Ενδεικτικό του κουβαριού που μπλέκει είναι πως την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση για λογαριασμό της αστικής τάξης επιχειρεί να αναβαθμίσει τον ρόλο της ως «κόμβος» Ενέργειας και μεταφορών, επενδύοντας στη στρατηγική συνεργασία με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, την Κύπρο και τις ΗΠΑ, δρομολογώντας και τα σχέδια για τους αντίστοιχους ενεργειακούς διαδρόμους και υποδομές, οι σχέσεις Τουρκίας και Ισραήλ βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης, ενώ τόσο η ΕΕ, όσο και οι ΗΠΑ παζαρεύουν με την Τουρκία τον ρόλο της ως βασικό ανάχωμα στην επιρροή των υπόλοιπων ιμπεριαλιστικών κέντρων στην περιοχή όσο και ως κόμβο των εναλλακτικών διαδρομών για τις ροές της Ενέργειας και του εμπορίου που αναζητούνται.
Οχι τυχαία η εβδομάδα που πέρασε έκλεισε με τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΝΑΤΟ να «στάζουν μέλι» για το ρόλο της Τουρκίας στα σχέδια της λυκοσυμμαχίας, ενώ από τη μεριά της η τουρκική κυβέρνηση δεν παρέλειψε να αξιοποιήσει την ευκαιρία για να τονίσει πως σε ένα τόσο «ασταθές περιφερειακό περιβάλλον» η «αλληλεγγύη και η συνεργασία μεταξύ των συμμάχων του ΝΑΤΟ» αποκτούν όλο και πιο ζωτική σημασία...
Ο επικεφαλής του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, κατά τις διήμερες επαφές του στη χώρα (μπροστά στη Σύνοδο Κορυφής του Ιούλη) και στο πλαίσιο επίσκεψής του στην πολεμική βιομηχανία «ASELSAN» χαρακτήρισε «μάθημα για το ΝΑΤΟ» και «επανάσταση» τα όσα έχουν επιτευχθεί στην τουρκική πολεμική βιομηχανία.
Σημειωτέον ότι όπως ανακοίνωσε το τουρκικό υπουργείο Αμυνας, στο επίκεντρο της επίσκεψης Ρούτε «βρέθηκαν οι στρατιωτικές ισορροπίες και η ενίσχυση της Συμμαχίας», όπως και τα σχέδια για τη συγκρότηση νέου πολυεθνικού σώματος της Συμμαχίας, στο οποίο η Αγκυρα φέρεται έτοιμη να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο.
Λίγα 24ωρα νωρίτερα, η αναπληρώτρια γγ του ΝΑΤΟ, Ραντμίλα Σεκέρινσκα, είχε αναλύσει από το βήμα του Διπλωματικού Φόρουμ της Αττάλειας γιατί «η Τουρκία είναι ένας πολύ σημαντικός σύμμαχος για σχεδόν 75 χρόνια για όλους μας».
Ενώ η αρμόδια για τη Διεύρυνση Ευρωπαία Επίτροπος, Μάρτα Κος, μετά και την πρόσφατη επίσκεψή της στην Τουρκία ζητούσε «να δούμε με νέα ματιά τις σχέσεις ΕΕ - Τουρκίας», επισημαίνοντας πως «η Τουρκία είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της ΕΕ με εμπορικές συναλλαγές ύψους 218 δισ. ευρώ πέρυσι» και «οι εταιρείες μας θέλουν να κάνουν περισσότερα» φέρνοντας μάλιστα ως «υπόδειγμα» και τη «θετική ατζέντα» Ελλάδας - Τουρκίας και τις σχετικές κολιγιές του κεφαλαίου (βλέπε σχετικά και σελ. 38).
Την ίδια ώρα τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η Τουρκία για την εξασφάλιση εναλλακτικών στα Στενά του Ορμούζ διαδρομών μεταφοράς Ενέργειας αναλάμβανε να υπερασπιστεί ο Αμερικανός πρέσβης στην Αγκυρα, Τομ Μπάρακ. Από το βήμα του Διπλωματικού Φόρουμ της Αττάλειας, δήλωνε ότι Τουρκία και Συρία αναδεικνύονται λόγω των εξελίξεων ως κεντρικοί κόμβοι διέλευσης για ροές Ενέργειας, δεδομένων και εμπορίου. «Ολα έρχονται μέσω της Τουρκίας και της Συρίας», είπε, αναφερόμενος στη μετακίνηση πετρελαίου, φυσικού αερίου, οπτικών ινών και άλλων πόρων, μιλώντας για την «περιφερειακή συνεργασία» και την «οικονομική ευθυγράμμιση», που μπορούν να υπηρετήσουν τη «μακροπρόθεσμη σταθερότητα» και τις «ασφαλείς αλυσίδες εφοδιασμού».
Αλλά και ο επικεφαλής του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας (ΕΙΑ) Φατίχ Μπιρόλ, μιλώντας τις επόμενες μέρες στο οικονομικό πρακτορείο «Μπλούμπεργκ», έλεγε ότι «ένας αγωγός Βασόρας - Τζεϊχάν θα μπορούσε να είναι εξαιρετικά ελκυστικός και ένα πολύ σημαντικό έργο τόσο για το Ιράκ όσο και για την Τουρκία, αλλά και για την ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού της περιοχής, ειδικά από την οπτική της Ευρώπης». Πρόσθετε δε ότι «το ζήτημα της χρηματοδότησης μπορεί να ξεπεραστεί. Τώρα είναι ακριβώς η κατάλληλη στιγμή», ενώ αναφερόμενος στα Στενά του Ορμούζ ως βασικό δίαυλο μεταφοράς υδρογονανθράκων μεταξύ Ανατολής - Δύσης, είπε: «Το βάζο έχει ήδη σπάσει μία φορά και είναι πολύ δύσκολο να επιδιορθωθεί», καταλήγοντας ότι ένας νέος πετρελαιαγωγός Τουρκίας - Ιράκ «είναι μια μεγάλη ευκαιρία για την Ευρώπη όσον αφορά την ασφάλεια του εφοδιασμού» και «πρέπει να αντιμετωπιστεί ως στρατηγικό έργο».
Σημειωτέον ότι το «Μπλούμπεργκ» στο σχετικό του δημοσίευμα έσπευσε να χαρακτηρίσει την Τουρκία «πιο βιώσιμη επιλογή» για τη μεταφορά Ενέργειας, επειδή, όπως αναφέρεται, η κατάσταση στη Μέση Ανατολή έχει «παγώσει» την πρόοδο με τον «Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας - Μέσης Ανατολής - Ευρώπης» (IMEC), ο οποίος θυμίζουμε περνάει μέσω Ελλάδας - Κύπρου και Ισραήλ προς την ΕΕ, ως ανταγωνιστικός και στον κινέζικο «Δρόμο του μεταξιού».
Η διάσταση αυτή προσθέτει μια ακόμα πινελιά στη «μεγάλη εικόνα», που περιλαμβάνει και την κλιμάκωση των «τριβών» ανάμεσα σε Τουρκία και Ισραήλ, με την «επέκταση» της αντιπαράθεσης από τη Συρία (όπου και οι δύο είναι κατοχικές δυνάμεις) τόσο προς την Κύπρο, με το Ισραήλ να κατηγορεί την κατοχική Τουρκία ότι η παρουσία του εκεί απειλεί τις εξέδρες φυσικού αερίου του στην Αν. Μεσόγειο, όσο και συνολικά στην Αν. Μεσόγειο και το Αιγαίο, με την Τουρκία να κατηγορεί Ελλάδα - Κύπρο και Ισραήλ ότι στρατιωτικοποιούν την περιοχή με στόχο την ίδια και την αστική τάξη της να θέτει σταθερά τις απαράδεκτες διεκδικήσεις της.
Διόλου τυχαία η τουρκική κυβέρνηση κατηγόρησε μέσα στην εβδομάδα την Ελλάδα για «απολύτως απαράδεκτες προσπάθειες επιβολής μονομερών περιορισμών», μετά τη δημοσίευση χαρτών για θαλάσσια πάρκα από την ελληνική Διεύθυνση Ελέγχου Αλιείας. Μάλιστα η Αγκυρα διαμήνυσε ξανά ότι «δεν έχει επιτρέψει ποτέ και δεν θα επιτρέψει τέτοιες μονομερείς, παράνομες πρωτοβουλίες ή παρόμοια τετελεσμένα».
Από τη μεριά του, το κεμαλικό, σοσιαλδημοκρατικό ρεπουμπλικανικό κόμμα της αντιπολίτευσης, CHP, κάλεσε την τουρκική κυβέρνηση του ΑΚΡ να προχωρήσει σε «συγκεκριμένες ενέργειες» για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα της χώρας. «Είναι επιτακτική ανάγκη για τα εθνικά μας συμφέροντα να διεξαχθούν δραστηριότητες έρευνας και γεώτρησης σε περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου όπου διαθέτουμε αποκλειστικά δικαιώματα βάσει του Διεθνούς Δικαίου αλλά δεν είμαστε ενεργοί εδώ και πολύ καιρό, καθώς και να επιδειχθεί η κρατική πρακτική στο πεδίο και να δείξουμε παρουσία και τη σημαία» όπως ανέφερε ο αρμόδιος για την Αμυνα τομεάρχης του CHP. Ο ίδιος, βέβαια, εξέφρασε ικανοποίηση για την «αποτροπή» που αναπτύσσει η Τουρκία εδώ και δεκαετίες ενάντια σε - όπως είπε - «παράνομες» δραστηριότητες τρίτων χωρών σε θαλάσσιες ζώνες που εμπίπτουν στη δική της δικαιοδοσία.
Είχε προηγηθεί, όπως έγινε γνωστό μόλις πριν κάποιες μέρες, νέα παρενόχληση (από τουρκική φρεγάτα) του ολλανδικού πλοίου «Maasvliet», ενώ εκτελούσε εργασίες καθέλκυσης καλωδίου στα ανοιχτά της Κάσου, με την Τουρκία να αποτυπώνει και πάλι τις διεκδικήσεις του απαράδεκτου τουρκολιβυκού μνημονίου «επί του πεδίου».
Απέναντι σε αυτά, η ελληνική κυβέρνηση για λογαριασμό της αστικής τάξης απαντά με «φουλ της εμπλοκής» στα βρώμικα ευρωατλαντικά σχέδια, ανοίγοντας παραπέρα των Ασκό των τεράστιων κινδύνων για τον λαό.
Ενδεικτικές άλλωστε είναι οι διαρροές του υπουργείου Εξωτερικών πως τάχα η ελληνική κυβέρνηση «δεν περνάμε τις συμμαχίες μας από την έγκριση τρίτων κρατών», παρουσιάζοντας ως δήθεν απάντηση στην τουρκική επιθετικότητα τις κολιγιές με αμερικανικά μονοπώλια η παρουσία των οποίων στην περιοχή αποτελεί παράγοντα αστάθειας και έντασης των ανταγωνισμών, τις «στρατηγικές συμφωνίες» όπως αυτές με τη Γαλλία που κάνουν τη χώρα ιμπεριαλιστικό ορμητήριο και στόχο, την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων στο πλαίσιο των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών που βάζουν μπουρλότο στην περιοχή, ενώ οδηγούν και σε μεγαλύτερα παζάρια σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Ενδεικτικές εξάλλου είναι και οι κινήσεις - «ρελάνς» που επιχείρησε μέσα στην εβδομάδα η ελληνική κυβέρνηση που σε συνεργασία με την κυπριακή κάλεσαν στην άτυπη Σύνοδο της ΕΕ μια σειρά από χώρες της Αν. Μεσογείου και της Μ. Ανατολής, όσο και η λεγόμενη «διακήρυξη των Δελφών» με βαλκανικές χώρες, μετά και από πρόσφατες σχετικές κινήσεις της Τουρκίας στην περιοχή.
Ενδεικτικά των διλημμάτων που μπαίνουν μπροστά στην αστική τάξη και τα όσα έλεγε μεσοβδόμαδα στο Φόρουμ των Δελφών ο Ευάγγελος Βενιζέλος θέτοντας το ζήτημα για το πώς η Αθήνα θα ισορροπήσει στις σχέσεις της μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας. Πρόσθεσε δε ότι η Τουρκία δεν μπορεί να αποκλειστεί από «πρωτοβουλίες» στην Ανατ. Μεσόγειο, τονίζοντας πως μαζί με την Ελλάδα είναι μέλη του ΝΑΤΟ και σε κοινή πορεία μάλιστα, με βάση τον αμερικανικό σχεδιασμό ήδη από την εποχή της ταυτόχρονης ένταξής τους στη λυκοσυμμαχία. Κάλεσε προς τούτο σε κινήσεις, επαναφέροντας π.χ. την πρόταση Μητσοτάκη για ένα φόρουμ της Ανατ. Μεσογείου και καλώντας και σε άλλες «συνεννοήσεις», όπως η κοινή αεράμυνα ενάντια π.χ. στο Ιράν ή σχετικά με την πόντιση καλωδίων κ.ά.
Από κοντά και ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Χρ. Ροζάκης, που έθεσε ζήτημα για το γεγονός ότι Αθήνα και Αγκυρα δεν δείχνουν ευελιξία στο μεταξύ τους παζάρι, εξ ου και είμαστε σε φάση «μη λύσης». Παρουσίασε δε ως υπερβολή τα απώτατα δυνητικά όρια της υφαλοκρηπίδας που παρουσίασε πρόσφατα η κυβέρνηση και παρέπεμψε στις παραδοχές που έγιναν επί Σημίτη ότι «η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο». Στηλίτευσε για αντίστοιχες «υπερβολές» την Τουρκία, π.χ. με τη «Γαλάζια Πατρίδα», ζητώντας από τις δύο πλευρές να δείξουν «μετριοπάθεια».