Το Σωματείο των KFC στην πρώτη του απεργία στο Σύνταγμα |
Σε αυτήν την Πρωτομαγιά λοιπόν ξεχώρισαν νέα σωματεία που ιδρύθηκαν το προηγούμενο διάστημα, που για να το καταφέρουν αυτό αναμετρήθηκαν με «θεούς και δαίμονες» στους χώρους δουλειάς αλλά το έκαναν πράξη, φανερώνοντας τις δυνατότητες.
Ενα από αυτά είναι το Σωματείο στην ΕΤΕΜ, ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια στον κλάδο του Μετάλλου, που εδρεύει στη Μαγούλα. Οι εργάτες διαδήλωσαν στην απεργιακή συγκέντρωση της Ελευσίνας, με την Πρωτομαγιά να αποτελεί για το Σωματείο τους «βάπτισμα πυρός», καθώς είναι η πρώτη μεγάλη μάχη που δίνουν από την ίδρυσή του.
«Τότε πάλευαν για 8ωρο. Στο εργοστάσιό μας εφαρμόζονται όλοι οι νόμοι για το ωράριο, δουλεύουμε 12ωρο, 13ωρο, ακόμα και 16ωρο, οι εργαζόμενοι στις πρέσες κάνουν βάρδια πάνω στη βάρδια. Αλλοι πηγαίνουν για 2-3 ώρες σπίτι να ξεκουραστούν και ξανά βάρδια», λέει ο πρόεδρος του νεοσύστατου Σωματείου στην ΕΤΕΜ, Βαγγέλης Παπαϊωάννου. «Αυτά συζητήσαμε και στη Γενική Συνέλευση όπου πήραμε απόφαση για συμμετοχή στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις», προσθέτει.
Μιλώντας για τη σύσταση του Σωματείου ο Στέλιος συμπληρώνει στα παραπάνω: «Για να το στήσουμε πήγαμε σε όλους αυτούς τους συναδέλφους που κουβεντιάζαμε τόσα χρόνια. Δεν χρειάστηκαν πολλές κουβέντες. Οι εργαζόμενοι μαζεύτηκαν αμέσως, ήταν κάτι που το σκεφτόμασταν. Πέντε μήνες "άκρα του τάφου σιωπή" μέχρι να προετοιμαστούμε, και το Σωματείο φτιάχτηκε».
«Τώρα κάθε κουβέντα της η εργοδοσία τη "μετράει", τη σκέφτεται. Εχει υποχωρήσει η σιγουριά ότι μπορούν να μας ζητάνε τα πάντα», τονίζει ο Κωνσταντίνος Βγενόπουλος, μέλος του ΔΣ του Σωματείου.
Παραμονή της Πρωτομαγιάς ανακοίνωσε τη δημιουργία του και το Σωματείο Εργαζόμενων στα KFC, με τη χθεσινή απεργία - σταθμό να αποτελεί την «παρθενική» του εμφάνιση. «Ελληνες και μετανάστες εργάτες ενωμένοι ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, στο σάπιο σύστημα του κέρδους, της εκμετάλλευσης και στους πολέμους τους» ήταν το σύνθημα που επέλεξαν για το πανό τους, ενώ πρόσεξαν ακόμα και την εμφάνισή τους, φορώντας καπελάκια και μπλούζες της δουλειάς τους. Ομως η μέρα είχε ξεκινήσει ήδη πολύ νωρίς, καθώς από το πρωί βρίσκονταν με απεργιακή φρουρά στο κατάστημα στο Σύνταγμα. Στο πλάι τους το κλαδικό Συνδικάτο Επισιτισμού - Τουρισμού.
«Συγκίνηση και χαρά είναι αυτό που νιώθουμε, ιδιαίτερα αυτήν τη μέρα, την Πρωτομαγιά», μας λέει εργαζόμενη. «Πήραν θάρρος οι συνάδελφοι τώρα που υπάρχει Σωματείο, και ειδικά σήμερα. Γιατί κι εμείς δίνουμε μάχη, όπως οι εργάτες στο Σικάγο 140 χρόνια πριν, ενάντια στις υπερωρίες, στις απολύσεις, παλεύοντας για αυξήσεις», προσθέτει η πρόεδρος της προσωρινής διοίκησης του νεοσύστατου Σωματείου, Λυδία Παροξισμού. «Και είναι πολλοί οι συνάδελφοι που είπαν "ναι, εγώ θα απεργήσω"».
Πρώτη απεργιακή πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση ήταν η χθεσινή και για το Σωματείο Εργαζόμενων στην «OpenBet», που κι αυτοί είχαν βάλει μπλουζάκια που έδιναν με έξυπνο τρόπο το στίγμα της δουλειάς τους, και ότι χωρίς τους ίδιους καμία εντολή και ενέργεια δεν μπορεί να προχωρήσει.
Στη Θεσσαλονίκη μαχητική παρουσία είχε το νεοσύστατο Σωματείο Εργαζομένων «Deutsche Telecom», με το πανό του να δηλώνει: «Οι θυσίες του χθες εμπνέουν τους αγώνες μας σήμερα». Από εκεί μίλησε στον «Ριζοσπάστη» ο Πάβελ, που ήρθε από τη Ρωσία το 2022 για να εργαστεί στην εταιρεία και σήμερα είναι μέλος του Σωματείου. «Είναι ωραίο να μη νιώθεις μόνος σου και να μην είσαι μόνος σου ενάντια στους διάφορους μάνατζερ, στα στελέχη της εταιρείας. Είναι η πρώτη φορά που συμμετέχουμε ως Σωματείο σε απεργιακή συγκέντρωση. Εγώ συμμετείχα στην απεργιακή συγκέντρωση μετά το έγκλημα στα Τέμπη, που ήταν καταλύτης για να καταλάβω και εγώ και οι συνάδελφοί μου που καταγόμαστε από την ίδια χώρα ότι χρειάζεται να οργανωθούμε, να κάνουμε σωματείο. Δεύτερος καταλύτης ήταν οι αρνητικές αλλαγές που έκανε η εταιρεία, όσον αφορά τα εργασιακά μας δικαιώματα».
Περήφανος για τη συμμετοχή του νέου Σωματείου του στην Πρωτομαγιά δηλώνει και ο Αλέξανδρος, από το Σωματείο Εργαζομένων στον όμιλο «Σαμαράς και συνεργάτες». «Είμαστε περήφανοι που είμαστε εδώ για να τιμήσουμε τους αγώνες της τάξης μας που έχουν δοθεί στο παρελθόν, αλλά και για να δηλώσουμε το "παρών" στους αγώνες που έρχονται μπροστά. Τους αγώνες που έχουμε να δώσουμε στον χώρο δουλειάς μας για τη ΣΣΕ, τα δικαιώματά μας, για καλύτερες συνθήκες ζωής, αλλά και για να δώσουμε το στίγμα ενάντια στον πόλεμο».
Στην Αθήνα διαδηλώνει και το νέο Σωματείο που έφτιαξαν εργαζόμενοι από τις υπηρεσίες φύλαξης, «σεκιουριτάδες». Ο Μικές είναι 41 ετών, security, και μας μεταφέρει τις συνθήκες δουλειάς, τις κόντρα βάρδιες, τους εκβιασμούς για δυσμενείς μετακινήσεις, τις υπερωρίες που δεν πληρώνονται, τα κουτσουρεμένα ρεπό, την εργασία σε αντίξοες συνθήκες, χωρίς χώρο να σταθείς, ούτε καν τουαλέτα. «Για όλα αυτά εμείς φτιάξαμε το εργατικό Σωματείο Υπαλλήλων Ασφαλείας στις αρχές του έτους», λέει, και «προσπαθούμε να φέρουμε όλο και περισσότερους συναδέλφους, να το ενισχύσουμε». «Θέλει δουλειά και υπομονή, να δείξουμε τον δρόμο που οδηγεί σε αποτελέσματα τα οποία είναι μόνο υπέρ των εργαζομένων. Και η εμπειρία έχει αποδείξει ότι υπάρχει μόνο ένας τέτοιος δρόμος», λέει.
Πιάνοντας το «νήμα» η Σοφία, 40 ετών, που εργάζεται κι εκείνη ως security από το 2004, αναδεικνύει τη συμβολή που είχε στο στήσιμο του Σωματείου η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων. «Το Σωματείο μας είναι ένα σωματείο από εργαζόμενους για εργαζόμενους, ένα ταξικό σωματείο. Ολα τα σωματεία που υπήρχαν μέχρι πρότινος στον κλάδο μας ήταν εργοδοτικά. Εμείς δεν θέλουμε μονάχα να παλέψουμε ενάντια στα παράνομα που γίνονται στον κλάδο μας, και είναι και πολλά. Θέλουμε συγχρόνως να καλυτερέψουμε τις συνθήκες εργασίας, παλεύοντας και τα νόμιμα».
Ο τρίτος της παρέας, ο Νίκος, 38 ετών, μιλάει με τη σειρά του για τις δύσκολες συνθήκες δουλειάς και τονίζει ότι «οι νέοι συνάδελφοι, τα νέα παιδιά βρίσκουν μια ελπίδα με την ίδρυση του Σωματείου και θέλουν να παλέψουν. Υπάρχουν βέβαια και πολλοί που θέλουν να κάνουν την κίνηση αλλά διστάζουν, λόγω φόβου. Σε αυτούς τους συναδέλφους θα έλεγα να μη φοβούνται, γιατί δεν έχουν να χάσουν τίποτα απολύτως. Οταν υπομένεις μια κατάσταση, απλά συνεχίζεις να είσαι δούλος και δεν πρόκειται έτσι να κερδίσεις ποτέ και τίποτα. Γι' αυτό, με ενότητα, με αγώνα, με διεκδίκηση πρέπει να βγούμε μπροστά».
Στην Αθήνα, μια παρέα νέων στο μπλοκ της Ομοσπονδίας Τροφίμων και Ποτών, εργάτες σε βιομηχανίες του κλάδου, συζητούν. «Οι αγώνες συνεχίζονται και σήμερα», μας λέει ο ένας από τους τρεις, τονίζοντας ότι το μήνυμα της Πρωτομαγιάς είναι επίκαιρο.
Ο Μάρκος, εργάτης στο Μέταλλο, που κατέβηκε στην απεργία μέσα από το μπλοκ του Συνδικάτου του, αναφέρει: «Το σωματείο είναι η δύναμή μας. Δεν ήξερα τα δικαιώματά μου. Ενιωσα πραγματικά βοήθεια και αλληλεγγύη. Σήμερα ξέρω ότι δεν είμαι μόνος, έχω στο πλευρό μου το σωματείο, απεργώ, παλεύω για το δίκιο μου. Είναι πολύ σημαντικό αυτό για όλους μας, και αυτήν τη δύναμη χρειαζόμαστε».
Στη Λάρισα η Βάσω, εργαζόμενη σε ιδιωτική κλινική του νομού, κρατάει το πανό του κλαδικού Σωματείου, που πρόσφατα είχε τις αρχαιρεσίες του. Μας λέει ότι «βρήκα το Σωματείο όταν αδικήθηκα στη δουλειά μου. Εγινα πρόσφατα μέλος του» και προσθέτει: «Μέσα από τη δράση του και τη συμμετοχή μου νιώθω ότι έχω το κεφάλι μου ψηλά, ενώ μέχρι πριν το είχα κάτω. Ετσι θέλουν τα αφεντικά μας και το κράτος να είμαστε: Σκυφτοί, χωρίς δικαιώματα. Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη...».
Στα Γιάννενα, με τους χιλιάδες διαδηλωτές της απεργιακής συγκέντρωσης, τη φωνή της ένωσε και η Ελεάνα Σούλη, φοιτήτρια και χρόνια εργαζόμενη στην εστίαση, μία από τις απολυμένες του ξενοδοχείου «SAZ» και μέλος του Σωματείου Επισιτισμού - Τουρισμού Ιωαννίνων, που διεκδικεί την επαναπρόσληψή της. Οπως ανέφερε, δεν ήταν αρχικά ανάμεσα στους εργαζόμενους στους οποίους η εργοδοσία ανακοίνωσε ότι απολύονται. Τη στιγμή όμως που δήλωσε πως θα απεργήσει την Πρωτομαγιά, εισέπραξε και η ίδια την απόλυσή της. «Στα 24 μου χρόνια είμαι υπερήφανη που απολύθηκα γιατί δεν έσκυψα το κεφάλι», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Περιγράφοντας τις δίμηνες και τρίμηνες συμβάσεις ομηρίας, τα εξαντλητικά ωράρια και την εντατικοποίηση πίσω από τη βιτρίνα της τουριστικής βιομηχανίας, τόνισε: «Τόσα χρόνια αλλάζω δουλειές πιστεύοντας πως εγώ ήμουν αυτή που θα επέλεγε πού θα δουλέψω, σε τι συνθήκες και με τι όρους. Η πραγματικότητα όμως δεν είναι αυτή». Οπως είπε, δύναμη αντλεί από τους συναδέλφους της και το σωματείο, αλλά και από τη μοναδική αλήθεια που της δίδαξε η ίδια η πείρα της: «Οι μεγαλοξενοδόχοι και οι διευθυντάδες δεν μπορούν να δουλέψουν ούτε μία ώρα τις επιχειρήσεις χωρίς εμάς. Εμείς είμαστε που κινούμε τα πάντα και εμείς θα έχουμε τον τελευταίο λόγο».
Η Ζωή, εκπαιδευτικός, μιλά για τη δυναμική που έδωσε η αλλαγή συσχετισμών στη Β' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης. «Η αλλαγή των συσχετισμών έδωσε νέα δυναμική, γιατί η εμπιστοσύνη στο σωματείο μεγάλωσε. Συσπειρωνόμαστε περισσότεροι εκπαιδευτικοί στο σωματείο, καινούργιος κόσμος κατεβαίνει στους δρόμους στον αγώνα για τα δικαιώματά του. Μία από αυτούς κι εγώ».
Ο Νίκος Παπαχαραλάμπους, αντιπρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στις εγκαταστάσεις της «Pepsico Hellas» στον Αγιο Στέφανο, μας μεταφέρει με περηφάνια τις μάχες που οδήγησαν στην ενίσχυση των ταξικών δυνάμεων στο ΔΣ. «Αυτό το δυνάμωμα έχει αντίκτυπο στον χώρο δουλειάς, φαίνεται η δράση μας ενάντια σε όσα θέλουν να εφαρμόσουν κράτος και εργοδοσία, με τις συνεχείς παρεμβάσεις μας, τις εξορμήσεις, τις ΓΣ. Οι εργαζόμενοι το αντιλαμβάνονται και έρχονται όλο και πιο κοντά μας». Μιλάει για τις μικρές νίκες: «Για παράδειγμα, είχαν επιχειρήσει να δουλεύουμε Σάββατο. Αρνηθήκαμε, το Σωματείο οργάνωσε την πάλη με όλους τους εργαζόμενους. Ηταν σημαντική νίκη. Δεν έχουν μειωθεί οι μισθοί. Ολα αυτά είναι μια απάντηση στην παραίτηση και στη μοιρολατρία που σκόπιμα καλλιεργούνται στους χώρους δουλειάς».
Η Ελένη, εργαζόμενη σε φροντιστήριο, μιλάει για τις τελευταίες αρχαιρεσίες του Σωματείου Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών στη Θεσσαλονίκη (ΣΙΕΛ) και την ενίσχυση των ταξικών δυνάμεων: «Μας δίνει δύναμη το αποτέλεσμα, να συνεχίσουμε πιο αποφασιστικά για τις ανάγκες και τα δικαιώματα που έχουμε ανάγκη σήμερα, σε έναν δύσκολο κλάδο».
Για τον Γαβριήλ Παντή, στα Γιάννενα, η φετινή πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση δεν ήταν σαν τις άλλες. Ηταν η πρώτη απεργία δύο μόλις μέρες μετά τις εκλογές στο επιχειρησιακό Σωματείο στα ΙΚΕΑ, που ανέδειξαν τις ταξικές δυνάμεις σε πρώτη δύναμη. «Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε πουθενά αλλού», ξεκαθαρίζει μεταφέροντας το κλίμα από τις εκλογές του Σωματείου, όπου «η συμμετοχή δεκάδων συναδέλφων έδωσε ξεχωριστή ζωντάνια και παλμό». Και προσθέτει ότι οι εργαζόμενοι στα ΙΚΕΑ παίρνουν δύναμη από την εμπιστοσύνη που έδειξαν οι συνάδελφοί τους στις ταξικές δυνάμεις, διεκδικώντας «να γίνουν όλοι οι εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης, με μισθούς αντίστοιχους των αναγκών μας, πλήρη εργασιακά δικαιώματα για όλους και αναδρομική αναγνώριση των κλεμμένων τριετιών».