Θα μπορούσαμε να πούμε πως την πραγματοποίηση της αποψινής μας εκδήλωσης εδώ στη μάντρα της Καισαριανής, στο «σύνορο του κόσμου» όπως έγραψε ο ποιητής, λίγο πριν τη φετινή Πρωτομαγιά, δεν την αποφασίσαμε από μόνοι μας. Την απαίτησαν τα βλέμματα, η κορμοστασιά και η περηφάνια με την οποία βάδιζαν προς τον θάνατο οι 200 ήρωες κομμουνιστές που εκτελέστηκαν σε αυτό εδώ το θυσιαστήριο πριν από 82 χρόνια.

Γιατί φέτος «διαβάσαμε την Ιστορία του κόσμου σε μικρά ονόματα»... Είδαμε για πρώτη φορά αυτόν τον απίστευτο ηρωισμό αποτυπωμένο σε εικόνα, στα συγκλονιστικά ντοκουμέντα που ήρθαν στην επιφάνεια τον περασμένο Φλεβάρη και προκάλεσαν δέος, θαυμασμό και περηφάνια σε όλο τον λαό μας.

Η εικόνα τους πέρασε στην αθανασία και δικαίως επιβλήθηκε ως ένα μνημείο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Μπορούμε να φανταστούμε ότι κάπως έτσι θα βάδιζαν και οι εκατοντάδες ακόμα σύντροφοί μας που εκτελέστηκαν εδώ την περίοδο της Κατοχής και ιδιαίτερα εκείνο το πρώτο δεκαήμερο του Μάη του 1944, οι χιλιάδες που έπεσαν στις μάχες του ΕΛΑΣ και αργότερα του ΔΣΕ, όσοι εκτελέστηκαν από το ελληνικό αστικό κράτος όλη τη δεκαετία του '40, τότε που η ελληνική αστική τάξη είδε τον χάρο με τα μάτια της.

Αυτές οι εικόνες και το παράδειγμά τους συγκίνησαν, διαπέρασαν και ταρακούνησαν όλη την κοινωνία, κάθε άνθρωπο καλής θέλησης. Μίλησαν στην καρδιά των λαϊκών ανθρώπων, της νεολαίας.

Κατέδειξαν με αποστομωτικό τρόπο τη γύμνια των ανιστόρητων θεωριών των «δύο άκρων», της ταύτισης του κομμουνισμού με τον φασισμό. Ολων αυτών των εκτρωμάτων που επινοούν τα καλοπληρωμένα επιτελεία των Βρυξελλών και αναπαράγονται από κυβερνήσεις, αστικά κόμματα, μερίδα καθηγητών και καλοπληρωμένων παπαγάλων.

Αλλά τώρα, που με αφορμή τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ κατέθεσε Ερώτηση στην Κομισιόν ακριβώς γι' αυτές τις θεωρίες και για την ανάγκη να δώσει επιτέλους το γερμανικό κράτος τις πολεμικές αποζημιώσεις που οφείλει στην Ελλάδα, η Κομισιόν δήλωσε «αναρμόδια»...

Και τι λέτε ότι ζήτησε; Να αποσυρθεί η Ερώτηση του ΚΚΕ...

Δεν δηλώνουν αναρμόδιοι, όμως, όταν είναι να ταυτίσουν τους εκτελεσμένους με τους εκτελεστές τους. Τους αλύγιστους ήρωες που γέννησε ο αγώνας του λαού μας με τα φίδια που σέρνονταν στο χώμα, περιμένοντας την εντολή για να πατήσουν τη σκανδάλη! Οταν ταυτίζουν τη ναζιστική Βέρμαχτ με τον απελευθερωτή Κόκκινο Στρατό, που μπήκε στο Βερολίνο τέτοιες μέρες το 1945 και κάρφωσε την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο στην καρδιά του ναζιστικού κτήνους. Απ' ό,τι φαίνεται δεν το έχουν ξεπεράσει ακόμα...

Ολους αυτούς τιμάμε εμείς σήμερα, τους ήρωες του Κόμματός μας, της τάξης μας! Συνεχίζοντας τον αγώνα που εκείνοι ξεκίνησαν, μέχρι την οριστική του δικαίωση, με τη μεγάλη νίκη του λαού μας.

Τα φωτογραφικά ντοκουμέντα των 200 της Καισαριανής αποτύπωσαν απαράμιλλα τους δύο κόσμους που βρίσκονταν και τότε σε ανειρήνευτη σύγκρουση μεταξύ τους. Στη μία μεριά των φωτογραφιών ο αγωνιστής λαός, που πάλευε για τη λευτεριά του από τον κατακτητή και τα καπιταλιστικά δεσμά, ο λαός που υπέφερε από το αστικό κράτος και πριν και κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Και στην άλλη μεριά των φωτογραφιών ήταν οι εκτελεστές των 200, οι ναζί κατακτητές, το ελληνικό αστικό κράτος που παρέδωσε στους ναζί τους φυλακισμένους κομμουνιστές, εκ των οποίων ορισμένοι ήταν φυλακή ακόμα και πριν την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά.

Το αιώνιο σύνορο ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους προσπαθούν μάταια να κρύψουν όσοι νομίζουν ότι μπορούν να βάλουν τους 200 να υπογράψουν τώρα, 82 χρόνια μετά τη θυσία τους, αυτό που δεν δέχτηκαν να υπογράψουν τότε, δηλαδή τη δήλωση αποκήρυξης του ΚΚΕ και της κομμουνιστικής ιδεολογίας! Αυτό έκαναν όσοι μίλησαν γενικά και αόριστα για «Ελληνες πατριώτες», ανάμεσά τους και ο ίδιος ο Μητσοτάκης, για να μην πουν ότι ήταν κομμουνιστές.

Οσοι έψαχναν εναγωνίως να εντοπίσουν κάποιους ανάμεσα στους εκτελεσθέντες που δεν ανήκαν στο ΚΚΕ, έτσι ώστε - μέσω της εξαίρεσης - να κρύψουν τον κανόνα. Οσοι έφτασαν στο απόγειο του παραλογισμού να κατηγορούν το ΚΚΕ ότι καπηλεύεται τα ίδια του τα μέλη και τα στελέχη, επειδή τιμά τους 200 και μιλάει γι' αυτούς!

Φυσικά, η στάση των κομμουνιστών ήταν πατριωτική. Αυτοί πάλεψαν στο βουνό, στις φυλακές, στην παρανομία, ενάντια στην πείνα και στον θάνατο, για την απελευθέρωση από την τριπλή φασιστική κατοχή.

Την ίδια στιγμή, το μεγαλύτερο μέρος της αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων είτε είχε διαφύγει στο εξωτερικό είτε συνεργαζόταν με τους κατακτητές, κάνοντας αυτό που κάνει πάντα: Δουλειές και φαγοπότι πάνω στα βάσανα του λαού!

Αποδείχθηκε για ακόμα μια φορά πως η περιβόητη «εθνική ενότητα» δεν μπορεί να υπάρχει σε μια ταξική κοινωνία. Οτι πατριωτισμός είναι το δίκιο του λαού!

Το ΚΚΕ μπόρεσε να ηγηθεί στο τεράστιο ένοπλο λαϊκό κίνημα απελευθέρωσης πάνω απ' όλα γιατί είχε εμπιστοσύνη σε αυτό που έτρεμαν και τρέμουν πάντα οι αστικές πολιτικές δυνάμεις: Τον οργανωμένο και οπλισμένο λαό. Στη δική του δράση και παρέμβαση έβλεπε και τότε - παρά τις προγραμματικές αδυναμίες - τη διέξοδο από τα αδιέξοδα εκείνης της εποχής, και όχι στην αναμονή κάποιου σωτήρα. Γι' αυτό και δεν δίστασε να σαλπίσει την αντίσταση, παρά το γεγονός ότι ήταν αποδεκατισμένο από τις διώξεις, ότι είχε απέναντί του έναν αντίπαλο που έμοιαζε μέχρι τότε ανίκητος. Κι αυτό εναρμονιζόταν με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, του λαού, της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Γι' αυτό και τις μέρες της Απελευθέρωσης οι τοίχοι της Αθήνας και άλλων πόλεων ήταν γεμάτοι με το σύνθημα «Ξερονήσια, φυλακές, Ακροναυπλία, Κέρκυρα, Χαϊδάρι, Σκοπευτήριο είναι τίτλοι τιμής του λαού και του ΚΚΕ».

Διόλου τυχαία, λοιπόν, η διαταγή της εκτέλεσης της 1ης Μάη του 1944 αφορούσε τους κομμουνιστές.

Από πού προκύπτει όμως όλος αυτός ο παραλογισμός και η μικροψυχία που παρακολουθήσαμε το τελευταίο διάστημα;

Αυτή η άρνησή τους να παραδεχτούν την πραγματικότητα, που έτσι κι αλλιώς δεν κρύβεται, αφού εκτέθηκε μπροστά στα μάτια όλων;

Είναι γιατί ξέρουν ότι αυτοί οι δύο κόσμοι που υπήρχαν και συγκρούονταν τότε, υπάρχουν και συγκρούονται και σήμερα. Γι' αυτό προσπαθούν να φέρουν τους 200 στα μέτρα της σημερινής προπαγάνδας του συστήματος, που έχει σαν ακρογωνιαίο λίθο της το ονομαζόμενο εθνικό συμφέρον! Ετσι βαφτίζουν αυτοί το συμφέρον των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των τραπεζών, των ενεργειακών και κατασκευαστικών ομίλων. Με μια λέξη, των λίγων του πλούτου, των εκμεταλλευτών του μόχθου του λαού.

Γι' αυτό το συμφέρον η κυβέρνηση καλεί τον λαό να υπομείνει σήμερα κάθε θυσία, κόντρα στα δικά του πραγματικά συμφέροντα. Να χαμηλώσει πάλι τις απαιτήσεις του και να δεχτεί να πληρώσει το κύμα της πολεμικής ακρίβειας...

Να λέει και «ευχαριστώ» για τα ψίχουλα της κοροϊδίας που του πετάει κάθε φορά που ανακοινώνονται τα ματωμένα πλεονάσματα...

Να αποδεχθεί ή ακόμα καλύτερα να γίνει και υποστηρικτής της αποστολής των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων παντού όπου προστάζουν αυτά τα συμφέροντα και οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί τους...

Να εξοικειωθεί με την ιδέα ότι κάποια από τα παιδιά του θα γυρίσουν μέσα σε φέρετρα, προκειμένου να αφήσει η ελληνική άρχουσα τάξη το γεωστρατηγικό της αποτύπωμα στη Μεσόγειο, στην Ερυθρά, στα Στενά του Ορμούζ και ακόμα παραπέρα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η πολυδιαφημισμένη παρουσία του Γάλλου Προέδρου στη χώρα μας δεν προδιαγράφει τίποτα καλό, παρά μόνο τα νέα επεισόδια αυτής της επικίνδυνης πολεμικής εμπλοκής. Αυτά περιλαμβάνουν τους νέους πανάκριβους εξοπλισμούς για συμμετοχή σε τέτοιες αποστολές. Περιλαμβάνουν συμμετοχή σε νέα πολεμικά σχήματα «προθύμων», αποστολή δεκάδων πολεμικών αεροσκαφών στο καθεστώς Ζελένσκι, μέχρι και φιλοξενία πυρηνικών όπλων στο ελληνικό έδαφος.

Πρόκειται για σχεδιασμούς που ο ελληνικός λαός έχει απορρίψει και αντιπαλέψει εδώ και δεκαετίες. Γι' αυτό και απαιτείται να μη σιγάσει, αλλά αντίθετα να δυναμώσει η έκφραση εναντίωσης του λαού σε αυτήν την πολιτική, η οποία έχει και την απόλυτη συναίνεση όλων των κομμάτων του συστήματος, την έχουν υπηρετήσει απαρέγκλιτα όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις.

Τώρα δεν είναι η ώρα της αναμονής μήπως και προκύψει κάτι καλό από τα παζάρια και τις εύθραυστες εκεχειρίες των ιμπεριαλιστών, από τα διάφορα νέα πολεμικά σχήματα που μαγειρεύονται, με την κυβέρνηση της ΝΔ μάλιστα σε ρόλο «λαγού».

Είναι η ώρα του αγώνα και της διεκδίκησης, για να μην πληρώσει ξανά ο λαός τα κέρδη τους και τον πόλεμό τους! Να κλείσουν οι αμερικανικές βάσεις στη χώρα μας! Να επιστρέψουν όλα τα στρατεύματα που βρίσκονται εκτός συνόρων!

Το ΚΚΕ θα συνεχίσει να βρίσκεται, όπως πάντα, στην πρώτη γραμμή αυτού του αγώνα. Να θέτει με θάρρος την ανάγκη για την οριστική αποδέσμευση της χώρας μας από τις πολεμικές μηχανές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, με τον λαό στο τιμόνι της εξουσίας!

Μαζί με τους παραπάνω αρνητές της ιστορικής αλήθειας βρίσκονται και όσοι αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν τη θυσία των 200 ως κάποιο «μουσειακό» αντικείμενο, ως κάτι που αξίζει μεν τον σεβασμό μας, αλλά ανήκει σε «άλλες εποχές», όπως λένε!

Προέκταση αυτής της άποψης είναι ότι «σήμερα δεν είναι εποχή για αγώνες και θυσίες», ότι «το σύστημα που έχουμε απέναντί μας είναι αιώνιο και δεν ανατρέπεται», οπότε «το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αναζητήσουμε έναν πιο δίκαιο, πιο έντιμο διαχειριστή του, μήπως και κάνει κάτι καλύτερο». Βέβαια, κάποιοι από όσους τα λένε αυτά είχαν κάνει αυτόν εδώ τον ιερό χώρο και τη θυσία των 200 ντεκόρ για τα μνημόνιά τους και τις στρατηγικές συμμαχίες τους με τις ΗΠΑ του Τραμπ και το Ισραήλ του Νετανιάχου. Τον έραναν με κόκκινα γαρύφαλλα, που μετά τα ποδοπατούσαν στα σαλόνια της εξουσίας και στις αυλές των εγκληματιών συμμάχων τους.

Ολα αυτά όμως δεν είναι σεβασμός, αλλά προσβολή του αγώνα τους. Και αυτό δεν το λέμε καθόλου με κάποια «ιδιοκτησιακή» λογική, όπως μας κατηγορούν. Το λέμε γιατί οι 200 ήξεραν ότι δεν πεθαίνουν μάταια, ακριβώς γιατί υπήρχαν άλλοι που θα παραλάμβαναν τη σκυτάλη και ο αγώνας τους θα συνεχιζόταν.

Γι' αυτό ο Ναπολέων Σουκατζίδης βρήκε τη δύναμη να αρνηθεί την προσφορά των δημίων να σώσει τη ζωή του με την προϋπόθεση να πάρει τη θέση του άλλος, παίρνοντας έτσι τη θέση του στην αθανασία!

Γι' αυτό ο Δημοσθένης Μακέδος πήγε στον θάνατο με μόνη αγωνία να μάθουν οι καπνεργάτες της Καβάλας ότι δεν τους πρόδωσε, ότι «δεν τους πρόσβαλε», όπως έγραψε στο τελευταίο του σημείωμα.

Γι' αυτό ο Σάββας Σαββόπουλος έγραψε: «Ας μάθει όλη η Ελλάδα πως ούτε στιγμή δεν χάσαμε την πίστη στην τελική νίκη. Καμιά δύναμη δεν θα μπορέσει να τσακίσει το ΚΚΕ. Θα νικήσει. Καλώ τον αδερφό μου με σκληρή δουλειά να προσπαθήσει να ξεπλύνει το κακό που έκανε με τη δήλωση, και την αδελφούλα μου να πάρει τη θέση μου στο ΚΚΕ».

Αυτά βασάνιζαν τη σκέψη εκείνων των ηρώων τούτες τις τραγικές στιγμές. Να μη συκοφαντηθεί και χτυπηθεί ο αγώνας τους, να μη μείνει κενή η θέση τους στο Κόμμα.

Αυτοί οι ήρωες δεν έδωσαν τη ζωή τους για να ξεπλύνουν και να αναβαπτίσουν το αστικό κράτος και τους θεσμούς του. Ιδιαίτερα μάλιστα σε καιρούς που «κλονίζεται η εμπιστοσύνη του λαού σε αυτούς τους θεσμούς», όπως ακούμε σήμερα από διάφορους δήθεν ανησυχούντες για τη «σταθερότητα του συστήματος».

Αυτό το κράτος και αυτούς τους θεσμούς οι 200 ήθελαν να τους τσακίσουν και να χτίσουν στη θέση τους ένα τελείως διαφορετικό κράτος, άλλους θεσμούς, που θα κατοχύρωναν την πραγματική εξουσία του λαού. Δεν θυσιάστηκαν για να καθαρίσει δήθεν το σύστημα της βρωμιάς, για να το ξαναβρωμίσουν οι επόμενοι. Ούτε, φυσικά, για να προκριθεί το ένα ή το άλλο «παραγωγικό μοντέλο», χωρίς ποτέ να πειράζεται η αιτία και η ουσία του προβλήματος, δηλαδή οι ίδιες οι εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, το κυνήγι του κέρδους, η «νόμιμη» κλοπή του πλούτου που παράγει η εργατική τάξη, πάνω στην οποία πάντα φυτρώνουν και όλες οι υπόλοιπες «παράνομες» κλεψιές.

Αν ήταν έτσι, ήδη πριν την Κατοχή θα είχαν ακολουθήσει τον δρόμο της διαχείρισης και όχι της σύγκρουσης. Θα είχαν κοιτάξει να σώσουν και οι ίδιοι το τομάρι τους, να τη βολέψουν. Και μη νομίζετε ότι δεν είχαν τέτοιες ευκαιρίες...

Ομως αυτό το μονοπάτι το απέρριψαν από νωρίς. Διάλεξαν το άλλο, το κακοτράχαλο και ανηφορικό, αλλά και το μόνο που οδηγεί σε μια περήφανη, λεύτερη, καλύτερη ζωή για την εργατική τάξη και τον λαό. Η θυσία τους είχε σκοπό και το όραμά τους είχε όνομα: Ηταν η κατάκτηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας στη χώρα μας, ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός!

Αυτό που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν διάφοροι περισπούδαστοι αναλυτές και πολιτικάντηδες το κατάλαβαν πολύ καλά οι εργαζόμενοι, οι νέοι και οι νέες της πατρίδας μας, που αντίκρισαν με περηφάνια αυτά τα ντοκουμέντα. Ακριβώς γιατί είδαν σε αυτά την απόδειξη ότι ο απλός άνθρωπος μπορεί να γίνει γίγαντας όταν παλεύει για ανώτερα ιδανικά. Και αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τις όποιες αμφιβολίες μπορεί ακόμα να υπάρχουν, για το αν είναι σήμερα ρεαλιστικός ο δρόμος της ανατροπής, αν αξίζει να γίνουν θυσίες για αυτόν.

Είναι, άλλωστε, ήδη πολλοί και αύριο θα γίνουν περισσότεροι αυτοί που ξεπερνούν τις αμφιβολίες και παίρνουν τη θέση τους στον οργανωμένο αγώνα, πλάι στους κομμουνιστές. Αυτοί που αντιλαμβάνονται ότι το πραγματικό ερώτημα σήμερα δεν είναι αν θα γίνουν ή δεν θα γίνουν θυσίες. Αυτό είναι δεδομένο από την ίδια την πορεία και τις αντιφάσεις του καπιταλισμού στη χώρα μας και διεθνώς. Το ερώτημα είναι αν αυτές οι θυσίες θα γίνουν για τα δικά μας ή για ξένα συμφέροντα. Αν θα οδηγήσουν κάπου καλύτερα για τον λαό, ή στην αναπαραγωγή και τον πολλαπλασιασμό των ίδιων αδιεξόδων και προβλημάτων.

Ναι, σήμερα «κάτι κινείται». Και αυτό φαίνεται πρώτα απ' όλα στις ζωντανές διαδικασίες του εργατικού - λαϊκού κινήματος, στους αγώνες, εκεί που αλλάζουν οι συνειδήσεις. Φάνηκε σε άλλη μια μάχη ανάμεσα σε δύο κόσμους, που δόθηκε στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ τις προηγούμενες μέρες. Από τη μία ο κόσμος της σαπίλας, της νοθείας, του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, που δεν ξέρει πού πέφτουν οι χώροι δουλειάς, αλλά ξέρει απέξω κι ανακατωτά τους διαδρόμους των υπουργείων και των επιχειρηματικών γραφείων. Ο ελεγχόμενος εκατομμυριούχος Παναγόπουλος, που πάνω στο αντικομμουνιστικό του παραλήρημα στην ομιλία του έπιασε κι αυτός στο στόμα του τους 200 της Καισαριανής, για να μας «διαφωτίσει» τι ήταν αυτοί και τι δεν ήταν, τρομάρα του! Αυτόν τον ισόβιο πρόεδρο στηρίζει η άτυπη συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ που υπάρχει και στη ΓΣΕΕ.

Βλέπετε, εκεί δεν τους ενοχλούν ούτε τα σκάνδαλα, ούτε η κακοδιαχείριση. Εκεί μια χαρά τα βρίσκει ο κ. Ανδρουλάκης και το κόμμα του και με την παράταξη της ΝΔ και με τον πραγματικό εκλεκτό της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τον Παναγόπουλο.

Και από την άλλη βρίσκεται ο κόσμος των ζωντανών εργατικών συνδικάτων, της διεκδίκησης, των νέων συνδικαλιστών και συνδικαλιστριών, που τους ξέρουν οι εργαζόμενοι με το όνομά τους, με τις αγωνιστικές τους περγαμηνές. Αυτόν τον κόσμο εξέφρασε το ψηφοδέλτιο που στηρίζει το ΚΚΕ στη ΓΣΕΕ, που έφτασε στο 27%, το μεγαλύτερο ποσοστό των τελευταίων δεκαετιών!

«Κάτι κινείται», λοιπόν. Και αυτό φάνηκε το προηγούμενο διάστημα και στην ΑΔΕΔΥ, όπου οι δυνάμεις του ΚΚΕ πέτυχαν μια ιστορική πρωτιά, γκρεμίζοντας από την πρώτη θέση την παράταξη της ΝΔ. Το ίδιο και σε πολλές μεγάλες Ομοσπονδίες, στα μεγαλύτερα Εργατικά Κέντρα της χώρας.

Είναι κι αυτό μια τιμή στους 200, οι οποίοι ήταν στην πλειοψηφία τους κομμουνιστές συνδικαλιστές, πρόεδροι εργατικών συνδικάτων και Ομοσπονδιών, που έδιναν μια αντίστοιχη μάχη, σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες, την περίοδο του Μεσοπολέμου, σε μια εποχή επίσης πολεμικής προετοιμασίας!

«Κάτι κινείται» τα τελευταία χρόνια και στο φοιτητικό κίνημα, όπου η παράταξη της ΚΝΕ, η «Πανσπουδαστική», αναδεικνύεται πρώτη δύναμη, έχοντας επίσης γκρεμίσει την κυβερνητική ΔΑΠ. Και αυτές τις μέρες δίνει τη μάχη για μία ακόμα μεγάλη νίκη, στις 13 του Μάη!

Αλλά και στους βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφους, όπου φέτος είχαμε τις μεγαλύτερες αγροτικές κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών, που στρίμωξαν την κυβέρνηση και συνεχίζονται μέχρι σήμερα στη Λέσβο και αλλού. Και εκεί έδωσαν τον τόνο, πρωτοστάτησαν οι δυνάμεις, τα στελέχη του ΚΚΕ, μαζί με χιλιάδες ανθρώπους της αγροτιάς.

Αυτές οι νέες δυνάμεις, αυτοί οι αγώνες που δόθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια αποτελούν την απόδειξη ότι η κυβέρνηση έχει ισχυρό αντίπαλο. Και όποιος κάνει πως δεν το βλέπει αυτό, είναι πολύ απλά γιατί και ο ίδιος δεν τον θέλει στα πόδια του αυτόν τον αντίπαλο, αυτό το κίνημα, αυτήν την αντίσταση του λαού.

Εμείς θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ώστε αυτοί οι αγώνες να δυναμώσουν ακόμα περισσότερο. Να συνεχίσουν να βάζουν δύσκολα στη σημερινή και στην όποια επόμενη αντιλαϊκή κυβέρνηση. Να συμβάλλουν στη βελτίωση της ζωής των πολλών σήμερα, μέχρι να γίνουν ένα μεγάλο, ορμητικό, πανελλαδικό ποτάμι που θα τους σαρώσει αύριο. Θα ανοίξει έναν ριζικά διαφορετικό δρόμο για την πατρίδα και τον λαό μας.

Οι δύο κόσμοι υπάρχουν και σήμερα, και το χάσμα που τους χωρίζει γίνεται όλο και μεγαλύτερο. Αυτοί οι δύο κόσμοι αναδεικνύονται και στα σκάνδαλα για τα οποία είναι υπόλογη η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Από τη μία ο κόσμος της ρεμούλας, τα διάφορα τρωκτικά του κομματικού τους στρατού, που έκλεβαν τα λεφτά των βιοπαλαιστών αγροτών και γίνονταν οι καλύτεροι διαφημιστές της ΚΑΠ της ΕΕ, οι μεγαλύτεροι πολέμιοι των αγώνων. Και από την άλλη η φτωχή αγροτιά, που παλεύει ατομικά και συλλογικά για να επιβιώσει, να μείνει στον τόπο της και να καλλιεργήσει για να τραφεί ποιοτικά και φτηνά και ο υπόλοιπος λαός. Αντίστοιχα και με το σκάνδαλο των υποκλοπών ή με τη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών.

Τα σκάνδαλα όμως δεν εξαντλούνται εκεί. Σκάνδαλο είναι και η πολιτική της κυβέρνησης στην Υγεία, στην Παιδεία, στην Πολιτική Προστασία. Σε κάθε τομέα όπου θυσιάζονται οι λαϊκές ανάγκες για τα επιχειρηματικά κέρδη.

Σκανδαλώδης είναι για παράδειγμα η διάταξη που φέρνει για τους δήμους, που μονιμοποιεί και γενικεύει την εργασιακή ομηρία, που εξαρτά τη λειτουργία των παιδικών σταθμών από την ανταποδοτικότητα και τα voucher. Ετσι σχεδιάζει να εξοικονομήσει πόρους το κράτος, σμπαραλιάζοντας ακόμα περισσότερο την Προσχολική Αγωγή και στέλνοντας λαϊκές οικογένειες σε ιδιώτες.

Σκανδαλώδες είναι το νομοσχέδιο για την Επιθεώρηση Εργασίας, που ενεργοποιώντας παλιότερο μνημονιακό νόμο του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί την κατάργηση του όποιου ρόλου τής είχε απομείνει και τη μετατροπή της σε παραμάγαζο της εργοδοσίας.

Να γιατί λέμε ότι η κυβέρνηση της ΝΔ πρέπει να ηττηθεί και να φύγει στις επερχόμενες εκλογές, αλλά μαζί της πρέπει να ηττηθεί και να φύγει συνολικά η αντιλαϊκή πολιτική της. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει με όσους έχουν υπηρετήσει και προσκυνούν και σήμερα την ίδια πολιτική.

Εγγύηση για αυτό είναι μονάχα η ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση του ΚΚΕ, που έχει αποδείξει ότι μαζί με τους αγώνες του λαού αποτελεί την πραγματική εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση στην κυρίαρχη πολιτική που υλοποιεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, και μέσα στη Βουλή και έξω από αυτή. Γιατί το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που έχει πρόταση και Πρόγραμμα το οποίο μας βγάζει από τα σημερινά αδιέξοδα.

Αυτό απαιτείται σήμερα, που ζούμε στην εποχή των μεγάλων αντιθέσεων και ανταγωνισμών. Από τη μία η επιστήμη και η τεχνολογία, τα επιτεύγματα της ανθρώπινης εργασίας και σκέψης προσφέρουν όλες τις δυνατότητες για να ζούμε καλύτερα, για να ικανοποιούνται όλες οι λαϊκές ανάγκες σε ένα επίπεδο που δεν έχει υπάρξει ποτέ στο παρελθόν.

Αν πριν 140 χρόνια, την Πρωτομαγιά το 1886, το αίτημα των εργατών ήταν το 8ωρο, σήμερα υπάρχουν όλες οι δυνατότητες ώστε οι εργαζόμενοι να μπορούν να δουλεύουν λιγότερο, απολαμβάνοντας σταθερή και μόνιμη δουλειά, 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, δωρεάν Υγεία και Παιδεία, δικαίωμα στην αναψυχή, στον πολιτισμό, στη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή. Ομως αντί γι' αυτό βλέπουμε παντού γύρω μας όλα αυτά τα επιτεύγματα να αξιοποιούνται μόνο για το ξέφρενο κυνήγι του κέρδους, τους πολεμικούς ανταγωνισμούς και το ξεζούμισμα των εργαζομένων.

Για να μπορέσουν όλες αυτές οι δυνατότητες να αξιοποιηθούν προς όφελος του λαού πρέπει να βγει από τη μέση η πηγή του κακού, η καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία. Αυτή είναι η μήτρα της αδικίας, της εκμετάλλευσης, του πολέμου. Αυτή καθηλώνει τις αφάνταστες δυνατότητες που δημιουργούν καθημερινά οι εργαζόμενοι.

Απαίτηση των καιρών σήμερα είναι η κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, στη βιομηχανία, στα λιμάνια, στα εργοστάσια, στις μεταφορές - ώστε να υπηρετούνται οι ανάγκες της κοινωνίας και όχι τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών. Για να περάσει ο πλούτος στα χέρια αυτών που πραγματικά τον δημιουργούν. Με κεντρικό, επιστημονικό σχεδιασμό της οικονομίας, ώστε να αξιοποιούνται όλες οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας με γνώμονα τη βελτίωση της ζωής του λαού.

Μόνο έτσι μπορούν να αντιμετωπιστούν οριστικά η ενεργειακή φτώχεια, η ανεργία και η ανασφάλεια, εξασφαλίζοντας σταθερή εργασία για όλους και όλες. Με την εξουσία να περνά στα χέρια της εργατικής τάξης και του λαού.

Μια εξουσία που θα στηρίζεται πρώτα απ' όλα στους χώρους εργασίας, εκεί που οι εργαζόμενοι θα εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους, εκεί που οι αντιπρόσωποι αυτοί θα λογοδοτούν, δεν θα είναι αποσπασμένοι από τον λαό, με ξεχωριστά προνόμια, θα ελέγχονται και θα ανακαλούνται από τους εργαζόμενους.

Σε μια τέτοια κοινωνία ο εργαζόμενος άνθρωπος βρίσκεται στο επίκεντρο. Δεν παρακολουθεί από τον καναπέ, ούτε ψηφίζει μόνο κάθε 4 χρόνια ποιος θα καθίσει στον σβέρκο του. Συμμετέχει ενεργά και δραστήρια στην οικοδόμηση της λαϊκής ευημερίας, στην οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας, που θα βάλει οριστικά τέλος στην εκμετάλλευση και την κυριαρχία του κεφαλαίου, στην αδικία, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Γι' αυτό προχωράμε μπροστά, έχοντας καθαρό τον στόχο μας. Σήμερα τραγουδάμε και τιμάμε τους νεκρούς μας. Από αύριο οργανώνουμε πιο αποφασιστικά την πάλη του λαού μας, με πρώτο σταθμό τις πρωτομαγιάτικες απεργιακές συγκεντρώσεις.

Προετοιμαζόμαστε για όλες τις μεγάλες μάχες που έχουμε μπροστά μας. Τα δίνουμε όλα, κόντρα στο ρεύμα και στον αρνητικό συσχετισμό, για να γυρίσει ο τροχός της Ιστορίας. Για να ανοίξουν ακόμα πιο διάπλατα τα παράθυρα στο μέλλον, αυτά που άνοιξαν οι 200 σύντροφοί μας με τη θυσία τους την 1η Μάη του 1944. Γιατί, όπως έγραψε ο ποιητής, «αν η ελευθερία δεν βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας, εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα».

Εμείς όμως τους απαντάμε δυνατά, για να ακουστεί απ' άκρη σ' άκρη σε όλη την Ελλάδα: «Μην καρτεράτε να λυγίσουμε ούτε για στιγμή, ούτε όπως στη βαρυχειμωνιά λυγάει το κυπαρίσσι. Γιατί έχουμε τη ζωή πολύ, μα πάρα πολύ αγαπήσει!».

Γι' αυτό βαδίζουμε στα χνάρια των 200! Και θα νικήσουμε!

Προχωράμε μπροστά! Θα τα καταφέρουμε! Αθάνατοι οι 200 ήρωες κομμουνιστές της Καισαριανής!

Με το ΚΚΕ μπροστά, πιο δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό!