Με εργαζόμενες που εδώ και δεκαετίες δουλεύουν με αυτό το άθλιο καθεστώς, σε μόνιμη ανασφάλεια, με ολιγόμηνες συμβάσεις που ακόμα κι αυτές τώρα μπαίνουν στο στόχαστρο.

Πολλές γυναίκες κατεβαίνουν για πρώτη φορά στον δρόμο γιατί τώρα «έφτασε ο κόμπος στο χτένι». «Είμαστε τόσα χρόνια χωρίς κανέναν προγραμματισμό, ζούμε κάθε χρόνο τους εκβιασμούς, την αγωνία για το αν θα μας πάρουν, και τώρα φέρνουν διατάξεις ακόμα χειρότερες για να ξεχάσουμε τη μονιμοποίηση που δικαιούμαστε», λένε.

Την ίδια αγωνία εκφράζουν και για τα παιδιά, για την Προσχολική Αγωγή που την «ξεπετάνε» κάθε χρόνο οι κυβερνήσεις και η ΕΕ με προγράμματα με ημερομηνία λήξης και που από φέτος γίνεται φανερό ότι ούτε αυτά «δεν χωράνε στους πολεμικούς προϋπολογισμούς». Γι' αυτό, φέρνουν τέτοιες διατάξεις, ώστε να εξασφαλιστεί χρήμα για τη στροφή στην πολεμική οικονομία... Αλλά και για να ενταθεί η επιχειρηματική δράση, να αλωνίζουν οι ιδιώτες...

Τα παιδιά χρειάζονται μόνιμα τις δασκάλες, η Προσχολική Αγωγή είναι μόνιμη ανάγκη. «Γιατί λοιπόν δεν υπάρχουν παιδαγωγοί με μονιμότητα και εξαρτώνται από τα voucher;». Αυτό είναι το ερώτημα που διατυπώνουν δεκάδες δασκάλες, γυναίκες που «πιάνουν» τα παιδιά στις πιο τρυφερές ηλικίες τους, αλλά και συνάδελφοί τους στον κρίσιμο χώρο των ΑμεΑ, σε υπηρεσίες που και το κράτος αντιμετωπίζει σαν «κόστος». «Γιατί κόστος θεωρούν την Προσχολική Αγωγή», σχολιάζει μία από τις παιδαγωγούς...

Τα συνθήματα που επιλέγουν μεταφέρουν ακριβώς αυτήν την αγωνία τους: «Σταθερή δουλειά - σταθερή αγκαλιά», γράφουν χαρακτηριστικά στα μπλουζάκια τους εργαζόμενες που έχουν ταξιδέψει από νησιά για να διαδηλώσουν στην Αθήνα. «Οι δασκάλες δεν είναι μιας χρήσης», συμπληρώνει το ίδιο σκεπτικό ένα από τα δεκάδες πλακάτ, από διαδηλώτρια από το Κερατσίνι, φτιαγμένο στο χέρι με το ίδιο μεράκι με το οποίο κάθε μέρα αυτές οι εργαζόμενες φτιάχνουν κατασκευές με τα χιλιάδες παιδιά που έχουν στη φροντίδα τους.

«Οι ανάγκες των παιδιών δεν είναι εποχιακές», είναι το επόμενο σύνθημα που αντικρίζουμε, «τα μικρά χεράκια ζητούν σταθερή φροντίδα» είναι ένα ακόμα μήνυμα διαδηλώτριας.

«Ηρθαμε από την Ηλεία με λεωφορείο για να διαδηλώσουμε», λέει η Γιάννα, εργαζόμενη από την περιοχή του Πρωτοδικείου Αμαλιάδας. «Διεκδικούμε το αυτονόητο για τις συναδέλφισσες που δουλεύουν 10-15 χρόνια, πολλές μπορεί να δουλεύουν και περισσότερο. Να διεκδικήσουμε μια σταθερή και μόνιμη δουλειά», συμπληρώνει.

Πιάνοντας το νήμα της συζήτησης, η Γεωργία που εδώ και 8 χρόνια είναι με σύμβαση σε δήμο της περιοχής, «με κοινωφελή προγράμματα πιο παλιά... Εντάξει η πορεία μας είναι μεγάλη, πάντα συμβασιούχοι και συνεχίζουμε και παραμένουμε συμβασιούχοι».

Περιγράφει την ανασφάλεια που «εννοείται ότι έχουμε». Μιλάει για το ΕΣΠΑ που όπως λέει «ξέραμε ότι ήταν μέχρι να λήξει, και την προηγούμενη φορά είχε γίνει το ίδιο που έληξε το προηγούμενο...». «Αυτήν τη φορά, προφανώς και δεν θα μπούμε στο επόμενο ΕΣΠΑ», λέει μεταφέροντας την αγωνία τους. Τονίζει ότι το 70% των εργαζομένων είναι Ιδιωτικού Δικαίου με ορισμένου χρόνου σύμβαση και μόνο το 30% μόνιμοι! «Δεν στέκονται οι παιδικοί σταθμοί χωρίς εμάς. Οπότε πώς θα λειτουργούν, πώς θα ξεκινάνε 1η Σεπτεμβρίου οι παιδικοί σταθμοί;». Μιλά για το αποτύπωμα που αφήνει αυτή η κατάσταση στα παιδιά, που όπως λέει είναι το «πιο σημαντικό».

«Οι εργαζόμενοι πρέπει να είμαστε σταθεροί, να υπάρχει έμπειρο προσωπικό», τονίζει και συμπληρώνει: «Το θέμα τους είναι να μην υπάρχουν χρηματοδοτήσεις και τα χρήματα να τα διοχετεύουν εκεί που θέλουν και ουσιαστικά οι παιδικοί σταθμοί στην πορεία να κλείσουν εφόσον δεν θα υπάρχουν εργαζόμενοι».

Στο πλευρό των συμβασιούχων στέκονται και οι συνάδελφοί τους, μόνιμοι εργαζόμενοι. Η Δήμητρα από τον Σύλλογο της Καισαριανής, λέει ότι «έχουμε έρθει σήμερα για να αγωνιστούμε για τη μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους τους εργαζομένους του ΕΣΠΑ, για όλους τους συμβασιούχους που πρέπει να μονιμοποιηθούν χωρίς όρους και προϋποθέσεις, με αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης. Οι παιδικοί σταθμοί δεν είναι χώροι που θα πρέπει να εναλλάσσεται το προσωπικό. Είναι χώροι εκπαιδευτικοί και θα πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε έτσι. Χρειάζεται μόνιμο προσωπικό γιατί είμαστε κέντρα εκπαίδευσης, και όχι πάρκινγκ ή αποθήκες ψυχών. Λοιπόν, και για αυτό, για να επιτελεστεί ένα εκπαιδευτικό έργο χρειάζεται μόνιμο και σταθερό προσωπικό, όχι μόνο παιδαγωγικό, αλλά και βοηθητικό, καθαρίστριες, μάγειρες, τα πάντα».

Αναδεικνύει μάλιστα ότι στον δήμο Καισαριανής, η δημοτική αρχή ακύρωσε στην πράξη τον κατάπτυστο νόμο Βορίδη που κάνει υποχρεωτική την άσκηση έφεσης ενάντια σε αποφάσεις μονιμοποίησης εργαζομένων: «Είμαστε ο πρώτος δήμος που δεν άσκησε έφεση και αυτήν τη στιγμή έχουμε μονιμοποιήσει 8 εργαζόμενους και θα συνεχίσουμε, δεν θα σταματήσουμε».