικού κινήματος. Είναι το αποκούμπι συνδικαλιστών που μπορεί ακόμα και να βρέθηκαν - για μια σειρά λόγους - στα ίδια ψηφοδέλτια με τις συμβιβασμένες ηγεσίες, αλλά ανησυχούν γι' αυτήν την κατάσταση, δεν ανέχονται να βλέπουν τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ αγκαλιά με την υπουργό της ΝΔ και τον επικεφαλής των εργοδοτικών φορέων, να υπογράφει "Κοινωνικές Συμφωνίες" - ταφόπλακα στις Συλλογικές Συμβάσεις».

Και κάλεσε αυτήν την πείρα να την κάνουν οι εργαζόμενοι δύναμη ανατροπής: «Στις σημερινές συνθήκες, τώρα που βράζει όλη η Γη, τώρα που τα μαχαίρια βγήκαν από τα θηκάρια, η θέση κάθε τίμιου συνδικαλιστή, κάθε εργαζόμενου, είναι σε συμπόρευση με το ΚΚΕ. Για να γίνουν οι ρωγμές των δήθεν ανίκητων καπιταλιστών ρήγματα που θα συνταράξουν συθέμελα την εξουσία τους. Για να συγκεντρωθούν δυνάμεις που την κρίσιμη στιγμή, που αντικειμενικά, αργά ή γρήγορα, θα έρθει, ο λαός και η εργατική τάξη θα βάλουν στο στόχαστρο την πηγή των προβλημάτων, την αιτία των δεινών μας, και δεν θα στοιχηθούν πίσω από ξένα γι' αυτούς συμφέροντα».

Ακολούθησε παρέμβαση από τον Μάρκο Μπεκρή, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, λιμενεργάτη και πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, ο οποίος συνέδεσε το νήμα των ταξικών αγώνων τού χθες με το σήμερα, αναφερόμενος στη μεγάλη απεργία των λιμενεργατών στις 6 Φλεβάρη απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που μετατρέπουν τους εργαζόμενους σε εργαλεία πολέμου. Απεργία που πραγματοποιήθηκε σε 20 λιμάνια από 7 χώρες - Ιταλία, Γαλλία, Τουρκία, Ελλάδα, Ισπανία, Μαρόκο, Γερμανία - και για την οποία τόνισε ότι έδωσε απάντηση σε ένα κρίσιμο ερώτημα: Τι κίνημα χρειάζεται σήμερα.

«Η απεργία συνέβαλε ώστε να ανοίξει πιο βαθιά η αντιπαράθεση. Να μπει στο στόχαστρο η ίδια η κυρίαρχη πολιτική. Να αμφισβητηθεί πιο έντονα και στην πράξη η καπιταλιστική κυριαρχία, ανεξάρτητα από το ποιος τη διαχειρίζεται.

Γιατί το ζήτημα δεν είναι ποιος διαχειρίζεται το σύστημα - το ζήτημα είναι το ίδιο το σύστημα.

Ενα σύστημα που ενώ υπάρχουν τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες, τεχνολογία, πλούτος, δεν τα αξιοποιεί για τις ανάγκες των εργαζομένων, γιατί κριτήριο είναι το κέρδος, και μπροστά στο κέρδος δεν διστάζει να αιματοκυλά λαούς.

Δεν διστάζει να μετατρέπει τους εργαζόμενους σε στόχους. Δεν διστάζει να μπλέκει τον ελληνικό λαό σε επικίνδυνους σχεδιασμούς.

Η απεργία της 6ης Φλεβάρη έσπασε και κάτι ακόμα: Τη λογική της "εργασιακής ειρήνης", αυτή τη λογική που θέλει τους εργαζόμενους σιωπηλούς, υποταγμένους, να περιμένουν σωτήρες και κυβερνητικούς μεσσίες.

Αυτή η "ειρήνη" όμως ξέρουμε ότι είναι προϋπόθεση για να ενταθεί η εκμετάλλευση, και οι λιμενεργάτες από 7 χώρες και 20 λιμάνια, μαζί με εργαζόμενους από ιδιωτικό και δημόσιο τομέα σε Πειραιά και Ελευσίνα, έδειξαν ότι χωρίς σύγκρουση δεν υπάρχει διέξοδος, ξεγυμνώνοντας τα μυθεύματα των άλλων αστικών κομμάτων και των δυνάμεών τους στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, που προτάσσουν τον κοινωνικό διάλογο και εταιρισμό.

Επίσης, αυτή η απεργία έδειξε και κάτι πολύ σημαντικό:

Οτι ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο είναι ενιαίος με τον αγώνα για τη ζωή των εργαζομένων, για αυξήσεις στους μισθούς, για μέτρα υγείας και ασφάλειας, για δημόσια και δωρεάν Υγεία και Παιδεία. Γιατί αυτοί που μας θέλουν σήμερα φτηνούς και αναλώσιμους στους χώρους δουλειάς είναι και αυτοί που μας θέλουν να γίνουμε κρέας στα κανόνια τους.

Δεν είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Είναι ένα, και αυτό εκφράστηκε καθαρά με το σύνθημα "Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουν για τον πόλεμο".

Με τη σύνδεση των αιτημάτων για μισθούς, για υγεία και ασφάλεια, για δικαιώματα. Με την πάλη ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στους πολέμους.

Αυτό με τη σειρά του βοήθησε να αναδείξουμε και το ερώτημα: Για ποιον δουλεύουμε, για ποιον παράγουμε, ποιος τελικά κερδίζει και ποιος χάνει;

Δεν θέλουμε το αποτέλεσμα της δουλειάς μας να το κλέβουν για τα κέρδη των εκμεταλλευτών. Θέλουμε να υπηρετεί τις ανάγκες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, και απάντηση καθαρή και κρυστάλλινη σε αυτόν τον προβληματισμό δίνει μόνο το ΚΚΕ, με το επαναστατικό του Πρόγραμμα και τον στρατηγικό του σκοπό.

Τα λιμάνια, η παραγωγή, η οικονομία μπορούν να λειτουργούν αλλιώς, όχι για τους ανταγωνισμούς ΗΠΑ, Κίνας, Ρωσίας και τα συμφέροντα και τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων, αλλά για τις λαϊκές ανάγκες.

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι τα κλειδιά της οικονομίας να βρίσκονται στα χέρια της εργατικής τάξης».

Η εκδήλωση έκλεισε με τον χαιρετισμό του Ali Kemal Akgul «εκ μέρους του ΚΚ Τουρκίας, που μέσα σε μια Ιστορία αγώνα που ξεπερνά τα εκατό χρόνια, και ενώ δοκιμάστηκε από πραξικοπήματα, απαγορεύσεις και επιθέσεις, δεν έκανε ούτε ένα βήμα πίσω» όπως τόνισε, προσθέτοντας: «Στην επέτειο του ένδοξου ξεσηκωμού της ελληνικής εργατικής τάξης, σας χαιρετώ εκ μέρους της εργατικής τάξης της χώρας μου, μέσα στην οποία δίνω κι εγώ συνδικαλιστικό αγώνα ως εργαζόμενος στην Υγεία.

Χαιρετώ την ηρωική εξέγερση του Μάη του 1936, με πρωτοπόρους τους καπνεργάτες υπό την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Μια εξέγερση που χαράχτηκε όχι μόνο στη μνήμη ενός λαού, αλλά και στη συλλογική μνήμη της παγκόσμιας εργατικής τάξης (...) Η ύπαρξη των Κομμουνιστικών Κομμάτων της Τουρκίας και της Ελλάδας αποτελεί τη μεγαλύτερη εγγύηση της αδελφοσύνης των δύο λαών.

Ανάμεσα στους εργαζομένους των δύο χωρών δεν υπάρχει εχθρότητα, αλλά κοινός αγώνας. Η Ιστορία του κοινού αγώνα δείχνει ότι οι λαοί μας στάθηκαν ώμο με ώμο, όχι ο ένας απέναντι στον άλλον, αλλά απέναντι στον ιμπεριαλισμό.

Σήμερα η εργατική τάξη της Τουρκίας έχει μπροστά της δύο ξεκάθαρα καθήκοντα:

Από τη μία να δυναμώσει τον αγώνα ενάντια στην αντίδραση, στην εκμετάλλευση, στην καταπίεση στη χώρα μας.

Και από την άλλη να αντιταχθεί στα ιμπεριαλιστικά σχέδια της τουρκικής αστικής τάξης, να ενισχύσει την αλληλεγγύη στους λαούς της περιοχής.

Αυτό το διπλό καθήκον αποτελεί την ιστορική και διεθνιστική μας ευθύνη.

(...) Με τον κοινό μας αγώνα θα διώξουμε από την περιοχή μας όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, πρώτα και κύρια τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Θα φέρουμε την εργατική τάξη στην εξουσία, θα οικοδομήσουμε τον σοσιαλισμό».

«Και πιστέψτε το: Θα μετατρέψουμε το Αιγαίο όχι σε κέντρο πολέμου, αλλά σε θάλασσα αδελφοσύνης και ειρήνης», κατέληξε, στέκοντας όρθιος με σφιχτή και υψωμένη γροθιά και παίρνοντας το χειροκρότημα από τους συμμετέχοντες.

Στο τέλος της εκδήλωσης, αντιπροσωπεία της ΚΟ Κ. Μακεδονίας του ΚΚΕ δώρισε στον Ali Kemal Akgul αναμνηστικά και τη νέα έκδοση λευκώματος φωτογραφικών και άλλων ντοκουμέντων για τα γεγονότα του Μάη του 1936. Νωρίτερα είχε την ευκαιρία να ξεναγηθεί στην Εκθεση, ενώ φιλοξενήθηκε και στη συχνότητα του «904 Αριστερά στα FM», που εκπέμπει ζωντανά όλες τις μέρες των εκδηλώσεων από το κτίριο του Labattoir.