Σε έναν χώρο που ταυτίστηκε με τη λέξη «θυσία» και «ανυποχώρητος αγώνας», η νέα γενιά ήρθε να αντλήσει δύναμη από τις ρίζες της, αφού όπως φωτίστηκε και από την ξενάγηση που οι νέοι παρακολούθησαν με αμείωτο ενδιαφέρον και συγκίνηση, η Ακροναυπλία αποτελεί σύμβολο αναμέτρησης του «ανθρώπου - κομμουνιστή» με το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς καταστολής του.

Σε μια εποχή που το σύστημα επιχειρεί να επιβάλει την ιστορική λήθη, να παρουσιάσει την ταξική πάλη ως «ξεπερασμένη» και να εξισώσει τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό με το φίδι του φασισμού μέσω της ανιστόρητης θεωρίας των «δύο άκρων», η επαφή με τη διαδρομή των αλύγιστων Ακροναυπλιωτών υπενθύμισε ότι ο δρόμος για το δίκιο των πολλών απαιτεί θυσίες, πειθαρχία και ακλόνητη ιδεολογική συγκρότηση.

Οι νέοι που περπάτησαν εκεί όπου βρέθηκαν και πάλεψαν οι σύντροφοί τους, δίνουν τώρα τη δική τους σεμνή και τίμια υπόσχεση, ότι η σκυτάλη του αγώνα παραμένει σε γερά χέρια και ο δρόμος που χάραξαν εκείνοι θα συνεχιστεί μέχρι τη νίκη, μέχρι την ανατροπή αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος του πολέμου και της αδικίας.

Ξενάγηση στον χώρο όπου βρίσκονταν οι φυλακές της Ακροναυπλίας και στο Μνημείο που υπάρχει εκεί προς τιμήν των αλύγιστων κομμουνιστών, πραγματοποίησαν και Ομάδες του «Κόκκινου Αερόστατου» από την Πελοπόννησο.

Εξάλλου μια μεστή αλλά ουσιαστική περιήγηση στην ιστορία του κάτεργου της Ακροναυπλίας και των ηρώων Ακροναυπλιωτών, μέσα από φωτογραφικό και αρχειακό υλικό, είχαν την ευκαιρία να κάνουν και όσοι συμμετείχαν στην εκδήλωση στην πλατεία Δημαρχείου, μέσα από την ξενάγηση στη φροντισμένη έκθεση.

Μέσα από τα ταμπλό παρουσιάζονταν οι συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί στην Ελλάδα την περίοδο πριν από τη δικτατορία Μεταξά, η ανάπτυξη των εργατικών αγώνων και η λυσσαλέα επίθεση της αστικής τάξης στην εργατιά, στους συνδικαλιστές πρωτοπόρους αγωνιστές, στους κομμουνιστές, από το «Ιδιώνυμο» του 1929 έως τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου. Οι διώξεις, οι εξορίες και τα βασανιστήρια σε Ανάφη, Φολέγανδρο, Αη Στράτη κ.α. και η μεταφορά στην Ακροναυπλία εκατοντάδων διαλεχτών στελεχών και μελών του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ. Σκοπός της αστικής τάξης ήταν να γίνει η Ακροναυπλία τόπος υποταγής και εξόντωσής τους.

Μέσα από τα ταμπλό και τις ξεναγήσεις, αναδεικνυόταν η αγριότητα της μεταξικής δικτατορίας αλλά και το μεγαλείο των αλύγιστων της Ακροναυπλίας, που οργάνωσαν κατάλληλα τη ζωή τους, αντιμετώπιζαν συλλογικά και οργανωμένα τα σοβαρά προβλήματα που προέκυπταν. Αναδεικνυόταν ακόμη η συμβολή και του μεγάλου παιδαγωγού Δημήτρη Γληνού, που ήταν επίσης εξόριστος, και έγινε σημείο αναφοράς για τη μορφωτική και πολιτιστική δραστηριότητα.

Στα ταμπλό καταγράφονταν τα «ματωμένα παράσημα της Ακροναυπλίας», η παράδοση των δεσμωτών στους κατακτητές, η μεταφορά τους σε νέους τόπους εξορίας και φυλακής, οι εκτελέσεις πολλών από αυτούς, όπως των 135 Ακροναυπλιωτών από τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν την 1η Μάη 1944 στην Καισαριανή. Ενώ η έκθεση ολοκληρωνόταν με τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στην Καισαριανή που είδαν το φως της δημοσιότητας τον Φλεβάρη, προκαλώντας δέος και θαυμασμό, καθώς αποτυπώνονται η αφοβία και η τόλμη τους που σφυρηλατήθηκαν μέσα από σκληρούς ταξικούς αγώνες. Εικόνες - έμπνευση και οδηγός για το σήμερα και το αύριο, με την έκθεση να «κλείνει» με το απόσπασμα από την Πολιτική Απόφαση του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ: «Στις θύελλες που έρχονται, σε έναν κόσμο που φλέγεται, μπορούμε να ανταποκριθούμε με ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της ιστορίας, για τον Σοσιαλισμό».