Χαρακτηριστικά, ο Αντριου Πούζντερ, πρέσβης των ΗΠΑ στην ΕΕ, σε παρέμβασή του στο Φόρουμ καθησύχασε ότι τρέχουν σχέδια που θα κρατήσουν τις δύο πλευρές μαζί, π.χ. η συμφωνία για το διμερές εμπόριο ή για τα κρίσιμα ορυκτά, που θα προστατέψουν, όπως είπε, τον άξονά τους ενάντια σε «μερκαντιλιστικές πρακτικές της Κίνας».

Επέμεινε εξάλλου για αύξηση στρατιωτικών δαπανών και τη γεωστρατηγική σημασία της Γροιλανδίας, πάντα στο ίδιο πλαίσιο γεωπολιτικού ανταγωνισμού, ο οποίος επεκτείνεται και στο πεδίο της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ), με τον πρέσβη να μιλά χαρακτηριστικά για μια «σημαντική μάχη» ενάντια σε ένα «μιλιταριστικό κομμουνιστικό καθεστώς», προειδοποιώντας μάλιστα ότι όποιος πρωτοπορεί σε ζητήματα στρατιωτικής «σούπερ Τεχνητής Νοημοσύνης» θα νικήσει.

Εξ ου και κάλεσε σε στοίχιση την ΕΕ, ώστε να αντεπεξέλθουν στη σύγκρουση, να ξεπεράσει τη φάση της λεγόμενης «υπερρύθμισης» της αγοράς και να αφήσει τις επιχειρήσεις να «καινοτομήσουν», αφού «δεν θέλουμε να χάσουμε αυτήν τη μάχη», όπως επέμεινε.

Εβαλε επίσης θέμα ότι οι ΑΠΕ δεν μπορούν από μόνες τους να υποστηρίξουν την «επαναβιομηχάνιση», εξ ου και παρέπεμψε στα ορυκτά καύσιμα ως αναγκαία προϋπόθεση για να αντεπεξέλθουν π.χ. στην κούρσα για την πρωτοπορία στην ΤΝ, που χρειάζεται ιδιαίτερα ενεργοβόρες υποδομές, καταλήγοντας ο ίδιος με τη γνωστή ρήση Τραμπ «ντριλ μπέιμπι, ντριλ».

Προηγουμένως, στην ενότητα «Γεωπολιτικά και Ενέργεια», ο Τζ. Βολτζ, ειδικός απεσταλμένος για την Ενεργειακή Ενσωμάτωση του υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ, υπεραμύνθηκε της περιλάλητης διαφοροποίησης των πηγών εφοδιασμού, βάζοντας ως ζητούμενο και την «ανθεκτικότητα των σχέσεων», φέρνοντας για παράδειγμα τον πολυδιαφημισμένο Κάθετο Διάδρομο, επιμένοντας ότι μόνο με ενίσχυση των διμερών και πολυμερών σχέσεων στο πλαίσιο του σχήματος θα μπορέσει ο διάδρομος να λειτουργήσει, την ώρα βέβαια που, με όρους αγοράς, κρίνεται ακριβότερος από άλλους ανταγωνιστικούς αγωγούς εντός ΕΕ.

Κόντρα στην πραγματικότητα, που λέει ότι η ΕΕ αντικαθιστά την εξάρτηση από το ρωσικό καύσιμο με μια άλλη, αυτή από το αμερικανικό, αντέτεινε την «οικονομική και εμπορική βιωσιμότητα» του εγχειρήματος, την «αξιοπιστία» των ΗΠΑ ως εμπορικού εταίρου, ότι δεν εργαλειοποιεί την Ενέργεια ως όπλο και άλλα τέτοια. «Πούλησε» και τους αμερικανικούς μικρούς, αρθρωτούς αντιδραστήρες ως εναλλακτική, θέμα όπου κοντράρονται, π.χ., με τη Γαλλία για τα μερίδια της αγοράς, όπως αναμένεται να δείξει και η επίσκεψη Μακρόν σήμερα κι αύριο στην Ελλάδα.

Ο Τζ. Γουίλσον, στέλεχος της Τράπεζας Εξαγωγών - Εισαγωγών των ΗΠΑ, ξεκαθάρισε ότι στόχος τους επί διοίκησης Τραμπ είναι να αναζωογονήσουν την αμερικανική οικονομία μέσα από τις εξαγωγές, «ό,τι έκανε και ο Ρούζβελτ στο παρελθόν». Εβαλε ωστόσο θέμα ότι, ενάντια σε αυτήν την προσπάθεια, «οι δίαυλοι δεν είναι ελεύθεροι και λειτουργικοί», καθώς «κακόβουλοι δρώντες βάζουν εμπόδια στις αλυσίδες εφοδιασμού, αλλά ήρθε η ώρα αυτό να αλλάξει», όπως είπε, με ό,τι αυτό σημαίνει. «Ο κόσμος πρέπει να στραφεί σε αξιόπιστους προμηθευτές προσανατολισμένους στη λειτουργία της αγοράς», υποστήριξε επίσης, πλασάροντας ως τέτοιους τους Αμερικανούς μεγαλοκαρχαρίες.

Ο Γκ. Φλέικ, στέλεχος του αυστραλέζικου think tank «Κέντρο ΗΠΑ - Ασίας», τόνισε ότι πολύ πριν από τους πολέμους σε Ιράν και Ουκρανία, στην Αυστραλία γινόταν ήδη συζήτηση για την ενεργειακή ασφάλεια λόγω της Κίνας, για το πώς μπορούσαν να στηρίξουν άλλες χώρες της περιοχής διασφαλίζοντας ποσότητες, που χρειάζονται, μπροστά στην τεράστια Ενέργεια που απορροφούσε από τις αγορές. Εβαλε δε και την πτυχή ότι έχουν στη διάθεσή τους σπάνιες γαίες κι άλλα κρίσιμα υλικά που χρειάζονται οι εταίροι τους, όπως η Νότια Κορέα, αλλά στη συγκεκριμένη περιοχή του Ειρηνικού υπάρχει μόλις μία εγκατάσταση που να τα επεξεργάζεται, εκτός όσων λειτουργούν στην Κίνα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Στον παράγοντα «Κίνα» αναφέρθηκε και ο γνωστός από τη θητεία του παλαιότερα ως πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα Τζ. Πάιατ, υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι καταναλώνει τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας για την ανάπτυξη της οικονομίας της.

Ταυτόχρονα, και καθώς πλέον είναι κατά δήλωσή του στο payroll της «Σέβρον», εστίασε κι αυτός με τη σειρά του στην «αξία της διαφοροποίησης» και των ενεργειακών υποδομών, επιμένοντας εξάλλου ότι, καθώς πάμε σε αύξηση της ζήτησης για ηλεκτρική ενέργεια (με αύξηση της ζήτησης για κλιματιστικά, ΤΝ, ηλεκτροκίνηση κ.ά.), η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, μπορεί να παίξει ρόλο όχι μόνο παραγωγού αλλά και χώρας transit, καλύπτοντας τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων και της οικονομίας τους. Εβαλε επίσης ζητούμενο ο Κάθετος Διάδρομος έως την Ουκρανία να μη λειτουργήσει μόνο για τη μεταφορά καυσίμου, αλλά και Ενέργειας και δεδομένων, ανοίγοντας πολλαπλές δυνατότητες για τους κάθε λογής «επενδυτές».

Στο μεταξύ, εμφανίστηκε περίπου βέβαιος ότι η Ρωσία έχασε την ευρωπαϊκή αγορά, διαβεβαιώνοντας ταυτόχρονα ότι η αμερικανική παραγωγή σε φυσικό αέριο διαρκώς αυξάνεται και θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες. Τόνισε, εξάλλου, ότι τέτοια σχέδια, όπως οι έρευνες και γεωτρήσεις ή οι διασυνδέσεις στην Ανατ. Μεσόγειο, απαιτούν πολλά λεφτά από τις εταιρείες, οι οποίες με τη σειρά τους ζητούν από τις κυβερνήσεις ως αντιστάθμισμα «προβλεψιμότητα» και «αξιοπιστία».

Ως προς αυτό, και έχοντας ακούσει προχθές στο Φόρουμ τον Μητσοτάκη και χθες τον Τσίπρα να ανταγωνίζονται για την εύνοια της αστικής τάξης, παρατήρησε ότι οι πρώτες τέτοιες συμφωνίες με Αμερικανούς υπογράφηκαν επί ΣΥΡΙΖΑ, χαιρετίζοντας το γεγονός ότι η πολιτική αυτή συνεχίζεται τα τελευταία χρόνια επί ΝΔ, με τον έναν να παίρνει τη σκυτάλη από τον άλλον στην εξυπηρέτηση κεντρικών σχεδιασμών του κεφαλαίου.

Αλλωστε, με τον Τσίπρα να θυμίζει, λίγη ώρα νωρίτερα στο Φόρουμ, ότι η κυβέρνησή του ανέπτυξε τις σχέσεις με το Ισραήλ, ο Πάιατ χαιρέτισε και τις σχέσεις της ντόπιας αστικής τάξης με το κράτος - μακελάρη αλλά και τους βασιλιάδες, εμίρηδες και σεΐχηδες της Αραβικής Χερσονήσου, καθώς εξυπηρετούν τα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή.

Τέλος, προσπαθώντας κι αυτός με τη σειρά του να πουλήσει αμερικανική τεχνολογία για την ανάπτυξη πυρηνικής ενέργειας στην Ελλάδα (θέμα το οποίο έχει ανοίξει στα γεμάτα η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που έχει σήμερα και αύριο συζητήσεις και για αυτό το θέμα με τον Μακρόν στην Αθήνα), επιχείρησε να προσπεράσει τις αντιδράσεις και τη γενικευμένη λαϊκή ανησυχία με το επιχείρημα ότι κάθε τρεις και λίγο σταθμεύει εδώ πυρηνικός αντιδραστήρας, παραπέμποντας στα πυρηνοκίνητα αεροπλανοφόρα και υποβρύχια που χρησιμοποιούν ως επίνειό τους τη Σούδα, επιβεβαιώνοντας τους πολυεπίπεδους κινδύνους που κρύβει η ίδια η λειτουργία της βάσης και η εμπλοκή ευρύτερα της χώρας στα βρώμικα σχέδια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Οχι τυχαία άλλωστε, ο υπουργός Αμυνας, Ν. Δένδιας, ολοκλήρωσε χθες τη διήμερη επίσκεψή του στις ΗΠΑ με συνεννοήσεις για τη δημιουργία του «Κέντρου Τραύματος» των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, ακριβώς στη λογική καλλιέργειας «κουλτούρας φερέτρων», όπως την είχε αναπτύξει δημόσια πριν κάποιους μήνες.

Εξάλλου, σε ό,τι αφορά ακριβώς τις βλέψεις και τους τυχοδιωκτισμούς της ντόπιας αστικής τάξης σε αυτόν τον «κατακερματισμένο» από τους ανταγωνισμούς διεθνή περίγυρο, ο Αλ. Εξάρχου, επικεφαλής του ομίλου «ΑΚΤΩΡ», τόνισε ότι η Ευρώπη πρέπει πάντα να αναζητά την «ισορροπία μεταξύ εξαρτήσεων», επιμένοντας στην αξία μακροπρόθεσμων συμφωνιών με τις ΗΠΑ και άλλους προμηθευτές (οπωσδήποτε... εγκεκριμένους εντός αμερικανοΝΑΤΟικού πλαισίου), στην αξία επίσης και του Κάθετου Διαδρόμου ως σταθερού παρόχου Ενέργειας σε ανταγωνιστικές τιμές, όπως υποστήριξε, επαναλαμβάνοντας και το ευρωατλαντικό σλόγκαν ότι η ενεργειακή ασφάλεια είναι εθνική ασφάλεια. Κι αυτό, όταν στον κόσμο του κεφαλαίου μια σειρά από χώρες παραγωγοί ή transit έχουν παραδοθεί στη φωτιά του πολέμου, λόγω των κλιμακούμενων ανταγωνισμών για τα μερίδια της καπιταλιστικής λείας.

Εβαλε, εξάλλου, θέμα ότι «η ΕΕ δεν μιλά πάντα με μια φωνή» σε σημαντικά ζητήματα, με συνέπειες στην ανταγωνιστικότητά της σε σχέση με άλλα κέντρα, όπως η Κίνα, η Ρωσία και οι ΗΠΑ. Επιμένοντας ότι αυτό πρέπει να αλλάξει και ότι πρέπει να λειτουργεί ενιαία, υπογράμμισε ότι «ζούμε σε μια νέα εποχή», σε αντανάκλαση βέβαια του γεγονότος ότι οι ανταγωνισμοί τους έχουν περάσει ανεπιστρεπτί σε πιο οξυμένη φάση.

Στο μεταξύ, ο Κ. Σιφναίος, στέλεχος της «Gastrade», επιμένοντας και αυτός στη «διαφοροποίηση των πηγών» εφοδιασμού, έβαζε ανοιχτά θέμα η Κομισιόν «να βοηθήσει σε αυτήν την κατεύθυνση», όχι μόνο σε επίπεδο στρατηγικών δηλώσεων, αλλά με πρακτικά εργαλεία χρηματοδότησης, ρυθμιστικής ευελιξίας και επιτάχυνσης έργων. Αλλωστε, εγχώρια κεφάλαια και οι Αμερικανοί ζητούν χρηματοδότηση και άλλη στήριξη του Κάθετου Διαδρόμου για να λειτουργήσει όπως τον θέλουν και να τους φέρει κέρδη.

Διόλου τυχαία έβαλε πρόταγμα να μπορούν να παράσχουν Ενέργεια, μέσω της Ελλάδας, στην περιοχή με «ανταγωνιστικούς όρους», την ώρα που άλλοι αγωγοί της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης είναι φθηνότεροι. Εβαλε επίσης στόχο, εκτός από τον Κάθετο Διάδρομο, να αναπτυχθούν και προς τα δυτικά, προς την Ουγγαρία κ.ά., βλέποντας και εκεί μπόλικο «ψητό» με την υποχώρηση στις παραδόσεις του ρωσικού καυσίμου.

Κι αυτό ενώ έρχονται ελλείψεις, πάνω στις οποίες θα κερδοσκοπήσουν ακόμα πιο ξεδιάντροπα. Π.χ. ο Γ. Αλεξόπουλος της «HELLENIQ ENERGY» έβαλε θέμα ότι, λόγω του πολέμου στο Ιράν και των διακοπών στον ανεφοδιασμό, η ζήτηση είναι ήδη μεγαλύτερη από την προσφορά και αυτό, μόλις εξαντληθούν τα αποθέματα, θα οδηγήσει σε ελλείψεις. «Δεν έχουμε πολύ χρόνο», τόνισε, προετοιμάζοντας για τα χειρότερα, σημειώνοντας και το γεγονός ότι, με βάση όσα αποφασίστηκαν κεντρικά στην ΕΕ, από του χρόνου σταματούν οι παραδόσεις ρωσικού καυσίμου.

Εβαλε επίσης ως θέμα ότι, σε επίπεδο ΕΕ, η ενεργειακή εξάρτηση, ακόμα και με τη Νορβηγία να καλύπτει περίπου το ένα τρίτο των εισαγωγών, παραμένει υψηλή, καθώς περίπου το 57% της συνολικής Ενέργειας είναι εισαγόμενο, ενώ στο φυσικό αέριο η εξάρτηση φθάνει περίπου το 90%.

Σε παραπλήσια επισήμανση, ο Εξάρχου εξέφραζε προηγουμένως κι αυτός την ανησυχία του ότι από τον ερχόμενο χειμώνα ενδέχεται να υπάρξει έλλειψη LNG, κάτι που, όπως εκτίμησε, «θα μπορούσε» να πυροδοτήσει πληθωριστικές πιέσεις, όπως συνέβη στην περίοδο της πανδημίας, ενώ και η Maria Sferruzza, CEO του ΔΕΣΦΑ, είπε ότι η Ευρώπη βρίσκεται σήμερα κάτω από τον μέσο όρο αποθεμάτων φυσικού αερίου, «κάτι που δημιουργεί αβεβαιότητα για τους επόμενους μήνες, ιδιαίτερα σε συνθήκες υψηλών τιμών και γεωπολιτικής αστάθειας».

Παράλληλα, ο Αρ. Χανταβάς, διευθύνων σύμβουλος της «ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή», χαιρέτισε μεν την αύξηση των επενδύσεων ΑΠΕ στην Ελλάδα, έβαλε ωστόσο ζητήματα όπως τα ελλείμματα στην αποθήκευση, εξ ου και ζήτησε «επιτάχυνση επενδύσεων αποθήκευσης», όπως και «διευκολύνσεις» στους διαχειριστές, ώστε, όπως είπε, «να δίνουν προσφορές σύνδεσης και για καινούργια έργα», συν να γίνουν «επενδύσεις στα δίκτυα», τα οποία στην πράξη σημαίνουν κι άλλο κρατικό και κοινοτικό παραδάκι να πέφτει άφθονο για να λυθούν ζητήματα του κεφαλαίου, την ώρα που ο κόσμος παλεύει καθημερινά να διαχειριστεί την ενεργειακή του φτώχεια.

Ενδεικτικά, όσα είπε και ο πρόεδρος του ΔΣ του ΣΕΒ, Σπ. Θεοδωρόπουλος, ο οποίος, αναφερόμενος στους «διεθνείς κινδύνους», τόνισε: «Δεν είναι μόνο το Ιράν, το οποίο ζούμε αυτήν τη στιγμή και είναι ίσως το πιο καυτό. Τώρα αναστέλλουμε αποφάσεις τις οποίες θα έπρεπε να παίρνουμε, για λίγο χρονικό διάστημα, μέχρι να δούμε τι γίνεται. Εχουν επαναπροσδιοριστεί σχεδόν τα πάντα. Τα χρήματα φεύγουν από τα Ταμεία Συνοχής. Οι επιδοτήσεις για την αμυντική βιομηχανία έχουν ανέβει 1.000%. Βλέπουμε, λοιπόν, διαφορετική κατανομή», βάζοντας εμμέσως θέμα για τις γκρίνιες που εκδηλώνονται από άλλους κλάδους για τη... μοιρασιά.

Με το θράσος, εξάλλου, και τον κυνισμό της τάξης του, ισχυρίστηκε ότι λόγω του πολέμου «η βιομηχανία πληρώνει το σπασμένο τζάμι» και ότι «στην Ελλάδα τα νοικοκυριά έχουν πολύ χαμηλή τιμή ρεύματος σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη», με το βάρος τάχα των αυξήσεων να πέφτει στους εργοστασιάρχες, αφού, όπως ισχυρίστηκε, «υπήρξαν κάποια μέτρα από την κυβέρνηση», τα οποία όμως «έδωσαν μια ανάσα μόνο στις βιομηχανίες οι οποίες είχαν έσοδα από το διοξείδιο».

Στο ίδιο μοτίβο, αναγνώρισε μεν ότι «οι μισθοί στην Ελλάδα είναι χαμηλοί». «Από την άλλη πλευρά, όμως, όταν μια χώρα είναι στο 58% της παραγωγικότητας της Ευρώπης, δεν μπορεί να γίνουν μεγάλα πράγματα εκεί. Οσο καλή διάθεση και να έχει η εργοδοτική πλευρά», πρόσθεσε, βάζοντας ως απαράβατο όρο, για να πάρουν κάποιο επιπλέον ψίχουλο οι εργαζόμενοι, να ενταθεί το ξεζούμισμά τους.

«Σίγουρα χρειάζεται να παράξουμε περισσότερο. Χρειάζεται να βάλουμε την παραγωγή μέσα στη νοοτροπία μας. Χρειάζεται να μιλήσουμε στα παιδιά μας», συνέχισε, προκαλώντας έναν λαό που καθημερινά σκοτώνεται (και κυριολεκτικά, όπως μαρτυρούν τα δεκάδες εργατικά «ατυχήματα») στη δουλειά.

Εξάλλου, στο ερώτημα πώς γίνεται να ανεβαίνουν τα κέρδη των επιχειρήσεων κατά μέσο όρο 30% - 35% για μια περίοδο 4 - 5 ετών και να μην ανεβαίνουν οι μισθοί, απάντησε ότι «δυστυχώς, εάν ανέβουν οι μισθοί, θα χάσουμε τα διεθνώς ανταγωνιστικά προϊόντα», αφού «δεν είμαστε απομονωμένοι σε ένα νησί. Είμαστε σε ένα παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι», το οποίο σημαίνει, στη λογική τους, ότι μέτρο σύγκρισης δεν θα μπαίνουν οι σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και οι δυνατότητες στην παραγωγή, αλλά οι μισθοί πείνας σε άλλες, τριτοκοσμικές χώρες, κουρελιάζοντας και τα παραμύθια που σέρβιραν τόσα χρόνια στον λαό περί ισχυρής Ελλάδας, που είναι στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ και της ΟΝΕ, με οφέλη τάχα για όλους και άλλα τέτοια κουραφέξαλα.

Εξ ου άλλωστε και σε θεματική για «το μέλλον της εργασίας σε Ελλάδα και Ευρώπη στην ψηφιακή εποχή», η ομόλογός του, Sandra Parthie, πρόεδρος του EESC Employers' Group στο Βέλγιο, επέμεινε ότι «τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι επιχειρήσεις έχουν ανάγκη από περισσότερη ευελιξία», επικαλούμενη για τα μάτια του κόσμου και τη «διασφάλιση της κοινωνικής προστασίας», προσθέτοντας ότι ήδη 28 εκατομμύρια εργαζόμενοι εργάζονται σε «ευέλικτες μορφές εργασίας», νούμερο πολλαπλάσιο, αν συνυπολογιστεί η μαύρη και αδήλωτη εργασία που καλπάζει στην Ευρωπαϊκή Ενωση και με τη «βούλα» της.

Στο μεταξύ, βλέπουν «ψητό» μέχρι και στην Ινδία. «Βρισκόμαστε, στην ΕΕ, σε μια φάση στρατηγικής αναπροσαρμογής, στρέφοντας ολοένα και περισσότερο το ενδιαφέρον μας προς την Ινδία, καθώς οι παραδοσιακές σχέσεις με τις ΗΠΑ παρουσιάζουν αυξημένη μεταβλητότητα και οι γεωπολιτικές πιέσεις εντείνονται», έλεγε χαρακτηριστικά ο διευθύνων σύμβουλος της Eurobank, Φωκ. Καραβίας.

Οπως σημείωσε, η υπό διαπραγμάτευση συμφωνία ελεύθερου εμπορίου ΕΕ - Ινδίας αποκτά για την ΕΕ συνολικά κομβική σημασία, καθώς εκτιμάται ότι θα καλύπτει έως και το 99% των εξαγωγών και θα περιλαμβάνει κρίσιμους τομείς όπως η βιομηχανία, η γεωργία, η άμυνα, οι επενδύσεις και η κινητικότητα.

Πρόσθεσε ότι, στη νέα στρατηγική που έχει χαράξει η τράπεζά του, βλέπουν τόσο την Ελλάδα όσο και την Κύπρο ως βασικές πύλες εισόδου για ινδικές επιχειρήσεις στην ευρωπαϊκή αγορά, με αυξανόμενο ενδιαφέρον για επενδύσεις σε λιμάνια, υποδομές και logistics. «Παράλληλα, διαπιστώνουμε σημαντικές προοπτικές συνεργασίας σε τομείς όπως η ναυτιλία, η φαρμακοβιομηχανία - όπου ήδη σημαντικό ποσοστό πρώτων υλών προέρχεται από την Ινδία - οι κατασκευές - η κατασκευή αεροδρομίου στην Κρήτη υλοποιείται από ινδική εταιρεία - και οι αερομεταφορές, με σχεδιασμό για απευθείας συνδέσεις και της «Aegean», ενώ ήδη λειτουργεί απευθείας αεροπορική σύνδεση των δύο χωρών από ινδικό αερομεταφορέα», είπε, αναλύοντας τις ακμάζουσες μπίζνες τους, ξεχωρίζοντας και το γεγονός ότι υπάρχουν «προοπτικές συνεργασίας» ακόμη και στον χώρο της παραγωγής ταινιών Bollywood.