Ξεχωριστή η παρουσία των απογόνων των 6 εκτελεσμένων Εβριτών
Στη γεμάτη από κόσμο Αποθήκη 1 στο λιμάνι την κεντρική ομιλία έκανε ο Βαγγέλης Ευαγγελόπουλος, μέλος του Γραφείου Περιοχής Ανατ. Μακεδονίας - Θράκης του ΚΚΕ και Γραμματέας της ΤΕ Εβρου. Καλωσορίζοντας εκ μέρους της ΤΕ Εβρου τους απογόνους των 6 εκτελεσμένων που βρέθηκαν στην εκδήλωση, τους ευχαρίστησε για τα πολύτιμα στοιχεία που παρέδωσαν, πολλά αδημοσίευτα, και τα οποία παρουσιάστηκαν στη συνέχεια στην εκδήλωση.
Σημείωσε πως οι φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής, που η δημοσίευσή τους προκάλεσε δέος, συγκίνηση και θαυμασμό σε ολόκληρο τον λαό, «ανέδειξαν τη χρεοκοπία των ανιστόρητων θεωριών των "δύο άκρων", της ταύτισης του κομμουνισμού με τον φασισμό. Ολων αυτών των εκτρωμάτων που επινοούν τα επιτελεία της ΕΕ και αναπαράγονται από κυβερνήσεις, αστικά κόμματα, μερίδα καθηγητών και άλλους».
Τόνισε ότι οι φωτογραφίες «αποτύπωσαν τους δύο κόσμους που βρίσκονταν και τότε σε ανειρήνευτη σύγκρουση μεταξύ τους. Στη μία μεριά των φωτογραφιών ο αγωνιστής λαός, που πάλευε για τη λευτεριά του από τον κατακτητή και τα δεσμά της εκμετάλλευσης, ο λαός που υπέφερε από το αστικό κράτος και πριν και κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Και στην άλλη μεριά των φωτογραφιών ήταν οι εκτελεστές των 200, οι ναζί κατακτητές, το ελληνικό αστικό κράτος που παρέδωσε στους ναζί τους φυλακισμένους κομμουνιστές, εκ των οποίων ορισμένοι ήταν φυλακή ακόμα και πριν την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά. (...)
Η στάση των κομμουνιστών ήταν πατριωτική. Αυτοί πάλεψαν στο βουνό, στις φυλακές, στην παρανομία, ενάντια στην πείνα και στον θάνατο, για την απελευθέρωση από την τριπλή φασιστική κατοχή. (...)
Οι δύο κόσμοι που υπήρχαν και συγκρούονταν τότε υπάρχουν και συγκρούονται και σήμερα. Γι' αυτό προσπαθούν να φέρουν τους 200 στα μέτρα της σημερινής προπαγάνδας του συστήματος, αναπαράγοντας τα περί "εθνικού συμφέροντος"! Ετσι βαφτίζουν αυτοί το συμφέρον των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των τραπεζών, των ενεργειακών και κατασκευαστικών ομίλων, των εκμεταλλευτών του μόχθου του λαού».
Υπογράμμισε πως οι 200 «διάλεξαν τον δύσκολο, ανηφορικό δρόμο, αλλά και τον μοναδικό που οδηγεί σε μια περήφανη, λεύτερη, καλύτερη ζωή για την εργατική τάξη και τον λαό. Η θυσία τους είχε σκοπό και το όραμά τους είχε όνομα: Ηταν η κατάκτηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας στη χώρα μας, ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός!
Οι εργαζόμενοι, οι νέοι και οι νέες της πατρίδας μας, ολόκληρος ο λαός, που αντίκρισαν με περηφάνια αυτά τα ντοκουμέντα των 200, είδαν σε αυτά την απόδειξη ότι ο απλός άνθρωπος μπορεί να γίνει γίγαντας όταν παλεύει για ανώτερα ιδανικά».
Και κάλεσε σε «ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση του ΚΚΕ, που έχει αποδείξει ότι μαζί με τους αγώνες του λαού αποτελεί την πραγματική εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση στην κυρίαρχη πολιτική που υλοποιεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, και μέσα στη Βουλή και έξω από αυτή. Γιατί το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που έχει πρόταση και Πρόγραμμα το οποίο μας βγάζει από τα σημερινά αδιέξοδα».
Αμέσως μετά πήρε τον λόγο η Νίκη Δραμανίδου, μέλος της ΤΕ Εβρου. Παρουσίασε γνωστά αλλά και νέα, αδημοσίευτα στοιχεία για τη ζωή και τη δράση των 6 Εβριτών κομμουνιστών εκτελεσμένων, ενώ κλείνοντας τόνισε ότι το επόμενο διάστημα οι δυνάμεις του ΚΚΕ θα πάρουν πρωτοβουλίες προς τα Δημοτικά Συμβούλια Αλεξανδρούπολης, Σουφλίου και Διδυμοτείχου με σκοπό τα ονόματα των 6 ηρώων Εβριτών εκτελεσμένων της Καισαριανής να κοσμήσουν δρόμους των πόλεων.
Την όμορφη εκδήλωση έκλεισε η συγγραφέας Σωτηρία Μαραγκοζάκη, η οποία ανέδειξε το αποτύπωμα της εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής στην Τέχνη. Κατά την παρέμβασή της η συγκίνηση ήταν μεγάλη, ενώ υπήρξε μεγάλο ενδιαφέρον από τους παρευρισκόμενους ώστε να έρθουν περισσότερο σε επαφή με τα έργα που αναδείχθηκαν.
Οπως είπε χαρακτηριστικά η συγγραφέας κλείνοντας, «το ίχνος της αιματοβαμμένης Πρωτομαγιάς του 1944 αποδεικνύεται ισχυρό και διαχρονικό στην εγχώρια Τέχνη. Διατύπωμα που συνδαυλίζει διαρκώς τη μνήμη, καθιστώντας την άσβεστη και ισχυρή, αστείρευτη πηγή έμπνευσης και μήτρα αξιών σε έναν περίκλειστο, στεγνό κόσμο, που διψά για αλήθεια και πολιτισμό μέσα στα αδιέξοδα και στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού.
Οπως οι επαναστάτες δεν γεννιούνται μέσα από την όποια ευθυγράμμιση των άστρων, έτσι και οι 200 κομμουνιστές της Καισαριανής δεν ήταν υπεράνθρωποι, δεν ήταν υπερήρωες, αλλά είχαν αναλάβει από χρόνια πριν - πολλοί είχαν φυλακιστεί ή εκτοπιστεί πριν τη δικτατορία του Μεταξά - όλα τα ρίσκα των κοινωνικών συγκρούσεων με το αστικό κράτος, έχοντας πλήρη επίγνωση του αμείλικτου της ταξικής πάλης που διεξάγουν.
Η βαθιά πίστη στον συλλογικό αγώνα, η αμείωτη θέληση για ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος, η ακράδαντη βεβαιότητα πως ένας κόσμος ισότητας, ειρήνης, δικαιοσύνης με σοσιαλισμό είναι εφικτός, ατσαλώνανε κυριολεκτικά τις αντοχές τους, διαμορφώνανε τον χαρακτήρα τους, σμιλεύανε τις σχέσεις τους.
Ητανε κομμουνιστές, ήτανε άνθρωποι, και στην ύστατη μάχη με τον θάνατο ήτανε βέβαιοι πως η ζωή που δίνανε δεν πήγαινε χαμένη, έπιανε κυριολεκτικά τόπο στο παρόν, στο παρελθόν, στο μέλλον. Δεν ήταν ξόδεμα, ούτε ξόδι, μα έξοδος ανάλογη με εκείνη στο Μεσολόγγι. Κι αν ξαναζούσε ο ποιητής, ίσως να αφιέρωνε τον φοβερό στίχο του "τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι" στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής».